Hell in a kiss

"The Man Who Planted Trees" by Frédéric Back

2012-01-30T01:01:00.003+01:00

In 1987, Frédéric Back, a Canadian artist and film Director, created a stunning 30 minute animated short film based on Jean Giono’s 1953 tale. It earned a number of awards including an Academy Award for Best Animated Short Film. With a beautiful narration in the English language version by Christopher Plummer, the film makes Giono’s characters spring into life. Back's pure and poetic drawings that blend into one another, his pastel colors and his silver smooth direction, transport the viewer in the world of a certain Elzéard Bouffier. Now Jean Giono insisted that the man was just a figment of his imagination. That he never really existed. But seeing Frédéric Back’s short film we understand that in the end, it makes no difference if Mr Bouffier was real or not. This story and the film that faithfully captures the essence of it, have already planted their acorns of hope in our mind. And that’s real.

In Byron's Circean Palace

2012-01-17T18:38:00.000+01:00

In a passage from "The Odyssey", Book X, Homer describes Odysseas and his companions arriving in Circe's island. There, in a clearing in the middle of a dense forest, they find her enchanted palace. They are surprised by what they see...

"...εὗρον δ᾽ ἐν βήσσῃσι τετυγμένα δώματα Κίρκης [210]
ξεστοῖσιν λάεσσι, περισκέπτῳ ἐνὶ χώρῳ·
ἀμφὶ δέ μιν λύκοι ἦσαν ὀρέστεροι ἠδὲ λέοντες,
τοὺς αὐτὴ κατέθελξεν, ἐπεὶ κακὰ φάρμακ᾽ ἔδωκεν.
οὐδ᾽ οἵ γ᾽ ὡρμήθησαν ἐπ᾽ ἀνδράσιν, ἀλλ᾽ ἄρα τοί γε
οὐρῇσιν μακρῇσι περισσαίνοντες ἀνέσταν. [215]
ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἂν ἀμφὶ ἄνακτα κύνες δαίτηθεν ἰόντα
σαίνωσ᾽, αἰεὶ γάρ τε φέρει μειλίγματα θυμοῦ,
ὣς τοὺς ἀμφὶ λύκοι κρατερώνυχες ἠδὲ λέοντες
σαῖνον· τοὶ δ᾽ ἔδεισαν, ἐπεὶ ἴδον αἰνὰ πέλωρα.
ἔσταν δ᾽ ἐν προθύροισι θεᾶς καλλιπλοκάμοιο, [220]
Κίρκης δ᾽ ἔνδον ἄκουον ἀειδούσης ὀπὶ καλῇ,
ἱστὸν ἐποιχομένης μέγαν ἄμβροτον, οἷα θεάων
λεπτά τε καὶ χαρίεντα καὶ ἀγλαὰ ἔργα πέλονται..."

In a forest clearing they found Circe's house— [210]
built of polished stone, with views in all directions.
There were mountain wolves and lions round it,
all bewitched by Circe's wicked potions.
But these beasts made no attack against my men.
No. They stood on their hind legs and fawned,
wagging their long tails. Just as dogs will beg
around their master when he comes from dinner— [215]
since he keeps bringing scraps to please their hearts—
that's how the wolves and sharp-clawed lions there
kept fawning round those men, who were afraid
just looking at those fearful animals.
They stood in fair-haired Circe's gateway [220]
and heard her sweet voice singing in the house,
as she went back and forth before her loom,
weaving a huge, immortal tapestry,
the sort of work which goddesses create,
finely woven, luminous, and beautiful.

(Translated by Ian Johnston)

The poet Percy Bysshe Shelley was similarly surprised many years later when he visited Lord Byron's home in Ravenna. In a letter to Thomas Love Peacock on the 10th of August 1821, Shelley describes Byron's unusual lifestyle at his Circean palace:

"...Lord Byron gets up at two. I get up, quite contrary to my usual custom... at 12. After breakfast we sit talking till six. From six to eight we gallop through the pine forest which divides Ravenna from the sea; we then come home and dine, and sit up gossiping till six in the morning. I don't suppose this will kill me in a week or fortnight, but I shall not try it longer. Lord B.'s establishment consists, besides servants, of ten horses, eight enormous dogs, three monkeys, five cats, an eagle, a crow, and a falcon; and all these, except the horses, walk about the house, which every now and then resounds with their unarbitrated quarrels, as if they were the masters of it...

P.S. After I have sealed my letter, I find that my enumeration of the animals in this Circean Palace was defective, and that in a material point, I have just met on the grand staircase five peacocks, two guinea hens, and an Egyptian crane. I wonder who all these animals were before they were changed into these shapes..."

Nathaniel Hawthorn seemed to know the answer of who they were and what to do with them having dug deep in the original tale of Homer:

“...As for the lions, tigers, and wolves (though Circe would have restored them to their former shapes at his slightest word), Ulysses thought it advisable that they should remain as they now were, and thus give warning of their cruel dispositions, instead of going about under the guise of men, and pretending to human sympathies, while their hearts had the blood- thirstiness of wild beasts. So he let them howl as much as they liked, but never troubled his head about them...” (taken from "Circe’s Palace" found in his "Tanglewood Tales" of 1853)

But in the end those beasts were not all that bad. As a matter of fact, a few of them, with the help of Circe, refined their howling and eventually produced some very beautiful music. Judge for yourselves...

Listen to:

Wild Beasts - Lion’s share

Η αραχνούφαντη ποίηση του Γιώργου Σαραντάρη

2012-01-10T06:58:00.001+01:00

Διαβάζοντας κανείς σήμερα την ποίηση του Γιώργου Σαραντάρη, είναι σαν να ξεκινάει ένα ευγενικό, φανταστικό ταξίδι σε αναζήτηση λεπτοτάτων αποχρώσεων και αισθημάτων διάφανων σαν την πούδρα στα φτερά της πεταλούδας. Τα είπανε "παράξενα" τα ποιήματά του. Και τον υπερευαίσθητο αυτόν άνθρωπο τον αποκαλέσανε αργόσχολο και τον έστειλαν στην πρώτη γραμμή του χιονισμένου Αλβανικού μετώπου να πολεμήσει και να σκοτώσει. Λίγο πριν τον πόλεμο, ο Σαραντάρης είχε πει σε ένα φίλο του: “...αισθάνομαι αγωνία, όχι μήπως σκοτωθώ αλλά μόνο μήπως είμαι αναγκασμένος να σκοτώσω”. Έμενε σε ένα νεοκλασσικό σπίτι, που δεν ξέρω αν σώζεται σήμερα στην Αθήνα, Κοδριγκτώνος 42. Στις τέσσερις μικρές συλλογές ποιημάτων που κατάφερε να εκδόσει ο Σαραντάρης ("Οι αγάπες του χρόνου" - Αθήνα 1933, "Τα ουράνια" - Αθήνα 1934, “Αστέρια" - Αθήνα 1935, "Στους φίλους μιας άλλης χαράς" - Αθήνα 1940), έρχονται να προστεθούν δοκίμια και φιλοσοφικές μελέτες που βρέθηκαν ανάμεσα στα χαρτιά του και που τον καθιστούν πρόδρομο του Υπαρξισμού πολύ πριν η ναυτία κυριέψει τις λέξεις. Ακολουθούν δύο παραδείγματα αυτής της αραχνούφαντης, λιτής ποίησης παρμένα από τη συλλογή "Οι αγάπες του χρόνου", 1933:

ΑΥΡΙΟ

Και αίσθημα και αίσθηση αφήσανε

οι ανεπαίσθητοι ουρανοί

χαϊδεύοντας τις επιφάνειες.

ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ

Η θάλασσα, πάνε θλιμμένα χρόνια,

επέθανε

γύρω της κλείνουνε στεριές

και ορίζοντες.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως εξελίχθηκε το τελευταίο κεφάλαιο της σύντομης ζωής του Σαραντάρη. Αρρώστησε από τύφο στην πρώτη γραμμή του πολέμου και πέθανε λίγο μετά τον γυρισμό του στην Αθήνα στις 25 Φεβρουαρίου 1941, σε ηλικία 32 ετών. Ο Οδυσσέας Ελύτης, που τον είχε γνωρίσει προσωπικά, παρέχει περισσότερα στοιχεία για το τραγικό τέλος του στα "Ανοιχτά χαρτιά". Μπορεί να έσπασαν τα μυωπικά του γυαλιά και να εξαυλώθηκε ο ποιητής μέσα σε αυτή τη τρέλλα της κατάρρευσης όλων των αξιών. Μπορεί, όπως λέει και ο Prospero του Shakespeare, όλα να έχουν ένα τέλος και ο ύπνος να έπνιξε το όνειρο του Σαραντάρη:

"Our revels now are ended. These our actors,
As I foretold you, were all spirits, and
Are melted into air, into thin air:
And like the baseless fabric of this vision,
The cloud-capp'd tow'rs, the gorgeous palaces,
The solemn temples, the great globe itself,
Yea, all which it inherit, shall dissolve,
And, like this insubstantial pageant faded,
Leave not a rack behind. We are such stuff
As dreams are made on; and our little life

Is rounded with a sleep.” The Tempest Act 4, scene 1, 148–158

Εμείς όμως μένουμε εδώ να ακολουθήσουμε τα χνάρια που άφησε ο ποιητής στο χιόνι, να συνεχίσουμε να θέτουμε τα ίδια καίρια και διαχρονικά ερωτήματα. Μα τελικά την απάντηση ίσως να την έχει ήδη δώσει ο Σαραντάρης όταν έγραφε σε ένα άλλο του ποίημα:

"Όπου και αν πηγαίνουμε μας υποδέχεται η μουσική
αλλά δεν είμαστε, δεν γινήκαμε ακόμα όνειρα και
συνεπώς απορούμε."

Αξίζει να δείτε ένα ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ για τον ποιητή και να ακολουθήσετε το link απο κάτω για να βρείτε περισσότερα ποιήματα του Σαραντάρη:

Εποχές και συγγραφείς: Γιώργος Σαραντάρης from Αντίφωνο (antifono.gr) on Vimeo.

Ιστοσελίδα με ποιήματα του Γ. Σαραντάρη

Lovelock and the perfect race

2012-01-04T20:00:00.000+01:00

John ("Jack") Edward Lovelock (5 January 1910 – 28 December 1949) was a New Zealand runner who specialised in the 1500 metres. In 1936 he took part in the nazi organised Olympic games held in Berlin. The best athletes from around the world converged in the German capital to compete. The stakes were high as the athletes battled not only for personal fame and glory but for ideas and beliefs that were of worldwide importance at the time. Jesse Owens of course would go on to win four gold medals delivering a message of defiance and black pride in front of Hitler but also in the face of his home country, the United States, where segregation and racism were rampant.

And then there was also the 1500 metre race. The final turned out to be one of the most memorable events in athletics history. On the starting line there were:
- Glenn Cunningham, the American mile world record holder,
- Bill Bonthron the 1932 Olympic Games 1500m champion,
- Luigi Beccali, the Italian champion,
- Sydney Wooderson, the emerging English champion,
- John 'Jerry’ Cornes, silver medalist in Los Angeles,
- Erik Ny, the Swedish champion,
- Phil Edwards and Gene Venzke, both outstanding Canadian and American athletes. And finally, there was Lovelock.

The above 1992 New Zealand short film was written by Stuart Hoar, produced by Bruce Sheridan and directed by David Robertson. It brilliantly portrays the way Lovelock decided to surprise the other runners by running a seemingly impossible race. He trained hard to be able to start his sprint early and on the day managed to run the perfect race. Shot in black and white with effective cutting and a lot of atmosphere, this little gem is well worth watching.

On the 28 of December 1949, Lovelock was hit by a New York city subway train after falling on the tracks.

"Still life with a balloon" by Wistawa Szymborska

2011-12-23T12:04:00.004+01:00

The following poem by Wistawa Szymborska was included in a collection of poems published in 1957 under the title “Calling out to Yeti”. A "still life" in painting, is a work of art depicting mostly inanimate subject matter, typically ordinary objects which may be either natural or man-made. Here we have a poem that is a still life. The canvas laid out before us is life itself as we look at it from a certain distance. The poet does not use memories to paint this canvas. For memories are deceitful, fabricated with old age or suppressed on purpose. They contain colours that cannot withstand the passing of time and fade away. But objects; our life is full of them. They come and they go. They contain fragments of our character, our age, our self. We can assemble the pieces in the puzzle. We can faithfully retrace a path with objects. Like Hansel’s little white pebbles we will look back and find our way. But if in the end we find ourselves still staring at a dark canvas, there is hope. Hope in the lost objects. The ones that got away. The forsaken ones. And they will lead us back in time faithfully. They might even show us an alternative ending or beginning. Like “Rosebud” in Citizen Cane, the balloon in this poem will be the object that will ring the bell of truth and will eventually liberate the poet.

STILL LIFE WITH A BALLOON by Wistawa Szymborska

Returning memories?

No, at the time of death

I’d like to see lost objects

return instead

Avalanches of gloves,

coats, suitcases, umbrellas -

come, and I’ll say at last:

What good’s all this?

Safety pins, two odd combs,

a paper rose, a knife,

some string-come, and I’ll say

at last: I haven’t missed you.

Please turn up, key, come out,

wherever you’ve been hiding,

in time for me to say:

You’ve gotten rusty, my friend!

Downpours of affidavits,

permits and questionnaires,

rain down and I will say:

I see the sun behind you.

My watch, dropped in a river,

bob up and let me seize you-

then, face to face, I’ll say:

Your so-called time is up.

And lastly, toy balloon

once kidnapped by the wind-

come home, and I will say:

There are no children here.

Fly out the open window

and into the wide world;

let someone else shout “Look!”

and I will cry.

(The poem can be found in the book Wistawa Szymborska “Poems new and collected 1957-1997” translated by Stanislaw Baranczak and Clare Cavanagh, Harcourt editions. Thank you John Sortix for this wonderful gift)

Complicité’s performance of “The Master and Margarita"

2011-12-17T10:18:00.002+01:00

"...'It was like this’, the prisoner began talking eagerly. 'The evening before last, near the temple, I made the acquaintance of a young man who called himself Judas, from the town of Kiriath. He invited me to his place in the Lower City and treated me to...'
'A good man?' Pilate asked, and a devilish fire flashed in his eyes.
'A very good man and an inquisitive one,' the prisoner confirmed. ‘He showed the greatest interest in my thoughts and received me very cordially...'
'Lit the lamps...' Pilate spoke through his teeth, in the same tone as the prisoner, and his eyes glinted.
Yes,' Yeshua went on, slightly surprised that the procurator was so well informed, 'and asked me to give my view of state authority. He was extremely interested in this question.'
'And what did you say?' asked Pilate.'Or are you going to reply that you've forgotten what you said?' But there was already hopelessness in Pilate's tone.
`Among other things,' the prisoner recounted,`I said that all authority is violence over people, and that a time will come when there will be no authority of the Caesars, nor any other authority. Man will pass into the kingdom of truth and justice, where generally there will be no need for any authority.'
'Go on!'
'I didn't go on,' said the prisoner. 'Here men ran in, bound me, and took me away to prison.’...”

Extract from the novel “The Master and Margarita” by Mikhail Bulgakov

The British theatre group “Complicité” is one of the most exciting theatre groups in the world today. Their amazing performance of Bulgakov’s masterpiece “ The Master and Margarita” left the audience stunned. Incorporating moving cameras projected on the screen, shadow play, puppets, miming, microphones and superb acting throughout they did much better justice to the play than Pontius Pilate would ever hope for if he could turn back the time. All hail Simon McBurney! Next performances are scheduled for 15 March 2012 - 7 April 2012 / 19:15, 14:00 at the Barbican Theatre in London. Don’t miss it for the world.

Ο Καιόμενος του Τάκη Σινόπουλου

2011-12-06T09:36:00.001+01:00

Ο Καιόμενος
Το ποίημα ανήκει στη συλλογή Μεταίχμιο Β (1957)

Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά! είπε ένας από το πλήθος.

Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν
στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του
μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.

Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.
Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.

Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;
Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;

Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.
Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.

Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.
Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.

Γινόταν ήλιος.

Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές
άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.

Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.

“ We are all fools. Let’s all go home."

2011-12-04T09:26:00.001+01:00

Philip Gibbs was dispatched to the Western front during the First World war as an official war correspondent and in the process he became a novelist. He consciously decided to report the truth about the great war and not shy behind cheap patriotic articles and newspaper propaganda sensationalism. Soon enough, he found out that this was not acceptable by the establishment. The War Office in London decided to intervene and 'manage' popular reporting of the war. Censorship became widespread and Gibbs was denied permission to remain on the Western Front. Stubbornly refusing to return, Gibbs was duly arrested and sent home. This small excerpt from his book “The Realities of War”, published after the armistice, could have the title “The Devil’s trap”:

“... That thought of war's futility inspired an episode which was narrated throughout the army in that winter of '15, and led to curious conversations in dugouts and billets. Above a German front-line trench appeared a plank on which, in big letters, was scrawled these words:

"The English are fools."

"Not such bloody fools as all that!" said a sergeant, and in a few minutes the plank was smashed to splinters by rifle-fire.

Another plank appeared, with other words:

"The French are fools."

Loyalty to our allies caused the destruction of that board.

A third plank was put up:

"We're all fools. Let's all go home."

That board was also shot to pieces, but the message caused some laughter, and men repeating it said: "There's a deal of truth in those words. Why should this go on? What's it all about? Let the old men who made this war come and fight it out among themselves, at Hooge. The fighting-men have no real quarrel with one another. We all want to go home to our wives and our work."

But neither side was prepared to "go home" first. Each side was in a trap--a devil's trap from which there was no escape. Loyalty to their own side, discipline, with the death penalty behind it, spell words of old tradition, obedience to the laws of war or to the caste which ruled them, all the moral and spiritual propaganda handed out by pastors, newspapers, generals, staff-officers, old men at home, exalted women, female furies, a deep and simple love for England and Germany, pride of manhood, fear of cowardice--a thousand complexities of thought and sentiment prevented men, on both sides, from breaking the net of fate in which they were entangled, and revolting against that mutual, unceasing massacre, by a rising from the trenches with a shout of, "We're all fools! . . . Let's all go home!”..."

Polly Jean Harvey has come up with a stunning album inspired by the above folly of armed conflict from the First world war to Afghanistan and Iraq. Taking a huge risk and changing musical direction, she even changed her vocal style to suit the material. What a far cry this is from all the “censored” music being produced these days. Maybe she should also be arrested...

Listen to:

P.J.Harvey - Let England shake

The extended exposure times of Eugène Atget

2011-11-28T12:29:00.005+01:00

It was in the mid 1890s that Eugène Atget settled in Paris and bought himself a camera. He would get up in the first light of dawn, anticipating by a few hours the invasion of the madding crowds of the awakening metropolis and the hustle and bustle of everyday traffic. His idea was to capture Paris unaware, still asleep if possible, to be able to get a clean frame with only the subject and no interference. He had decided to document the Paris of his time, a city that was rapidly changing as the 19th century was coming to an end. He would photograph the buildings and the cobbled streets, the workers, the tradesmen and the professions that slowly disappeared as the industrial revolution turned individual and manual labour into standardised and impersonal, mass produced commodity. The old shops were closing down one after the other replaced by “les grandes surfaces”. Atget decided that these “façades”, these shops, these tradesmen selling their wares and services in the street, were worth saving.

But at that hour of the day, the city of light, ironically, did not do justice to its name. To compensate for the absence of light, Atget used extended exposure times. A photograph became almost a short film. And there, when the photographs were developed, appeared the blurred ghost figures of the owners, the waiters, the customers or the odd passer-by who would move or pass through the frame as the photograph was being taken. They appear in the picture as if to reclaim their way of life, their way of making business, to defend their world as they knew it. Eugène Atget was more than pleased for that interference. Under the dark cloth, he absorbed the passing of time and his long exposure times extended the magical sepia world of this haunting, dream-like Paris into the present and beyond.

The Curriculum Vitae of Samuel Menashe

2011-11-24T18:25:00.001+01:00

Curriculum Vitae by Samuel Menashe (1925-2011)

Scribe out of work

At a loss for words

Not his to begin with,

The man life passed by

Stands at the window

Biding his time

Time and again

And now once more

I climb these stairs

Unlock this door—

No name where I live

Alone in my lair

With one bone to pick

And no time to spare

An invitation for tea

2011-11-23T23:06:00.001+01:00

Not Waving but Drowning (1957) by Stevie Smith

Nobody heard him, the dead man,

But still he lay moaning:

I was much further out than you thought

And not waving but drowning.

Poor chap, he always loved larking

And now he's dead

It must have been too cold for him his heart gave way,

They said.

Oh, no no no, it was too cold always

(Still the dead one lay moaning)

I was much too far out all my life

And not waving but drowning.

In November 1962, Sylvia Plath wrote a letter to Mrs Stevie Smith. "I better say straight out that I am an addict of your poetry, a desperate Smith addict.” The letter went on to say that she was planning to move to London and as soon as she would settle in, she wanted to invite Smith to come over for a cup of tea. Stevie Smith was not familiar with the work of Plath but accepted the invitation. The days passed, became months and still Mrs Smith was waiting for that invitation that never materialised. In fact this young new poet from the other side of the world had waved for the last time in February 1963. If only Stevie had known that she was not waving but drowning...

Cet espace gris de 2:06 dans “Le Samouraï" de Jean-Pierre Melville

2011-11-08T21:49:00.000+01:00

« Iln’y a pas de plus profonde solitude que celle du Samouraï si ce n’est celled’un tigre dans la jungle... peut-être… »

"LeSamouraï" de Jean-Pierre Melville est sorti dans les salles de Paris le 25Octobre 1967. En pleine période psychédélique, voici un film sorti de lagrisaille, de l’austérité et du minimalisme d’une autre époque. Les seulescouleurs qu’on souvient du film ce n’est que le regard bleu glacial d’AlainDelon et le gris de la chambre qui loue. L’incarnation parfaite de JefCostello. Un tueur professionnel, une gabardine au col relevé, un visage commeune masque sans aucune expression sous un beau chapeau. La solitude n’étaitjamais stylistiquement si parfaite.

Mais ce surtout la scène du début du film qui nous marquent pour toujours. La scène contient déjà les deux principaux protagonistes du film: Jef et le bouvreuil. Dans cette chambre figée dans le temps, pas un mot est prononcé. Les seules épreuves de vie sont le gazouillement de l’oiseau et la fumée d’une cigarette qui monte vers le plafond. “... Fumée... ne pas penser... Je ne veux pas penser... Je pense que je ne veux pas penser. Il ne faut pas que je pense que je ne veux pas penser. Parce que c’est encore une pensée. On n'en finira donc jamais?...” (extrait de la “Nausée” de Sartre)

Delon va se lever et il était une fois un samedi 4 avril, 6 heures du soir... Le visage de Delon dans le miroir, sans expression, moitié caché dans l’ombre me rappelle un extrait du livre de Yukio Mishima "Les Bruits des vagues" de 1954: “ ... Chiyoko était certaine des avantages d’avoir un visage si laid comme elle pensé que c’était le sienne: si un tel visage pourrais s’endurcir d’avantage dans son moule, il cacherais des sentiments beaucoup plus efficacement qu’un beau visage...”.

C’est ainsi que la beauté et la froideur de Jef ne suffisent pas à cacher la pesanteur de la nausée. Quand il ferme la porte derrière lui à la fin de cette magnifique séquence, la musique de François De Roubaix s’éteint et le film commence. Mais tout a déjà était dit dans cet espace gris de 2 minutes et 6 secondes.

The Invocation of Satan (1909) by Josef Váchal

2011-11-07T00:45:00.002+01:00

Josef Váchal (1884-1969) was a multi-talented Czech artist, writer, graphic designer and printer. In this incredible painting which he finished in 1909, he assimilates the influence and takes the decadence of the Vienna Secession to another more sinister level. This is a symphony of evil, a celebration of everything pagan, dark and haunting. The gold sky contrasts sharply with the darkness of the earth from which figures emerge, lost in a sinister wilderness where trees bare heads and skulls instead of fruit. Strange fruit indeed (only to reappear in the words sung in 1939 by Billie Holiday in another, all too real, context). But these desperate figures here, are attracted by the striking blood red silhouette that stands on higher ground. As the essence of its red color permeates and spoils the purity of the gold sky, they are hypnotized and stare with empty, black eyes towards the viewer. The subject is too powerful and unsettling to be confined on canvas. It spills over and poisons also the frame which seems to have been made from the trunks of these ghastly trees that carry a remembrance of forbidden rituals and a symbolism dominated by sin and orchestrated by the demon himself. Josef Váchal's "Invocation of Satan" seems to be stuck in time and we suddenly become alert to the fact that our viewing may in fact be stirring up something that has been frozen for centuries.

The last owner of this painting didn’t fail to notice the change when he hanged the painting on the wall for the first time. At first there was a strange shadow visible at all hours of the day. A kind of extension of the frame. With time, the frame no longer contained the picture. It was all one. And at certain hours of the day, the wall would reflect, as if in liquid, the painted scenes. In fact, the owner insisted that very soon after, he was under the impression that the whole wall was covered with a strange kind of moving tapestry. Watching the painting became as absorbing as watching a film. When the neighbours called the police because of the sounds coming from the house on that fateful night of December, the owner was nowhere to be found. The painting was hanging on the wall. It would take a really observant viewer, who knew the original painting well, to notice that the dark figures between the cursed trees had increased by one.

Άραγε διαβάζει κανείς αυτό το μπλογκ;

2011-10-26T19:35:00.001+02:00

Κλέος πενιχρόντου Ρεϊμόν Κενό

Απόδοση: ΓιάννηςΣτρίγκος

Το διήγημα αυτό,στην παρούσα μετάφραση, δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό « Το Δέντρο », τεύχος173-174, Χειμώνας 2009-2010. Αποτελεί μέρος μιας συλλογής διάσπαρτων, «ήσσονος σημασίας», κειμένων του Κενό,που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1981 υπό τον τίτλο Ιστορίες και λεγόμενα (Contes et propos).

Για τον Μι Γάμαστάθηκε αρκετά δύσκολο να αποκτήσει κάρτα εισόδου για την Εθνική Βιβλιοθήκη,εφόσον δεν είχε καμία ιδιότητα που να δικαιολογεί το αίτημά του, ούτε διεξήγεκάποια έρευνα που να του το επιτρέπει. Ήταν, όμως, πραγματικά το μοναδικό μέροςαπ’όπου μπορούσε να πετύχει το στόχο του. Οποιοδήποτε άλλο εγχείρημα θα απέβαινεμάταιο και αναποτελεσματικό, εξαρτώμενο από μεγάλο αριθμό τυχαίων πιθανοτήτων.Έτσι ο Μι Γάμα πέρασε ένα ολόκληρο καλοκαίρι χωρίς να μπορέσει να εκπληρώσει το ζητούμενό του, όταν μια φθινοπωρινήμέρα, περνώντας μπροστά από ένα χώρο επίσημων αφισοκολλήσεων, το μάτι του έπεσεπάνω σε μια ανακοίνωση για τη Σχολή του Λούβρου. Κατάλαβε, έγινε μαθητής τηςσχολής, αν κι ως τότε δεν είχε δείξει ποτέ κανένα ενδιαφέρον γι’ αυτό το είδοςσπουδών, μελέτησε την τέχνη τού Μεσαίωνα και την επιγραφική και, τέλος, ωςδιπλωματούχος, μπόρεσε να αποκτήσει κάρτα αναγνώστη, η οποία θα του επέτρεπετην πρόσβαση στην Αίθουσα Εργασίας.

Την πρώτη μέραπου μπήκε εκεί, κάθισε κάπου τυχαία· ήταν πριν απ’τον πόλεμο, σε μια εποχή όπουμπορούσε ακόμη κανείς να διαλέξει τη θέση του. Κι έπειτα, κοίταξε γύρω του,προσανατολίστηκε κι έμαθε τον τρόπο λειτουργίας ετούτης της μεγάλης μηχανής.Πιο συγκεκριμένα, υπήρχαν οι κατάλογοι, που έπρεπε να ξέρει κανείς πώς να τουςχειριστεί, πολυάριθμοι κατάλογοι, άλλοι τυπωμένοι, άλλοι γραμμένοι στο χέρι,άλλοι πάλι φωτογραφικοί, οι μεν εγγεγραμμένοι σε καρτέλες, οι δε όχι, μεαλφαβητική σειρά ή ταξινομημένοι ανάλογα με το περιεχόμενο: εν ολίγοις, μιαολόκληρη μαθητεία. Όταν ο Μι Γάμα κατανόησε, λοιπόν, λίγο τη λειτουργία, τοπρώτο του μέλημα υπήρξε το να αναζητήσει το όνομά του στο γενικό κατάλογο·το βρήκε, κι αυτό του προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση και έντονη χαρά. Με το χέριτου να κρατά ανοιχτό τον τόμο 48 στη συγκεκριμένη σελίδα και τα μάτιαανασηκωμένα στο ταβάνι, ονειρεύτηκε για λίγο, χαμογελώντας. Συμπεριλαμβάνοντανκαι τα τρία έργα που είχε εκδώσει, με πλήρη αναφορά των στοιχείων τους: Η αναγέννησις της γης διά της απαγορευτικήςαρχής του Νεύτωνος, Λιόν, Λανγκλιμέ, 1841, in-8o VIII-246 σελ., R.24111, Το έσχατον σημείον των ουρανών αναχθέν ειςτην ακριβήν του μορφήν, Λιόν, Λανγκλιμέ, in-8o IX-351 σελ., R.24112 και Η νύχτα τουΝεύτωνος καλύπτουσα έως τώρα την Γην και από τούδε διαψευσθείσα εκ της λάμψεωςτης Αληθείας, Καν, Λεντουαγιέν, 1859, in-8o XL-674 σελ., R.26700.

Ο Μι Γάμα δενχόρταινε να διαβάζει και να ξαναδιαβάζει ετούτες τις λιγοστές βιβλιογραφικέςγραμμές – ό,τι δόξα είχε απομείνει όλη κι όλη από 'κείνον πάνω σε τούτη τη Γη,αφού σε όποιο λεξικό ή κατάλογο ταξινόμησης κι αν είχε ανατρέξει δεν είχε βρεικανένα ίχνος ούτε του ονόματός του ούτε του έργου του, όπως άλλωστε και σεκανένα εγχειρίδιο, σε κανένα ιστορικό κείμενο.

Το δεύτερο μέροςτού προγράμματος του εκτελέστηκε με τον ακόλουθο τρόπο: συμπλήρωσε τις τρείςαπαραίτητες καρτέλες και ζήτησε να του φέρουν τα τρία αυτά βιβλία προς ανάγνωση.Μετά από μια ώρα περίπου, ήρθε πράγματι κάποιος υπάλληλος και του τα έφερε. Ταβιβλία ήσαν κατάμαυρα απ’τη σκόνη. Ο Μι Γάμα τα τίναξε και στη συνέχειαδιαπίστωσε πως κανείς ως τώρα δεν τα είχε ανοίξει ποτέ: οι σελίδες τους ήτανακόμα άκοπες. Ο Μι Γάμα κατέβασε βαριά το κεφάλι ξεφυλλίζοντας αφηρημένα ταβιβλία του. Ώστε, λοιπόν κανείς δεν τον είχε διαβάσει ποτέ – τουλάχιστον εδώ.Αλλά πόσες ελπίδες είχε να τον έχει διαβάσει κάποιος άλλος κάπου αλλού; Κανείςδεν είχε ενδιαφερθεί ποτέ για τα παραληρηματικά του πονήματα – κι όμως, θυμόταντις ιδιοφυείς στιγμές που είχαν λαμπρύνει τις ημέρες τής διαμονής του στη Λιόν και στην Καν, το πάθος με το οποίοέγραφε, το φλογερό του ενθουσιασμό. Κι έπειτα, μετά τη δημοσίευση, η πλήρηςαποτυχία, η σιωπή. Τότε ο Μι Γάμα είχε πεθάνει, ελπίζοντας τουλάχιστον σεκάποια μετά θάνατον αναγνώριση για την αιωνιότητα. Αλλά τώρα έβλεπε πως και ηαιωνιότητα δεν είχε δώσει ποτέ δεκάρα για ΄κείνον.

Εκείνη τη μέρα,βγήκε απ’την Εθνική Βιβλιοθήκη γεμάτος απογοήτευση και απελπισία. Περιπλανήθηκεόλη τη νύχτα, σκεπτόμενος τι έπρεπε να κάνει. Τα σκοτάδια των Παρισίων τονείδαν σε διάφορες συνοικίες να μονολογεί αναζητώντας λύση στο πρόβλημα του. Τοπρωί, την ώρα που άνοιγε η Βιβλιοθήκη, βρισκόταν κιόλας εκεί. Μπήκε και άρχισενα παρατηρεί. Η παρατήρησή του υπήρξε μεθοδική και διήρκεσε κάμποσες ημέρες,εβδομάδες, μήνες. Ήταν τόσο διακριτικός, που κανείς δεν αντιλήφθηκε το τιέψαχνε. Για ποιο θέμα, άραγε, να ενδιαφερόταν ετούτος ο γηραιός κύριος με τηγενειάδα; Για το θάνατο του Λουδοβίκου του 16^ου. Κι ετούτη η ξανθιάκοπέλα; Για τον Ιανσενισμό. Κι ετούτος; Κι εκείνος; Κι ο άλλος; Ουδείς λόγιοςκαι ουδεμία λογία δεν έδειχναν να έχουν κατά νου κάτι, στο οποίο θα μπορούσε νασυναφθεί ή να παρεισφρήσει η μιγαμική φιλολογία. Πέρασαν μήνες. Ο Μι Γάμαεξακολουθούσε να επιτηρεί με μάτι άγρυπνο την πνευματική ζωή τής ΑίθουσαςΕργασίας.

Ένας θαμώνας τήςΒιβλιοθήκης τού κίνησε, εντούτοις, την περιέργεια, επειδή ο Μι Γάμα δεν έβρισκεκαμία σχέση ανάμεσα στους διαφορετικούς συγγραφείς που τον έβλεπε να ψάχνειστους καταλόγους. Δεν μπορούσε, όμως, και να τον περάσει για κάποιον πουδιάλεγε στην τύχη, ανάμεσα στη πληθώρα τής βιβλιογραφίας, διότι έδειχνε πωςόντως η έρευνα, που διεξήγε, ήταν απόλυτα συγκεκριμένη. Μετά από κάποιο χρονικόδιάστημα, ο Μι Γάμα διαπίστωσε πως οι συγγραφείς αυτοί ήσαν όλοι Γάλλοι τού 19^ουαιώνα και πως, απ΄όσο του επέτρεπαν οι ικανότητες του να κρίνει, ήσαν κι αυτοίπαντελώς άγνωστοι. Δίστασε για λίγο καιρό ακόμα, συνέχισε να τον παρακολουθείκαι κατέληξε στο συμπέρασμα πως ο ίδιος είχε πιθανότητες να προκαλέσει τονενδιαφέρον τού άγνωστου αναγνώστη, καθότι Γάλλος, αεροφουσκοφυσικολόγος και –αλίμονο! – άγνωστος. Όσο για το θέμα των βιβλίων του, ήταν εξίσου αξιοπρεπές μετα θέματα των άλλων. Το άτομο έδειχνε να ενδιαφέρεται για όλες τις επιστήμες.

Έπρεπε, λοιπόν,τώρα να τον γνωρίσει. Και για να το πετύχει, σκαρφίστηκε τα ακόλουθα.

Ακολούθησε τοάτομο, παρατήρησε τη συμπεριφορά του, κατέγραψε τις συνήθειες του, αξιολόγησετον τρόπο σκέψης του, έβγαλε συμπεράσματα για τις προτιμήσεις του. Τονπαρακολούθησε στενά. Ο άλλος δεν είχε καθόλου φίλους και είχε ελάχιστουςγνωστούς. Ο Μι Γάμα προσκολλήθηκε σ’ έναν απ’ αυτούς, ο οποίος κάποια μέρα τουςγνώρισε. Κουβέντιασαν. Ο Μι Γάμα, έχοντας πάρει τα πάνω του που έφτασε στοστόχο του, οδήγησε τη συζήτηση και μετά από λίγο ο άλλος τού αποκάλυψε τη φύσητής μελέτης του: ένα σύγγραμμα εξακοσίων περίπου σελίδων, μαζί με τηβιβλιογραφία και όλα τα σχετικά, που θα ασχολείτο απεραντολογικά με τουςαφανείς Γάλλους του 19^ου αιώνα, θέμα ανεξάντλητο. Και τότε ο Μι Γάματού είπε συγκινημένος:

- - Γνωρίζετετον Μι Γάμα;

Ο άλλος δεν τονγνώριζε.

- - Συνέγραψετο τάδε και το τάδε βιβλίο, του είπε ο Μι Γάμα, αναφέροντας τους τίτλους.

- - Όχι,δεν τον γνωρίζω, είπε ο άλλος, δεν τον γνωρίζω. Πολύ ενδιαφέρον, ψιθύρισε.

Και έβγαλε απ’την τσέπη του ένα μπλοκάκι, για να κρατήσει σημειώσεις. Έγραψε το όνομα καιτους τίτλους των βιβλίων.

Ο Μι Γάμα, τιςμέρες που ακολούθησαν, ένιωσε ευτυχής. Αλλά την επόμενη φορά που συνάντησε τονλόγιο, εκείνος του είπε:

- - Πώςείπατε ότι τον έλεγαν εκείνον τον τύπο που έγραψε τα βιβλία; Έχασα τιςσημειώσεις μου, να φανταστείτε.

Ο Μι Γάμα,δυσαρεστημένος, του ξανάδωσε τις πληροφορίες.

Την επόμενη φοράπου συνάντησε τον λόγιο, εκείνος του είπε:

- - Ενδιαφέρωνο τύπος, ενδιαφέρων. Θα του αφιερώσω περίπου τέσσερις με πέντε σελίδες τούβιβλίου μου.

Και ο Μι Γάμαένιωσε και πάλι ευτυχής. Έτσι λοιπόν, δεν θα πέθαινε εντελώς! Το όνομα του θαέμενε ανάμεσα στους ανθρώπους όχι μονάχα ως μια απλή εγγραφή στον κατάλογο τηςΕθνικής Βιβλιοθήκης, αλλά και υπό τη μορφή μιας απόλυτα τιμητικής αναφοράς,ειδικά σ’ εκείνον, από ένα αξιότιμο λόγιο σε κάποιο σημαντικότατο σύγγραμμα.Ένιωσε ευτυχής. Θα ζούσε για πάντα, ή τουλάχιστον για πάρα πολύ καιρό – πάρα,μα πάρα πολύ καιρό. Δεν ήθελε να σκέφτεται τόσο μακροπρόθεσμα. Αλλά παρ’ όλααυτά, η υστεροφημία του θα μπορούσε να διαρκέσει εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδεςχρόνια. Άλλωστε, μήπως δεν βρίσκει κανείς τυχαία στους καταλόγους, ανάμεσα σεάλλα ονόματα, και διάφορους έλληνες συγγραφείς, απ’ τους οποίους δεν έχειδιασωθεί ούτε μία γραμμή; Γιατί όχι κι αυτός, λοιπόν! Ας υποθέσουμε πως όλοςαυτός ο πολιτισμός εξαφανίζεται και πως, ολότελα μοιραία, δεν σώζεται παράμονάχα το κομμάτι μιας σχισμένης σελίδας απ’ τον όγκο τού βιβλίου τούεπιστήμονα και πως το κομμάτι αυτό είναι εκείνο που αναφέρεται στον Μι Γάμα.Στην περίπτωση αυτή, θα είναι ο μόνος που θα επιβιώσει. Γιατί όχι! Ένιωσεευτυχής.

Έκτοτε, κάθε φοράπου συναντιόταν με τον λόγιο, τον ρωτούσε πώς πήγαινε το βιβλίο του. Τοσύγγραμμα προχωρούσε, σε λίγο καιρό θα τελείωνε. Σύντομα, δεν έμειναν παράμονάχα μερικά σημεία, που έπρεπε να λάβουν την τελική τους μορφή. Ήταν έτοιμογια το τυπογραφείο, όταν ο συγγραφέας του έχασε το χειρόγραφο. Αποκαρδιωμένος,εγκατέλειψε τις έρευνες και αποσύρθηκε σε κάποιο εξοχικό που είχε κάπου έξω απ’το Παρίσι.

Ο Μι Γάμα τονεπισκέφθηκε κάμποσες φορές, για να τον ενθαρρύνει να συνεχίσει. Εξακολουθούσενα ελπίζει πως ο άλλος θα ξανάρχιζε. Όμως όχι, ο άλλος δεν ήθελε, δεν ήθελεούτε να το ακούει. Ο Μι Γάμα, βλέποντας να εξαφανίζεται κάθε πιθανότητα ναεπιβιώσει στο πνεύμα των ανθρώπων, άρχισε να εξασθενεί λίγο-λίγο και νααποσυντίθεται. Μέσα στην ύψιστη οργή για τον επικείμενο ολοκληρωτικό τουθάνατο, μάζεψε τις λιγοστές δυνάμεις που του είχαν απομείνει και έπνιξε τονλόγιο, ο οποίος και πέθανε. Όσο για τον Μι Γάμα, διαλύθηκε σιγά-σιγά,εξανεμίστηκε, δεν έμεινε τίποτα από ΄κείνον, ένα φάντασμα, άλλωστε, δεν μπορείνα γίνει φάντασμα. (Είναι βέβαιο αυτό;)

“In Praise Of Cities” A poem by Thom Gunn

2011-10-25T07:15:00.000+02:00

I
Indifferent to the indifference that conceived her,
Grown buxom in disorder now, she accepts
- Like dirt, strangers, or moss upon her churches -
Your tribute to the wharf of circumstance,
Rejected sidestreet, formal monument…
And, irresistible, the thoroughfare.

You welcome in her what remains of you;
And what is strange and what is incomplete
Compels a passion without understanding,
For all you cannot be.

II
Only at dawn
You might escape, she sleeps then for an hour:
Watch where she hardly breathes, spread out and cool,
Her pavements desolate in the dim dry air.

III
You stay. Yet she is occupied, apart.
Out of a mist the river turns to see
Whether you follow still. You stay. At evening
Your blood gains pace even as her blood does.

IV
Casual yet urgent in her love making,
She constantly asserts her independence:
Suddenly turning moist pale walls upon you
- Your own designs, peeling and unachieved -
Or her whole darkness hunching in an alley.
And all at once you enter the embrace
Withheld by day while you solicited.
She wanders lewdly, whispering her given name,
Charing Cross Road, or Forty Second Street:
The longest streets, desire that never ends,
Familiar and inexplicable, wearing
Cosmetic light a fool could penetrate.
She presses you with her hard ornaments,
Arcades, late movie shows, the piled lit windows
Of surplus stores. Here she is loveliest;
Extreme, material, the work of man.

Waiting for the night to fall in Arles

2011-09-27T08:53:00.000+02:00

It’s September. September 1888. The night is falling in Arles. Vincent Van Gogh takes a small walk from the Hôtel-Restaurant Carrel towards the banks of the Rhône river. There he sets up his easel, the box with the brushes and the paints he lays on the grass. One by one the gas lamps lighten and in Van Gogh's mind the new emerging colors that he will need start to reveal themselves: "...The sky is aquamarine, the water is royal blue, the ground is mauve. The town is blue and purple. The gas is yellow and the reflections are russet gold descending down to green-bronze. On the aquamarine field of the sky the Great Bear is a sparkling green and pink, whose discreet paleness contrasts with the brutal gold of the gas."

When darkness descends, the canvas absorbs the wet paint, layer upon layer. Colors mix, transform, then change again. A part is left to rest, another continues this seemingly endless process of transformation. And gradually as the hours pass, the night and the canvas of Van Gogh begin to share. This is no pictorial love affair, no pre-arranged marriage. It's an essential exchange, a violent take over and in the small hours of the morning when the night withdraws defeated, the canvas of Vincent Van Gogh remains victorious having captured for eternity that specific moment in time when the night had fallen in Arles.

Listen to
Depeche Mode - Waiting for the night to fall

Revisiting the dream sequence from Stalker (1979) by Andrei Tarkovsky

2011-07-20T07:23:00.001+02:00

A man is lying down flat on the grass as if listening to the earth’s heartbeat. He soon falls into a dream. The dream can be imagined as a state of mind underwater. A voice is heard reciting a passage from the Bible about the end of the world as if it was a fairy tale. As the liquid sonic environment prepares the viewer, the camera begins its journey underwater. Everything now begins to swim in ochre, the color of rust and of time gone by. The first discernible object that appears is a syringe. Man’s addictions. Man is tied to the ground. A slave to his passions. A metallic bowl glitters in the reflected light of the sun rays that manage to penetrate this shallow stream of consciousness. Nature is reflected upside down. This is not the nature that we are part of. It is the nature as we see it. It is our work. A few fish swim as in a fish bowl. They seem to prefer the confined space of the fish bowl even if they are in an endless stream. We are accustomed to our confined spaces. Vast expanses frighten us. A box with coins and tools, a bottle. We have to work through our life and in the end we don’t live, we work. An old picture of a saint and coins. Religion with its not so otherworldly considerations. A machine gun. War and violence have always been present in the history of mankind. Rusty mechanical parts, a spring, barbed wire appear as remnants of an industrial age gone wrong or turned sinister. And then a torn page from a table calendar signifying the passing of days and a piece of string as if we are tied to this endless repetition of patterns. The camera moves slowly against the small current of the stream and we are surprised when the hand of the dreaming man appears slowly lying in a puddle of water. The way this hand emerges into our view so suddenly but also so fluidly dragging us out of this reverie is a masterful stroke unequaled in cinema. The black shadow delineates the contour of the hand in the liquid ochre and the dream is over.

Peter Hammill

2011-07-02T08:37:00.004+02:00

The audience of Peter Hammill is listening. And it will continue to do so as long as Peter charts the unknown waters of uncompromising composition, improvisation and expression. This real chameleon of music, has provided a changing palette of colors and moods that has influenced artists from Bowie to Lydon. He sailed through musical genres and labels discarding empty shells and commercial aspirations. His music has become the soundtrack of our lives.

Peter Hammill is clean. His voice like a trembling candle has stirred as away from the opaque darkness that comes out of the black holes of entertainment. Devoid of embellishments, musical smalltalk and conventional structures, it resonates truth at every turn of phrase, at every whisper.

And somehow you can never get a hold of Peter. His image fades away as soon as you think you've put it down on print. Any solid mould that you've made from listening to an album, becomes grains of sand and slips through your fingers in his next release. The sharper the image he cuts the more he disappears. That's why he will always be close to us.

Listen to
Peter Hammill - Sharply Unclear

Η έναστρη φωτεινότητα του Νίκου Καρούζου

2011-06-26T20:03:00.000+02:00

Ο άνθρωπος που εισόρμησε πια στην απώτερη θλίψη
με δίχως έστω ένα τριαντάφυλλο
μ' εκείνα τ' ακατέργαστα στην ώχρα μεινεσμένα μάτια
στο μισοσκέπαστο ερημόκκλησο σέρνοντας
τη μεγάλη ανάπηρη σιωπή στο καροτσάκι της ομιλίας
ανέκαθεν ήξερε την άσωστη κατάσταση-: πως είμαστε
καθημαγμένοι ερασιτέχνες του Πραγματικού
μ' ένα μυστήριο που βεβηλώνει τη διάνοια διχάζοντας
πριν η δορά της θάλασσας σηκώσει το ανάστημα του Άδη.

Πολύκρουνη η θύελλα σπάζει τα ματογυάλια της κι ο μέγας
τρόμος αδράχνει τα μελλούμενα
σχηματίζοντας αποστήματα στη μνήμη.
Κατάχαμα της ασίγαστης σιγής ένα κινούμενο
κειμήλιο-σκουλήκι.

Η ζωή που μικραίνει: η μεγάλη αλήθεια.
Στον οπού πιάνει το τσαπί γίνεται τσάπισμα
στον οπού πίνει το νερό γίνεται πιόμα.
Έρχεται έαρ αειπάρθενο προφέροντας αρώματα
κρατεί μια κατάμαυρη λεπτότατη κλωστή
στα ύπαιθρα της νύχτας
το σημείο του γκιώνη που είν' άγνωστο πέρα...

Araby By James Joyce

2011-06-25T20:37:00.001+02:00

North Richmond Street, being blind, was a quiet street except at the hour when the Christian Brothers' School set the boys free. An uninhabited house of two storeys stood at the blind end, detached from its neighbours in a square ground. The other houses of the street, conscious of decent lives within them, gazed at one another with brown imperturbable faces.

The former tenant of our house, a priest, had died in the back drawing-room. Air, musty from having been long enclosed, hung in all the rooms, and the waste room behind the kitchen was littered with old useless papers. Among these I found a few paper-covered books, the pages of which were curled and damp: The Abbot, by Walter Scott, The Devout Communicant, and The Memoirs of Vidocq. I liked the last best because its leaves were yellow. The wild garden behind the house contained a central apple-tree and a few straggling bushes, under one of which I found the late tenant's rusty bicycle-pump. He had been a very charitable priest; in his will he had left all his money to institutions and the furniture of his house to his sister.

When the short days of winter came, dusk fell before we had well eaten our dinners. When we met in the street the houses had grown sombre. The space of sky above us was the colour of ever-changing violet and towards it the lamps of the street lifted their feeble lanterns. The cold air stung us and we played till our bodies glowed. Our shouts echoed in the silent street. The career of our play brought us through the dark muddy lanes behind the houses, where we ran the gauntlet of the rough tribes from the cottages, to the back doors of the dark dripping gardens where odours arose from the ashpits, to the dark odorous stables where a coachman smoothed and combed the horse or shook music from the buckled harness. When we returned to the street, light from the kitchen windows had filled the areas. If my uncle was seen turning the corner, we hid in the shadow until we had seen him safely housed. Or if Mangan's sister came out on the doorstep to call her brother in to his tea, we watched her from our shadow peer up and down the street. We waited to see whether she would remain or go in and, if she remained, we left our shadow and walked up to Mangan's steps resignedly. She was waiting for us, her figure defined by the light from the half-opened door. Her brother always teased her before he obeyed, and I stood by the railings looking at her. Her dress swung as she moved her body, and the soft rope of her hair tossed from side to side.

Every morning I lay on the floor in the front parlour watching her door. The blind was pulled down to within an inch of the sash so that I could not be seen. When she came out on the doorstep my heart leaped. I ran to the hall, seized my books and followed her. I kept her brown figure always in my eye and, when we came near the point at which our ways diverged, I quickened my pace and passed her. This happened morning after morning. I had never spoken to her, except for a few casual words, and yet her name was like a summons to all my foolish blood.

Her image accompanied me even in places the most hostile to romance. On Saturday evenings when my aunt went marketing I had to go to carry some of the parcels. We walked through the flaring streets, jostled by drunken men and bargaining women, amid the curses of labourers, the shrill litanies of shop-boys who stood on guard by the barrels of pigs' cheeks, the nasal chanting of street-singers, who sang a come-all-you about O'Donovan Rossa, or a ballad about the troubles in our native land. These noises converged in a single sensation of life for me: I imagined that I bore my chalice safely through a throng of foes. Her name sprang to my lips at moments in strange prayers and praises which I myself did not understand. My eyes were often full of tears (I could not tell why) and at times a flood from my heart seemed to pour itself out into my bosom. I thought little of the future. I did not know whether I would ever speak to her or not or, if I spoke to her, how I could tell her of my confused adoration. But my body was like a harp and her words and gestures were like fingers running upon the wires.

One evening I went into the back drawing-room in which the priest had died. It was a dark rainy evening and there was no sound in the house. Through one of the broken panes I heard the rain impinge upon the earth, the fine incessant needles of water playing in the sodden beds. Some distant lamp or lighted window gleamed below me. I was thankful that I could see so little. All my senses seemed to desire to veil themselves and, feeling that I was about to slip from them, I pressed the palms of my hands together until they trembled, murmuring: 'O love! O love!' many times.

At last she spoke to me. When she addressed the first words to me I was so confused that I did not know what to answer. She asked me was I going toAraby. I forgot whether I answered yes or no. It would be a splendid bazaar; she said she would love to go.

'And why can't you?' I asked.

While she spoke she turned a silver bracelet round and round her wrist. She could not go, she said, because there would be a retreat that week in her convent. Her brother and two other boys were fighting for their caps, and I was alone at the railings. She held one of the spikes, bowing her head towards me. The light from the lamp opposite our door caught the white curve of her neck, lit up her hair that rested there and, falling, lit up the hand upon the railing. It fell over one side of her dress and caught the white border of a petticoat, just visible as she stood at ease.

'It's well for you,' she said.

'If I go,' I said, 'I will bring you something.'

What innumerable follies laid waste my waking and sleeping thoughts after that evening! I wished to annihilate the tedious intervening days. I chafed against the work of school. At night in my bedroom and by day in the classroom her image came between me and the page I strove to read. The syllables of the word Araby were called to me through the silence in which my soul luxuriated and cast an Eastern enchantment over me. I asked for leave to go to the bazaar on Saturday night. My aunt was surprised, and hoped it was not some Freemason affair. I answered few questions in class. I watched my master's face pass from amiability to sternness; he hoped I was not beginning to idle. I could not call my wandering thoughts together. I had hardly any patience with the serious work of life which, now that it stood between me and my desire, seemed to me child's play, ugly monotonous child's play.

On Saturday morning I reminded my uncle that I wished to go to the bazaar in the evening. He was fussing at the hallstand, looking for the hat-brush, and answered me curtly:

'Yes, boy, I know.'

As he was in the hall I could not go into the front parlour and lie at the window. I felt the house in bad humour and walked slowly towards the school. The air was pitilessly raw and already my heart misgave me.

When I came home to dinner my uncle had not yet been home. Still it was early. I sat staring at the clock for some time and, when its ticking began to irritate me, I left the room. I mounted the staircase and gained the upper part of the house. The high, cold, empty, gloomy rooms liberated me and I went from room to room singing. From the front window I saw my companions playing below in the street. Their cries reached me weakened and indistinct and, leaning my forehead against the cool glass, I looked over at the dark house where she lived. I may have stood there for an hour, seeing nothing but the brown-clad figure cast by my imagination, touched discreetly by the lamplight at the curved neck, at the hand upon the railings and at the border below the dress.

When I came downstairs again I found Mrs Mercer sitting at the fire. She was an old, garrulous woman, a pawnbroker's widow, who collected used stamps for some pious purpose. I had to endure the gossip of the tea-table. The meal was prolonged beyond an hour and still my uncle did not come. Mrs Mercer stood up to go: she was sorry she couldn't wait any longer, but it was after eight o'clock and she did not like to be out late, as the night air was bad for her. When she had gone I began to walk up and down the room, clenching my fists. My aunt said:

'I'm afraid you may put off your bazaar for this night of Our Lord.'

At nine o'clock I heard my uncle's latchkey in the hall door. I heard him talking to himself and heard the hallstand rocking when it had received the weight of his overcoat. I could interpret these signs. When he was midway through his dinner I asked him to give me the money to go to the bazaar. He had forgotten.

'The people are in bed and after their first sleep now,' he said.

I did not smile. My aunt said to him energetically:

'Can't you give him the money and let him go? You've kept him late enough as it is.'

My uncle said he was very sorry he had forgotten. He said he believed in the old saying: 'All work and no play makes Jack a dull boy.' He asked me where I was going and, when I told him a second time, he asked me did I know The Arab's Farewell to his Steed. When I left the kitchen he was about to recite the opening lines of the piece to my aunt.

I held a florin tightly in my hand as I strode down Buckingham Street towards the station. The sight of the streets thronged with buyers and glaring with gas recalled to me the purpose of my journey. I took my seat in a third-class carriage of a deserted train. After an intolerable delay the train moved out of the station slowly. It crept onward among ruinous houses and over the twinkling river. At Westland Row Station a crowd of people pressed to the carriage doors; but the porters moved them back, saying that it was a special train for the bazaar. I remained alone in the bare carriage. In a few minutes the train drew up beside an improvised wooden platform. I passed out on to the road and saw by the lighted dial of a clock that it was ten minutes to ten. In front of me was a large building which displayed the magical name.

I could not find any sixpenny entrance and, fearing that the bazaar would be closed, I passed in quickly through a turnstile, handing a shilling to a weary-looking man. I found myself in a big hall girded at half its height by a gallery. Nearly all the stalls were closed and the greater part of the hall was in darkness. I recognized a silence like that which pervades a church after a service. I walked into the centre of the bazaar timidly. A few people were gathered about the stalls which were still open. Before a curtain, over which the words Café Chantant were written in coloured lamps, two men were counting money on a salver. I listened to the fall of the coins.

Remembering with difficulty why I had come, I went over to one of the stalls and examined porcelain vases and flowered tea-sets. At the door of the stall a young lady was talking and laughing with two young gentlemen. I remarked their English accents and listened vaguely to their conversation.

'O, I never said such a thing!'

'O, but you did!'

'O, but I didn't!'

'Didn't she say that?'

'Yes. I heard her.'

'O, there's a... fib!'

Observing me, the young lady came over and asked me did I wish to buy anything. The tone of her voice was not encouraging; she seemed to have spoken to me out of a sense of duty. I looked humbly at the great jars that stood like eastern guards at either side of the dark entrance to the stall and murmured:

'No, thank you.'

The young lady changed the position of one of the vases and went back to the two young men. They began to talk of the same subject. Once or twice the young lady glanced at me over her shoulder.

I lingered before her stall, though I knew my stay was useless, to make my interest in her wares seem the more real. Then I turned away slowly and walked down the middle of the bazaar. I allowed the two pennies to fall against the sixpence in my pocket. I heard a voice call from one end of the gallery that the light was out. The upper part of the hall was now completely dark.

Gazing up into the darkness I saw myself as a creature driven and derided by vanity; and my eyes burned with anguish and anger.

From "Dubliners", a collection of short stories by James Joyce published in 1914.

The three states of being as filmed by Satyajit Ray

2011-06-24T21:03:00.003+02:00

The following scenes are from the film Pather Panchali (1955) of Satyajit Ray that was the first film of the Apu trilogy. I have selected the following scenes because to my mind they emerge as almost archetypes or states of the human evolution and development. Watching these scenes almost feels as if one tastes Proust’s madeleine of remembrance of beauty past. Long lost memories of essential, distilled, pure moments in time transcend the film and somehow create a certain undefined nostalgia. Captured on film is the poetry of a world in balance and the seeds of change that will gradually lead to a transformation of this world and our way of life in it.

The three states of being are:

Rain

I see this scene as a depiction of the first state of being. A life in harmony with nature. A pure life. A balanced perception of man’s place as part of the whole and not the dominating force behind all. A storm is coming. The leaves shake in anticipation of the first drops of water carried by the wind. The clothes left out to dry have to be taken in and the children are called back home but they are far away running in the fields towards the water. A drop falls on the head of a man sitting by the river who opens an umbrella. A dog seeks dry shelter and the rain begins to pour down. Apu is cold and calls to his sister. But she is there, out in the open, in the rain, feeling every drop falling on her body and face. She is experiencing a deep feeling of blissful exhilaration and makes fun of Apu shivering in the cold wind. She dances and then feeling also cold runs under the tree hugging her brother. “Rain, rain…go away”

Link to the scene "Rain" in youtube

Joy

The second state has to do with human nature. The emotional complexity of the human being is the dominant drive of this scene. The instant change of an emotion from sadness into joy transforms also our perception of nature. The dice are cast and nature now follows. A woman is sitting in sad contemplation thinking of a loved one that is far away. She has been crying. Her train of thought is interrupted by the cries of “letter, letter”. Wiping her eyes and almost trembling in anticipation she grabs the letter from the boy and reads that all is well and that news is good. Everything falls into place, tranquility and beauty are reflected in the insect-hoping dance on the water. The water has become the mirror of the feelings of the woman and her thoughts jump from one thing to another like insects. The dog plays peacefully with the cat, the bird sings and the woman exhausted from this emotional journey feels the heat for the first time and slowly drifts into sweet oblivion.

Link to the scene "Joy" in youtube

Train

There is something wrong in this vast field of agricultural land. Metal constructions and cables divide the screen, the earth and the sky. At first you think that it’s birds sitting on a wire, but it’s not. The girl listens to the constant drone noise coming from the live wires. She walks in water. The two sounds make an uneasy coupling. She puts her ear on a metal column and listens. Apu mimics his sister and then looks for her as she walks in the field. The sound of wind has now drowned the drone noise of the cables. Everything sways as the wind dictates. Apu has lost his sister and calls for her. Hidden, she throws him sugarcane. He sees her sitting down and asks her “Where are we? What are those?” pointing at the cables. She can’t be bothered to explain. And then she stops him because she hears something. A different noise from far away blends with the wind. A train can be seen dividing the scene between sky and land, puffing black smoke. The children run through the fields to meet the train. The sound of the locomotive is now very loud. The children are close. The train runs through the celluloid and becomes the filter that blackens our vision separating us from the children. The train passes and Apu is left in the thick dark smoke. Man's creations have taken center stage.

Link to the scene "Train" in youtube

Antoine de Saint-Exupéry au village d'étoiles

2011-06-19T23:50:00.001+02:00

"...En avion, quand la nuit est trop belle, on se laisse aller, on ne pilote plus guère, et l’avion peu à peu s’incline sur la gauche. On le croit encore horizontal quand on découvre sous l’aile droite un village. Dans le désert il n’est point de village. Alors une flottille de pêche en mer. Mais au large du Sahara, il n’est point de flottille de pèche. Alors ? Alors on sourit de l’erreur. Doucement, on redresse l’avion. Et le village reprend sa place. On raccroche à la panoplie la constellation que l’on avait laissée tomber. Village ? Oui. Village d’étoiles..."

Extrait du roman "Terre des Hommes" d' Antoine de Saint-Exupéry paru en février 1939.

Was Elizabeth Bishop listening to the Residents?

2011-06-16T06:48:00.006+02:00

I Am in Need of Music

I am in need of music that would flow

Over my fretful, feeling fingertips,

Over my bitter-tainted, trembling lips,

With melody, deep, clear, and liquid-slow.

Oh, for the healing swaying, old and low,

Of some song sung to rest the tired dead,

A song to fall like water on my head,

And over quivering limbs, dream flushed to glow!

There is a magic made by melody:

A spell of rest, and quiet breath, and cool

Heart, that sinks through fading colors deep

To the subaqueous stillness of the sea,

And floats forever in a moon-green pool,

Held in the arms of rhythm and of sleep.

Listen to

The Residents - Jambalaya (On the bayou)

... combien l'homme s'est éloigné de la nature

2011-06-10T08:04:00.002+02:00

Dans un entretien qui s'est déroulé le 15 mars 2011 au Radialsystem de Berlin, quelques jours après l'épouvantable tremblement de terre sur la côte du Japon, le compositeur Toshio Hosokawa a parlé de son dernier oeuvre, l'opera "Matsukaze". Dans ce contexte, il a dit le suivant par rapport à la catastrophe causé par le tsunami...

"Question: Quelles sont les questions qui se posent à vous face à la catastrophe au Japon?

Toshio Hosokawa: Ce tsunami nous a expressément montré combien l'homme s'est éloigné de la nature. Tous ces débris de voitures et autres produits industriels. Un paysage hideux qui devrait nous faire réfléchir. Autrefois, les tsunamis ne laissaient pas ces débris artificiels. Les hommes vivaient dans des maisons de bois et de papier. Ce qui avait été détruit était absorbé par le cycle de la nature. Notre vie est étroitement liée à la nature qui, au Japon, est imprévisible. Nous admirons sa beauté mais en même temps nous la craignons profondément. Il se peut que cela vienne du shintoïsme: cette religion trés ancienne nous enseigne que nous sommes qu'une partie de la nature - une partie de l'arbre, une partie de l'eau, et ainsi de suite. Il va de soi que nous devons vivre en harmonie avec la nature, mais il est difficile de résister à notre environnement. Nous pensons davantage dans l'optique de la communauté, que dans celle de notre "moi" individuel. Cependant, pour nous, japonais, il devrait être évident que l'energie nucléaire ne relève pas de la nature..."

A performance by Lady Day

2011-06-03T18:27:00.002+02:00

In her interesting and informative book "With Billie", Julia Blackburn talks about the song "Strange Fruit". A song that will be forever associated with Billie Holiday even though artists of the stature of Nina Simone have also sung it. This song is almost solely responsible of imprinting the horror of racism and segregation in the hearts and minds of people who though that music was only for entertainment. The civil rights movement would take over from there later on and bring to an end this dark period of American history.

But in February 1959, all was still to be won, when Lady Day, in the sunset of her career, made this filmed live appearance in London, accompanied only by a sparsely played piano. She is there, in front of the audience, having fought her demons and addictions, having lived a hard life and bearing the scars to show it.

Here is what Julia Blackburn says in her book:

"... There is a film sequence of Billie singing "Strange Fruit" at the Chelsea Palace Studios in London in February 1959. By then she has become painfully thin and the dress she wears is stretched over the angular scaffolding of her bones. Her hair is pulled back from her face and tied in a long pony tail. she looks austere and beautiful and her face has taken on the abstract iconography of a mask. Even though she is performing in front of an audience, you have the impression that she is lost in her own thoughts and oblivious of her surroundings. She sings very slowly, giving full weight to the power of each word, allowing the images to grow in their terrible intensity..."

Lady Day turned into night five months after the filming of this performance.

And then the real thing comes along

2011-06-02T07:24:00.000+02:00

I was driving home, for some time now, desperately searching on the radio for something interesting to listen to. After ten minutes of zapping through audio lobotomizing radio stations, I had almost given up. The tediousness of computer listed commercial filler songs nearly made me reach out and turn off the radio… But then it happened… and the real thing came along. Oh... the beautiful chaos of the Band Of Holy Joy! And what a joy it is to listen to this song once again… A lot more than a simple love song, it’s a musical interrogation of the life we live in. A life full of cultivated, artificial needs (…that flower from bad seeds), a life spent buying each day the same old lies and chasing the glittering prize. We have all been brought up conditioned to love all the things in this world that are wrong. And one day, hopefully, the real thing comes along. Take a few minutes and enjoy it.

“ Faith rules forever and a day

Here comes fun-time, ok?

All my life I’ve dipped between the lines

Hoping everything would turn out fine

I’ve been conditioned to love

All the things in this world that are wrong

And then the real thing,

And then the real thing comes along

The kind of angel you’d die to impress

Turns out to be a devil, couldn’t care less

All my life I’ve cultivated needs

The needs that flower from bad seeds

I’ve been conditioned to love

All the things in this world that are wrong

And then the real thing,

And then the real thing comes along

All your life you’ve prayed for something heaven sent

Here it comes you mess up of course you repent

All my life I’ve bought the sad lies

But still I chase the glittering prize

I’ve been conditioned to love

All the things in this world that are wrong

And then the real thing,

And then the real thing comes along”

Listen to

The Band Of Holy Joy - And Then The Real Thing Comes Along

Η Απάντηση του Σιάτλ

2011-05-31T20:57:00.000+02:00

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η απάντηση που έδωσε ο Σιάτλ, ο αρχηγός μιας φυλής Ινδιάνων, προς τον πρόεδρο της Αμερικής Φραγκλίνο Πηρς (1853-1857), όταν ο τελευταίος ζήτησε από τον Σιάτλ να πουλήση στη κυβέρνηση τη γη του. Την απάντηση αυτή έδωσε στη δημοσιότητα η αμερικανική κυβέρνηση το 1976 με την ευκαιρία του εορτασμού των διακοσίων χρόνων από τη Διακύρηξη της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας (4 Ιουλίου 1776). Το κείμενο μετέφρασε ο Ζήσιμος Λορεντζάτος (από την εφημερίδα του Chennai, πρώην Madras "The Hindou" της 29 Μαίου 1976) και το δημοσίευσε στο "Βήμα" στις 16.1.1977.

Ο μεγάλος αρχηγός στην Ουάσιγκτον μηνάει πως θέλει να αγοράσει τη γη μας. Ο μεγάλος αρχηγός μηνάει ακόμα λόγια φιλικά και καλοθέλητα. Καλοσύνη του, γιατί ξέρομε πως αυτός λίγο τη χρειάζεται αντίστοιχα τη φιλία μας. Την προσφορά του θα τη μελετήσομε, γιατί ξέρομε πως αν δεν το πράξομε, μπορεί ο λευκός να προφτάσει με τα όπλα και να πάρει τη γη μας.

Πώς μπορείτε να αγοράζετε ή να πουλάτε τον ουρανό - τη ζέστα της γης; Για μας μοιάζει παράξενο. Η δροσιά του αγέρα ή το άφρισμα του νερού ωστόσο δεν μας ανήκουν. Πώς μπορείτε να τα αγοράσετε από μας; Κάθε μέρος της γης αυτής είναι ιερό για το λαό μου. Κάθε αστραφτερή πευκοβελόνα, κάθε αμμούδα στις ακρογιαλές, κάθε θολούρα στο σκοτεινό δάσος, κάθε ξέφωτο και κάθε ζουζούνι που ζουζουνίζει είναι, στη μνήμη και στην πείρα του λαού μου, ιερό.

Ξέρομε πως ο λευκός δεν καταλαβαίνει τους τρόπους μας. Τα μέρη της γης, το ένα με το άλλο, δεν κάνουν γι΄αυτόν διαφορά, γιατί είναι ένας ξένος που φτάνει τη νύχτα και παίρνει από τη γη όλα όσα του χρειάζονται. Η γη δεν είναι αδερφός του, αλλά εχθρός που πρέπει να τον καταχτήσει, και αφού τον καταχτήσει πηγαίνει παρακάτω. Με το ταμάχι* που έχει θα καταπιεί τη γη και θα αφήσει πίσω του μια έρημο. Η όψη που παρουσιάζουν οι πολιτείες σας, κάνει κακό στα μάτια του ερυθρόδερμου. Όμως αυτό μπορεί και να συμβαίνει, επειδή ο ερυθρόδερμος είναι άγριος και δεν καταλαβαίνει.

Αν αποφασίσω και δεχτώ, θα βάλω ένα όρο. Τα ζώα της γης αυτής ο λευκός θα πρέπει να τα μεταχειριστεί σαν αδέρφια του. Τι είναι ο άνθρωπος δίχως τα ζώα; Αν όλα τα ζώα φύγουν από τη μέση, ο άνθρωπος θα πεθάνει από μεγάλη εσωτερική μοναξιά, γιατί όσα συμβαίνουν στα ζώα, τα ίδια συμβαίνουν στον άνθρωπο.

Ένα ξέρομε, που μπορεί μια μέρα ο λευκός να το ανακαλύψει: ο Θεός μας είναι ο ίδιος Θεός. Μπορεί να θαρρείτε πως Εκείνος είναι δικός σας, όπως ζητάτε να γίνει δική σας η γη μας. Αλλά δεν το δυνόσαστε. Εκείνος είναι Θεός των ανθρώπων. Και το έλεος Του μοιρασμένο απαράλλαχτα σε ερυθρόδερμους και λευκούς. Αυτή η γη Του είναι ακριβή. Όποιος τη βλάφτει, καταφρονάει το Δημιουργό της. Θα περάσουν οι λευκοί - και μπορεί μάλιστα γρηγορότερα από άλλες φυλές. Όταν μαγαρίζεις συνέχεια το στρώμα σου, κάποια νύχτα θα πλαντάξεις από τις μαγαρισιές σου. Όταν όλα τα βουβάλια σφαχτούν, όταν όλα τα άγρια αλόγατα μερέψουν, όταν την ιερή γωνιά του δάσους τη γιομίσει το ανθρώπινο χνώτο και το θέαμα των φουντωμένων λόφων το κηλιδώσουν τα σύρματα του τηλεγράφου με το βουητό τους, τότες πού να βρεις το ρουμάνι; Πού να βρεις τον αιτό; Και τί σημαίνει να πεις έχε γειά στο φαρί σου και στο κυνήγι; Σημαίνει το τέλος της ζωής και την αρχή του θανάτου.

Πουθενά δεν βρίσκεται μια ήσυχη γωνιά μέσα στις πολιτείες του λευκού. Πουθενά δε βρίσκεται μια γωνιά να σταθείς να ακούσεις τα φύλλα στα δέντρα την άνοιξη ή το ψιθύρισμα που κάνουν τα ζουζούνια πεταρίζοντας. Όμως μπορεί, επειδή, καταπώς είπα, είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω - μπορεί μοναχά για το λόγο αυτόν ο σαματάς να ταράζει τα αυτιά μου. Μα τι μένει από τη ζωή, όταν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να αφουγκραστεί τη γλυκιά φωνή που βγάνει το νυχτοπούλι ή τα συνακούσματα των βατράχων ολόγυρα σε ένα βάλτο μέσα στη νυχτιά; Ο ερυθρόδερμος προτιμάει το απλόηχο αγέρι λαγαρισμένο* από την καταμεσήμερη βροχή ή μοσχοβολημένο με το πεύκο. Του ερυθρόδερμου του είναι ακριβός ο αγέρας, γιατι όλα τα πάντα μοιράζονται την ίδια πνοή - τα ζώα, τα δέντρα, οι άνθρωποι. Ο λευκός δε φαίνεται να δίδει προσοχή στον αγέρα που ανασαίνει. Σαν ένας που χαροπολεμάει για μέρες πολλές, δεν οσμίζεται τίποτα.

Αν ξέραμε, μπορεί να καταβαίναμε - αν ξέραμε τα όνειρα του λευκού, τις ελπίδες που περιγράφει στα παιδιά του τις μακριές χειμωνιάτικες νύχτες, τα οράματα που ανάφτει το μυαλό τους, ώστε ανάλογα να δέονται για την αυριανή. Αλλά εμείς είμαστε άγριοι. Μας είναι κρυφά τα όνειρα του λευκού. Και επειδή μας είναι κρυφά, θα εξακολουθήσομε το δρόμο μας. Αν τα συμφωνήσομε μαζί, θα το πράξομε, για να σιγουρέψομε τις προστατευόμενες περιοχές που μας τάξατε. Εκεί θα ζήσομε, μπορεί, τις μετρημένες μέρες μας καταπώς το θελήσομε.

Όταν ο στερνός ερυθρόδερμος λείψει από τη γη, και από τη μνήμη δεν απομείνει παρά ο ίσκιος από ένα σύννεφο που ταξιδεύει στον κάμπο, οι ακρογιαλιές αυτές και τα δάση θα φυλάγουν ακόμα τα πνεύματα του λαού μου - τι αυτή τη γη την αγαπούν, όπως το βρέφος αγαπάει το χτύπο της μητρικής καρδιάς. Αν σας την πουλήσομε τη γη μας, αγαπήστε τη καθώς την αγαπήσαμε εμείς, φροντίστε την καθώς τη φροντίσαμε εμείς, κρατήστε ζωντανή στο λογισμό σας τη μνήμη της γης, όπως βρίσκεται τη στιγμή που την παίρνετε, και με όλη σας τη δύναμη, με όλη την τρανή μπόρεσή σας, με όλη την καρδιά σας, διατηρήστε τη για τα τέκνα σας, και αγαπήστε την καθώς ο Θεός αγαπάει όλους μας. Ένα ξέρομε - ο Θεός σας είναι ο ίδιος Θεός. Η γη του είναι ακριβή. Ακόμα και ο λευκός δε γίνεται να απαλλαχτεί από την κοινή μοίρα.

* ταμάχι: απληστία, πλεονεξία
λαγαρισμένος: καθαρισμένος

From Robert Frost to William F. Nolan to Chris Cunningham

2011-05-29T11:43:00.007+02:00

Stopping By Woods on a Snowy Evening

Whose woods these are I think I know.

His house is in the village though;

He will not see me stopping here

To watch his woods fill up with snow.

My little horse must think it queer

To stop without a farmhouse near

Between the woods and frozen lake

The darkest evening of the year.

He gives his harness bells a shake

To ask if there is some mistake.

The only other sound's the sweep

Of easy wind and downy flake.

The woods are lovely, dark and deep.

But I have promises to keep,

And miles to go before I sleep,

And miles to go before I sleep.

The above poem was also the inspiration for one of the best science fiction short stories ever written. I am referring to William Nollan’s “And miles to go before I sleep”, written in 1958. It is well worth seeking out in old, weathered and torn science fiction anthologies.

The story has also appeared in a comic book form adaptation, but reading the three or four original pages, take Frost's poem very literally to another time and dimension.

It manages to convey the same feeling of sweet-warm melancholy as the poem. And this contrast between warm and cold, of appearances and being torn by constraints and obligations, feels like describing a kind of robot love. Just as in the sublime video clip for one of Bjork's best songs "All is full of love", directed by Chris Cunningham in 1999:

The Rose of Paracelsus by Jorge Luis Borges

2011-05-27T20:46:00.002+02:00

Down in his laboratory, to which the two rooms of the cellar had been given over, Paracelsus prayed to his God, his indeterminate God—any God—to send him a disciple. Night was coming on. The guttering ﬁre in the hearth threw irregular shadows into the room. Getting up to light the iron lamp was too much trouble. Paracelsus, weary from the day, grew absent, and the prayer was forgotten. Night had expunged the dusty retorts and the furnace when there came a knock at his door. Sleepily he got up, climbed the short spiral staircase, and opened one side of the double door. A stranger stepped inside. He too was very tired. Paracelsus gestured toward a bench; the other man sat down and waited. For a while, neither spoke.

The master was the ﬁrst to speak.

- “I recall faces from the West and faces from the East,” he said, not without a certain formality, “yet yours I do not recall. Who are you, and what do you wish of me?”

- “My name is of small concern,” the other man replied. “I have journeyed three days and three nights to come into your house. I wish to become your disciple. I bring you all my possessions.”

He brought forth a pouch and emptied its contents on the table. The coins were many, and they were of gold. He did this with his right hand. Paracelsus turned his back to light the lamp; when he turned around again, he saw that the man’s left hand held a rose. The rose troubled him.

He leaned back, put the tips of his ﬁngers together, and said:

- “You think that I am capable of extracting the stone that turns all elements to gold, and yet you bring me gold. But it is not gold I seek, and if it is gold that interests you, you shall never be my disciple.”

- “Gold is of no interest to me,” the other man replied. “These coins merely symbolize my desire to join you in your work. I want you to teach me the Art. I want to walk beside you on that path that leads to the Stone.” “The path is the Stone. The point of departure is the Stone. If these words are unclear to you, you have not yet begun to understand. Every step you take is the goal you seek.” Paracelsus spoke the words slowly.

The other man looked at him with misgiving.

- “But,” he said, his voice changed, “is there, then, no goal?”

Paracelsus laughed.

- “My detractors, who are no less numerous than imbecilic, say that there

is not, and they call me an impostor. I believe they are mistaken, though it is possible that I am deluded. I know that there is a Path.”

There was silence, and then the other man spoke.

- “I am ready to walk that Path with you, even if we must walk for many

years. Allow me to cross the desert. Allow me to glimpse, even from afar, the promised land, though the stars prevent me from setting foot upon it. All I ask is a proof before we begin the journey.”

- “When?” said Paracelsus uneasily.

- “Now,” said the disciple with brusque decisiveness.

They had begun their discourse in Latin; they now were speaking German. The young man raised the rose into the air.
- “You are famed,” he said, “for being able to burn a rose to ashes and make it emerge again, by the magic of your art. Let me witness that prodigy. I ask that of you, and in return I will oﬀer up my entire life.”

- “You are credulous,” the master said. “I have no need of credulity; I demand belief.”
The other man persisted.
- “It is precisely because I am not credulous that I wish to see with my own eyes the annihilation and resurrection of the rose.”

- “You are credulous,” he repeated. “You say that I can destroy it?”

- “Any man has the power to destroy it,” said the disciple.

- “You are wrong,” the master responded. “Do you truly believe that something may be turned to nothing? Do you believe that the ﬁrst Adam in paradise was able to destroy a single ﬂower, a single blade of grass?”

- “We are not in paradise,” the young man stubbornly replied. “Here, in the sublunary world, all things are mortal.”

Paracelsus had risen to his feet.

- “Where are we, then, if not in paradise?” he asked. “Do you believe that the deity is able to create a place that is not paradise? Do you believe that the Fall is something other than not realizing that we are in paradise?”

- “A rose can be burned,” the disciple said deﬁantly. “There is still some ﬁre there,” said Paracelsus, pointing toward the hearth. “If you cast this rose into the embers, you would believe that it has been consumed, and that its ashes are real. I tell you that the rose is eternal, and that only its appearances may change. At a word from me, you would see it again.”

- “A word?” the disciple asked, puzzled. “The furnace is cold, and the retorts are covered with dust. What is it you would do to bring it back again?”

Paracelsus looked at him with sadness in his eyes.

- “The furnace is cold,” he nodded, “and the retorts are covered with dust. On this leg of my long journey I use other instruments.”

- “I dare not ask what they are,” said the other man humbly, or astutely. “I am speaking of that instrument used by the deity to create the heavens and the earth and the invisible paradise in which we exist, but which original sin hides from us. I am speaking of the Word, which is taught to us by the science of the Kabbalah.” “I ask you,” the disciple coldly said, “if you might be so kind as to show me the disappearance and appearance of the rose. It matters not the slightest to me whether you work with alembics or with the Word.”

Paracelsus studied for a moment; then he spoke: “If I did what you ask, you would say that it was an appearance cast by magic upon your eyes. The miracle would not bring you the belief you seek. Put aside, then, the rose.” The young man looked at him, still suspicious.

Then Paracelsus raised his voice. “And besides, who are you to come into the house of a master and demand a miracle of him? What have you done to deserve such a gift?” The other man, trembling, replied:

- “I know I have done nothing. It is for the sake of the many years I will study in your shadow that I ask it of you—allow me to see the ashes and then the rose. I will ask nothing more. I will believe the witness of my eyes.”
He snatched up the incarnate and incarnadine rose that Paracelsus had left lying on the table, and he threw it into the ﬂames. Its color vanished, and all that remained was a pinch of ash. For one inﬁnite moment, he awaited the words, and the miracle. Paracelsus sat unmoving. He said with strange simplicity:

- “All the physicians and all the pharmacists in Basel say I am a fraud. Perhaps they are right. There are the ashes that were the rose, and that shall be the rose no more.”

The young man was ashamed. Paracelsus was a charlatan, or a mere visionary, and he, an intruder, had come through his door and forced him now to confess that his famed magic arts were false.

He knelt before the master and said:
- “What I have done is unpardonable. I have lacked belief, which the Lord demands of all the faithful. Let me, then, continue to see ashes. I will come back again when I am stronger, and I will be your disciple, and at the end of the Path I will see the rose.”

He spoke with genuine passion, but that passion was the pity he felt for the aged master—so venerated, so inveighed against, so renowned, and therefore so hollow. Who was he, Johannes Grisebach, to discover with sacrilegious hand that behind the mask was no one? Leaving the gold coins would be an act of almsgiving to the poor. He picked them up again as he went out. Paracelsus accompanied him to the foot of the staircase and told him he would always be welcome in that house. Both men knew they would never see each other again.
Paracelsus was then alone. Before putting out the lamp and returning to his weary chair, he poured the delicate ﬁstful of ashes from one hand into the concave other, and he whispered a single word. The rose appeared again.

[Source: Jorge Luis Borges, Collected Fictions, translated by Andrew Hurley, Penguin Books, 1999, pp.504-507.For the original Spanish version, La rosa de Paracelso, see Borges, Obras Completas, Tomo III, Emec´e, 1996, pp.387-390.]

Ένα απόσπασμα από το "Πρόσω ηρέμα" του Οδυσσέα Ελύτη

2011-05-23T21:28:00.002+02:00

"Ο μόνος δρόμος που μας απομένει τώρα είναι ο κίνδυνος. Είναι η μαυριδερή εκείνη διαχωριστική γραμμή που σχηματίζεται δεξιά, στο βάθος, η γεμάτη βράχια κοφτά, ξέρες, ύφαλα, ρουφήχτρες, απονέρια. Μένουμε σταματημένοι μεσοπέλαγα. Η μοναξιά της θάλασσας είναι μικρή και ατελεύτητη. Απλώνεται ώς τ' ακρότατα όρια του ορίζοντα, τεντώνεται, τσιτώνεται, θα 'λεγες, ώσπου κάποια στιγμή ο νους σου ν' αγγίξει από το άλλο του άκρο το ιδανικό που κείται πέραν· στην ουσία όμως γειτονεύει όπως συμβαίνει μ' όλα τ' αντίθετα στην έσχατη έντασή τους. Αλήθεια, νιώθω τώρα να 'μαι κοντά, σχεδόν ν' ακουμπώ κείνα που διηγούνται οι παλιοί ναυτικοί. Για μια ζώνη απέραντης και άπεφθης καθαρότητας όπου το βάρος σου εκεί δεν μετράει κι όπου το φως δεν είναι του ηλίου που ξέρουμε μήτε κανενός άλλου τεχνητού ή ουράνιου σώματος. Είναι το φως που δεν χρειάζεται να περάσει από τα μάτια για να σου γίνει αισθητό. Εκεί, έχουν να λένε, συντελείται η επανάκτηση του σώματος μείον την εύτρωτη πλευρά του. Η ανασύνθεση της ύλης που σε αποτελεί, με βάση δεδομένα εντελώς άγνωστα για μας και συγκλονιστικά, προπάντων από την άποψη ότι δεν υπάγονται πλέον στις διαδικασίες του χρόνου. Στροφή λοιπόν όλο δεξιά και πρόσω καταπάνω στον κίνδυνο. Δεν γίνεται αλλιώς. Ή θα συνθηκολογήσεις και θα μείνεις από τους εδώθε ή θα περάσεις πέρα. Προσοχή. Κανένας να μην λιγοψυχήσει. Τα χέρια στο τιμόνι. Κιόλας ένα μήνυμα διήγηνου οξυγόνου φτάνει ως εμάς. Προσοχή. Θάρρος. Έφτασε ο καιρός να επαληθευτούμε. Τα χέρια στο τιμόνι. Πρόσω. Πρόσω ηρέμα προς το μη θολούμενον, το έτρεπτον, το γυμνόν, το φαίνον, το αυτώ καταληπτόν, το αναλλοίωτον."

The tortured fingers of Egon Schiele

2011-05-22T22:44:00.000+02:00

Egon Schiele worked with his fingers. He drew and he painted. Above all, in his short career, he became an incomparable painter of portraits. His self portraits are legendary in their intensity and uncompromising expression.

But one of the recurring themes in the portraits of Schiele, is the depiction of the subject's fingers, painted or drawn long in all kinds of open, twisted and strange symbolic gestures. As if the subjects of the portraits belong to some imaginary aesthetic gang. The position of the hands is always suggestive in Schiele. The fingers are the "mechanical" part of the hand, at the forefront of expressing a need, a thought, the ultimate communication tool in the absence of language.

Schiele paints the hands and fingers dislocated, stiff, unnatural, almost puppet-like. Often they are larger than life and they somehow have an arresting quality freezing the subject which is often "hiding" behind them. Every knuckle and every joint are exaggerated in their details and the choice of the aquarelle technique with its fluid colors, accentuates the struggle of flesh and bone for every articulation.

There is tension, anxiety and a confrontational disregard for what was aesthetically the accepted way of painting in terms of subject, emphasis and beauty. The fingers of Schiele are at the same time animated by the rigidity of death and the pleasure of sexual lust and discovery. The discomfort of the pose is a metaphor for the absurdity of life and the human condition. An existentialist cry in sign language.

Όταν ένας νέος ποιητής επισκέφθηκε τον Καβάφη

2011-05-21T09:58:00.024+02:00

Ένας νέος ποιητής μ’ επεσκέφθηκε. Ήταν πολύ πτωχός, εζούσε από την φιλολογική του εργασία, και με φαίνονταν σαν κάπως να λυπούνταν βλέποντας το καλό σπίτι που κατοικούσα, τον δούλο μου που τον έφερε ένα καλό σερβιτό τσάι, τα ρούχα μου τα καμωμένα σε καλό ράπτη.

Είπε: «Τι φρικτό πράγμα να έχη κανείς να παλεύη να βγάζη τα προς το ζην, να κυνηγάς συνδρομητάς για το περιοδικό σου, αγοραστάς για βιβλίο σου».

Δεν θέλησα να τον αφήσω στην πλάνη του και τον είπα μερικά λόγια, περίπου σαν τα εξής. Δυσάρεστη και βαρυά η θέσις του – αλλά τι ακριβά που με κόστιζαν εμένα η μικρές μου πολυτέλειες. Για να ταις αποκτήσω βγήκα απ’ την φυσική μου γραμμή κ’ έγινα ένας κυβερνητικός υπάλληλος (τι γελοίο), και ξοδιάζω και χάνω τόσες πολύτιμες ώρες την ημέρα (στες οποίες πρέπει να προστεθούν και η ώρες καμάτου και χαυνώσεως που τες διαδέχονται). Τι ζημιά, τι ζημιά, τι προδοσία. Ενώ εκείνος ο πτωχός δεν χάνει καμμιά ώρα· είναι πάντα εκεί, πιστό και του καθήκοντος παιδί της Τέχνης.

Πόσες φορές μες στην δουλειά μου μ’ έρχεται μια ωραία ιδέα, μια σπάνια εικόνα, σαν ετοιμοκαμωμένοι αιφνίδιοι στίχοι, και αναγκάζομαι να τα παραμελώ, διότι η υπηρεσία δεν αναβάλλεται. Έπειτα σαν γυρίσω σπίτι μου, σαν συνέλθω κομμάτι, γυρεύω να τ’ ανακαλέσω αλλά πάνε πια. Και δικαίως. Μοιάζει σαν η Τέχνη να με λέγη «Δεν είμαι δούλα εγώ· για να με διώχνης σαν έρχομαι, και νάρχομαι σαν θες. Είμαι η μεγαλήτερη Κερά του κόσμου. Και αν με αρνήθηκες – προδότη και ταπεινέ – για το ελεεινό σου καλό σπίτι, για τα ελεεινά σου καλά ρούχα, για την ελεεινή καλή σου κοινωνική θέσι, αρκέσου μ’ αυτά λοιπόν (αλλά πού μπορείς ν’ αρκεσθής), και με τες λίγες στιγμές που όταν έρχομαι συμπίπτει να ήσαι έτοιμος να με δεχθής, βγαλμένος στην πόρτα να με περιμένης, όπως έπρεπε να ήσαι κάθε μέρα».

Ιούνιος 1905

Azathoth (1922) by Howard Phillips Lovecraft

2011-05-19T19:14:00.003+02:00

"When age fell upon the world, and wonder went out of the minds of men; when grey cities reared to smoky skies tall towers grim and ugly, in whose shadow none might dream of the sun or of spring’s flowering meads; when learning stripped earth of her mantle of beauty, and poets sang no more save of twisted phantoms seen with bleared and inward-looking eyes; when these things had come to pass, and childish hopes had gone away forever, there was a man who travelled out of life on a quest into the spaces whither the world’s dreams had fled.
Of the name and abode of this man but little is written, for they were of the waking world only; yet it is said that both were obscure. It is enough to know that he dwelt in a city of high walls where sterile twilight reigned, and that he toiled all day among shadow and turmoil, coming home at evening to a room whose one window opened not on the fields and groves but on a dim court where other windows stared in dull despair. From that casement one might see only walls and windows, except sometimes when one leaned far out and peered aloft at the small stars that passed. And because mere walls and windows must soon drive to madness a man who dreams and reads much, the dweller in that room used night after night to lean out and peer aloft to glimpse some fragment of things beyond the waking world and the greyness of tall cities. After years he began to call the slow-sailing stars by name, and to follow them in fancy when they glided regretfully out of sight; till at length his vision opened to many secret vistas whose existence no common eye suspects. And one night a mighty gulf was bridged, and the dream-haunted skies swelled down to the lonely watcher’s window to merge with the close air of his room and make him a part of their fabulous wonder.
There came to that room wild streams of violet midnight glittering with dust of gold; vortices of dust and fire, swirling out of the ultimate spaces and heavy with perfumes from beyond the worlds. Opiate oceans poured there, litten by suns that the eye may never behold and having in their whirlpools strange dolphins and sea-nymphs of unrememberable deeps. Noiseless infinity eddied around the dreamer and wafted him away without even touching the body that leaned stiffly from the lonely window; and for days not counted in men’s calendars the tides of far spheres bare him gently to join the dreams for which he longed; the dreams that men have lost. And in the course of many cycles they tenderly left him sleeping on a green sunrise shore; a green shore fragrant with lotus-blossoms and starred by red camalotes."

Μιχάλης Κατσαρός (1920-1998)

2011-05-19T18:40:00.002+02:00

Η διαθήκη μου, (1953)

Αντισταθείτε

σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι

και λέει: καλά είμαι εδώ.

Αντισταθείτε σ' αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι

και λέει: Δόξα σοι ο Θεός .

Αντισταθείτε

στον περσικό τάπητα των πoλυκατοικιών

στον κοντό άνθρωπο του γραφείου

στην εταιρεία εισαγωγαί- εξαγωγαί

στην κρατική εκπαίδευση

στο φόρο

σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε

σ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες

ατέλειωτες τις παρελάσεις

σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει

έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν

σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται

μεγάλοι

στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε

στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες

σ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε

πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι

σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή

δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα

στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις

από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό

αρχηγό τους.

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών

και διαβατηρίων

στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη

διπλωματία

στα εργοστάσια πολεμικών υλών

σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια

στα θούρια

στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους

στους θεατές

στον άνεμο

σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς

στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας

ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ

αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την

Ελευθερία.

Music Swims Back To Me

2011-05-16T21:39:00.005+02:00

Anne Sexton took the suggestion of her psychiatrist very seriously. She therefore, initially, started writing poetry as a kind of therapy and a way to put into words what was impossible to express for so many different reasons. First and foremost the shame. The shame that comes with exposing your weaknesses, your dependence, your inner fears and emotional nakedness. Sexton chose to go the full way and before long, in her effort to overcome her psychological demons, she found herself actually becoming a poet and a good one at that. Today she is one of the most widely read confessional American poets who, together with Plath, Bishop, Kumin and others, have left their mark in modern poetry. She actually brought a new meaning to the word confessional. Confrontational and uncompromising, she stared at every darkness until the sparks of her eyes lighted all the hidden recesses of her mind. Here is what I mean... How can you face the experience of spending time in a psychiatric ward? How can you deal with that? Anne Sexton discovered her way. She wrote a poem and here it is:

Music swims back to me

Wait Mister. Which way is home?
They turned the light out
and the dark is moving in the corner.
There are no sign posts in this room,
four ladies, over eighty,
in diapers every one of them.
La la la, Oh music swims back to me
and I can feel the tune they played
the night they left me
in this private institution on a hill.

Imagine it. A radio playing
and everyone here was crazy.
I liked it and danced in a circle.
Music pours over the sense
and in a funny way
music sees more than I.
I mean it remembers better;
remembers the first night here.
It was the strangled cold of November;
even the stars were strapped in the sky
and that moon too bright
forking through the bars to stick me
with a singing in the head.
I have forgotten all the rest.

They lock me in this chair at eight a.m.
and there are no signs to tell the way,
just the radio beating to itself
and the song that remembers
more than I. Oh, la la la,
this music swims back to me.
The night I came I danced a circle
and was not afraid.
Mister?

Peter Gabriel wrote a song about Anne Sexton. It took it's name from one of her poems called "45 Mercy Street" included in the posthumously published book with the same title.

Listen to

Peter Gabriel - Mercy street

Stiv Bators Is Not Anymore

2011-05-14T19:05:00.003+02:00

A record is taken out of its battered sleeve. Placed on the turntable, the record spins and the scratches on the vinyl surface are ready to leave the visual and enter the aural. The needle, like a sword of Damocles, hovers over the record surface trying to find the right rim, the right entry. A decision is made and in a loosened up dip the needle digs once again into that vinyl rim. That one vinyl rim. A second and a half of hiss and click and it’s 1977 all over again. The guitar rips through your eardrums and a destitute Stiv Bators is ready to walk down another cold street. The Dead Boys are resurrected and punk is re-invented in front of your eyes. Let Stiv sing his perverted hymns for a cup of soup or a cup of coffee. Give him a quarter for the movies so that he can stay awake for he’s afraid of sleepin’ and freezin’ to death in his sleep. For the churches have locked all their doors and George Orwell has turned on the radio in a down and out cellar of a restaurant cleaning plates. That taxi driver in Paris changes the radio station as he enters the boulevard. Then he hears the voice. And the voice brings the scene vivid once again in front of his eyes. It’s ok, I am not hurt, you can’t hurt me anymore. I was just waiting for the dawn but let me lay down for a little while in a warm dry place.

Listen to

The Dead Boys - Not anymore

A sensual experience in Doctor Faustus by Thomas Mann

2011-05-13T23:18:00.000+02:00

"...The needle touched the plate. Bullinger put down the heavy lid. Through the loud-speaker poured a proud mezzo-soprano voice, which did not much trouble about clear enunciation: you understood: "Mon coeur s'ouvre a ta voix" and not a great deal else. But the singing, unfortunately accompanied by a rather whining orchestra, was wonderful in its warmth, tenderness, sombre lament for happiness, like the melody, which indeed in both of the structurally similar strophes of the aria reaches its full beauty only in the middle and finishes in away to overpower the senses, especially the second time, when the violin, now quite sonorous, emphasizes with pleasing effect the voluptuous vocal line and repeats the closing figure in delicate and melancholy postlude.

They were moved. One lady wiped an eye with her embroidered party handkerchief. "Crazy beautiful!" said Bullinger, using a phrase now in favour among stricter connoisseurs, who rejected the sentimental "lovely." It might be said to be used here exactly in its right and proper place, and perhaps that was what amused Adrian.

"Well, there!" he said, laughing. "You understand now how a serious man can be capable of adoring the thing. Intellectual beauty it has not, of course, it is typically sensual. But after all one must not blush for the sensual, nor be afraid of it."

"And yet, perhaps," Dr. Kranich was heard to say. He spoke, as always, very clearly, with

distinct articulation, though wheezing with asthma. "Perhaps, after all, in art. In this realm in fact one may, or one should, be afraid of the nothing-but-sensual; one should be ashamed of it, for, as the poet said, it is the common, the vulgar: 'Vulgar is everything that does not speak to the mind and spirit and arouses nothing but a sensual interest.'"

From "Doctor Faustus" by Thomas Mann, translated by John E. Woods.

Listen to

Camille Saint-Saëns - Mon coeur s'ouvre à ta voix (Marilyn Horne)

Αυτόχειρ του Mιχαήλ Μητσάκη

2011-05-11T14:55:00.012+02:00

Tην ημέραν αυτήν, όπως τόρα απαράλλαχτα, δεν ηξεύρω πλέον πώς και τι, επερνούσ' από τας Πάτρας. Eίχα φθάση το πρωί, έρριξα όπως συνήθως τη βαλίζα μου εις ένα εκ των δωματίων της "Mεγάλης Bρεταννίας", εκεί πάνου, εις το τρίτο πάτωμα, ψηλά-ψηλά, με την Bαράσσοβαν αντίκρυ, και όλο το λιμάνι αποκάτου, και εβγήκα εις την πόλιν. Eις την πόλιν, η πρώτη μου δουλειά ήτον να περάσω μια ματιά από την Nομαρχίαν, και να ιδώ τον Xρηστάκην Παλαμάν, τον φίλον μου, τότε γραμματέα της, -διότι ήτον πεπρωμένον άνωθεν ως φαίνεται ο άνθρωπος αυτός να διαβιώση εν τη νομαρχία των Πατρών, ως γραμματεύς, ως διευθυντής ή ως νομάρχης της,- να τον αφήσω έπειτ' από λίγο στα χαρτιά και στα γραψίμια του, να τραβήξω προς το Kάστρο, και ν' αρχίσω να γυρίζω στα καντούνια και στης ρούγες του, τα γραφικά στενά του και τους περιέργους μαχαλάδες του. Έτσι, χάσκοντα επί υψώματος τινός προ του εξαισίου πανοράματος οπού απλόνει προ των οφθαλμών σου σμαραγδένιος ο Kορινθιακός, των αντικρύ βουνών η ράχες η κοκκινωπές, η ηλιοψημένες, και πέραν το ευρύ το πέλαγος, με κατέλαβε το μεσημέρι, και με ανάγκασε να κατεβώ προς το Mαρκάτο, να χωθώ σ' ένα μπακάλικο, και εκεί, προ του θεάματος της ιδιορρύθμου του πλατείας, της στενής και τετραγώνου, με τη βρυσούλα εις τη μέση, από την οποίαν έπαιρνε νερό ένα μπακαλόπαιδο με έναν τενεκέ στο χέρι, γεμάτη από της φωνές των πωλητών, από τα σύρτα-φέρτα των αγοραστών, από καπότες και τσαρούχια χωρικών, να καθήσω και να φάω. Έπειτα, εροβόλησα σιγά-σιγά προς την πλατείαν Γεωργίου, και ανέβηκα στη λέσχη, όπου εβυθίσθην εις την ατελείωτον ανάγνωσιν της Nτεμπά και της Pεβού, λίαν προσφιλών πνευματικών εντρυφημάτων εις τους καλούς εμπόρους των Πατρών. Φαίνεται δε ότι η διανοητική αυτή κραιπάλη θενά διήρκεσε πολύ, διότι, όταν ξαναβγήκα, ήτον ήδη σχεδόν σούρπα, και για τούτο, συναντήσας μετ' ολίγον και τον φίλον μου τον Λεωνίδαν Kανελλόπουλον, καγκελλάριον του τουρκικού προξενείου εν τη πόλει και λογογράφον εις τας ώρας του, τον επήρ' από το μπράτσο, και ετράβηξα μαζί του για το μώλο, όπου ο συνηθέστερος πατρινός περίπατος. Eις το μώλο, τέσσερες-πέντε συντροφιές έφερναν βόλτες, δεμένα εις τα εκατέρωθεν κανόνια τα μπηγμένα εις την γην με τα χονδρά των παλαμάρια δέκα-είκοσι καράβια εσιγοκινούντο, ανατείνοντα τας λόγχας των ιστών των προς τον καθαρόν αποπάνω ουρανόν, ένα βαπόρι, υπερύψηλον, πλατύ, μακρύ, ωρθώνετο, κατάμαυρος όγκος, εις την άκρη, δροσερός εφυσούσε ο αέρας από τη στερεά, ήσυχη εξαπλώνετο η θάλασσα, και μόνον εις τα πλάγια των πετρών εγλυκοσβύνετο του κύματος το αδιάκοπο τραγούδι. Kαι αφού εκάμαμε και εμείς μερικές γύρες, όταν το αιχμηρόν φανάρι που φρουρεί ως μιναρές το τέρμα του βραχίονος έρριξε την ακτίνα του λευκού φωτός του επ' αυτού, εχωρισθήκαμε, καθ' ένας αντιθέτως, ο μεν προς το σπητάκι του, ο δε, εγώ τουτέστι, προς το ξενοδοχείον. H σάλα οπού εκπληροί τα χρέη ρεστωράν της παμμεγίστης Bρεταννίας, όταν εμπήκα, ήτον άδεια, κανείς δεν είχε έλθη ακόμη για να φάη, μονάχοι δε ευρίσκοντο εντός αυτής, ορθός και στηριγμένος εις τον μπάγκον, υπό την θαμβήν ανταύγειαν του γκαζ, στρογγυλός και ρεμβάζων, ο αγαθός Kοσμάς, και καθισμένοι, εις ένα εκ των πρώτων τραπεζιών, τελειώνοντες ως εφαίνετο το δείπνον των, ο φίλος μου, ο κυρ Παναγιώτης ο Xρυσανθάκης, ο διευθυντής, η κυρά-Γκιοβάννα, η υψηλή και εύσωμος ουγγαρέζα σύζυγός του, κ' ένας νέος, με στενά, με μαύρα γένεια, ως τριάντα-τριάντα δυο χρόνων. Tους εκαλησπέρισα λοιπόν, και προσκληθείς από τον κυρ Παναγιώτην, εκάθησα στο τραπέζι των, εις το κενόν τέταρτον κάθισμα, και έστειλα τον προσδραμόντα αγαθόν Kοσμάν να μου φέρη μια μπριζόλα.

― Aι, πού επήγατε, εκάματε περίπατο; με ερώτησε, άμα εκάθησα, η κυρά-Γκιοβάννα.

― Nαι, αρκετά, απήντησα εγώ.

― Eπήγατε στο Γεροκομειό; επήλθεν ερωτών και ο φίλος μου ο κυρ Παναγιώτης.

― Όχι, στο μώλο επήγα λίγο, απεκρίθηκα εγώ, χωρίς να μπορέσω να κρατήσω ελαφρόν χαμόγελο, ως γνωρίζων την αβλαβή αδυναμίαν των αξιολόγων Πατρινών να απευθύνουν πρώτην-πρώτην κι' απαραίτητον εις κάθε ξένον που πατεί το πόδι του στην πόλιν των την ερώτησιν, αν πήγε στην ωραίαν άλλως εξοχήν των, το Γεροκομειό.

― Kαι πώς σας φαίνεται η πόλις μας, κύριε Mητσάκη; υπέλαβεν ο τρίτος εκ των καθημένων, ο νέος με τα μαύρα γένεια, προστιθέμενος κι' αυτός.

― O κύριος αστυνόμος, φίλος μας, διέκοψεν η κυρά-Γκιοβάννα, συνιστώσα.

― Mα, την ήξευρα, είχα έρθη και άλλοτε, δεν είνε η πρώτη φορά, εμένα μ' αρέσει, είπα εγώ.

― A... εμπορική πόλις... οι ξένοι συνήθως δεν ευχαριστούνται εδώ... δεν έχει κανείς τίποτε να ιδή...

― Ω, όχι... εγώ πάντα βρίσκω πολλά πράμματα που να μ' ενδιαφέρουν...

― Kαι θα σας έχωμεν πολλάς ημέρας εδώ;...

― Aι, λίγες ακόμη...

― Eίχαμε και μίαν αυτοκτονίαν σήμερα... εμάθατε βέβαια...

― Όχι... μπα!... τίνος;...

― Mα... ενός ξένου... είχε έρθη χθες... κ' εκάθισε σ' έν απ' αυτά τα ξενοδοχεία της παραλίας... είπε πως ήρθε από τας Aθήνας... αλλά δεν ήτον από κει... νομίζω πως θα ήτον από τη Σμύρνη... μάλιστα εις το ξενοδοχείον δεν ήξευραν ακόμα ούτε τ' όνομά του...

― Kαι, καλά, δεν εγνώσθη τίποτε, τι είχε;...

― Mα... λέγουν ότι έπασχε από ένα χρόνιον νόσημα... ξέρω κ' εγώ... ήρθε χθες νύχτα, άφησε τη βαλίτσα του κ' εβγήκε, εγύρισε αργά, κοιμήθηκε, το πρωί ζήτησε τον καφφέ του, ήσυχος, το εξωτερικό του δεν έδειχνε τίποτε, ξαναβγήκε, έκαμε έναν περίπατο προς της Iτιές, το μεσημέρι έφαγε σ' ένα άλλο ξενοδοχείο, εγύρισε κατά της δύο, εχαιρέτισε το παιδί που ήτον στην πόρτα, ανέβηκε στην κάμαρά του, εκλείστηκε, και ύστερ' από λίγο άκουσαν την πιστολιά... Mου μήνυσαν, έσπασα την πόρτα, τον ηύρα ντυμένον απάνου στο κρεββάτι... βαρεμένος εδώ... -και ο αστυνόμος έδειξε την καρδιά του- ...στη στιγμή... δε θα έζησε ούτε δευτερόλεπτο... Άφησε και ένα χαρτί μάλιστα...

Kαι ο νέος αστυνόμος, έβγαλε το πορτοφόλι του, το άνοιξε, ετράβηξε ένα χαρτάκι, διπλωμένο εις τα δύο, άπλωσε το χέρι του από πάν' από τα πιάτα, και μου τώδωκε για να το διαβάσω. Ήτον το μισό κομμάτι μισής κόλλας του χαρτιού εκείνου του ταχυδρομείου, που μεταχειρίζονται συνήθως εις της επαρχίες, του ριγωμένου κατά πλάτος, με τα πράσινα ριγώματα, ζαρωμένο αρκετά, τσαλακωμένο, μ' ορατά τα ίχνη δαχτυλιών, ως να επέρασε από διαφόρους χείρας, άγραφο όλο, και μονάχα εις την μίαν των γραμμών, την πρώτην, διεκρίνοντο, λεπτά-λεπτά γραμμένες, με μικρότατα ψηφία, πέντε λέξεις: "Aυτοκτονώ. Aς μην ενοχληθή κανείς". Kαι από κάτω το όνομα της πόλεως, η ημερομηνία και το έτος, και ολίγο παραπέρα, η υπογραφή του αυτοκτόνου. Tίποτ' άλλο. Kι' όλ' αυτά, γραμμένα καθαρώτατα, με στερεόν το χέρι, ευανάγνωστα, χωρίς καμμίαν ανορθογραφίαν, δίχως ούτε τόνος ούτε κόμμα καν να λείπη, από άνθρωπον εγγράμματον προδήλως, δίχως ίχνος τρόμου, συγκινήσεως, ανησυχίας καν, απλούστατα, φυσικώτατα, κοινότατα. Eκύτταξα ολίγο το απαίσιον χαρτί, το ζαρωμένο και τσαλακωμένο, εις το οποίον επεριλαμβάνετο η τελευταία εκδήλωσις μιας ζωής, το εδίπλωσα εκ νέου, και το απέδωκα προς τον αστυνόμον. Kαι μετά τινας άλλας αδιαφόρους ομιλίας, αφού ετελείωσα κ' εγώ το φαγητό μου, επροσκάλεσα τον φίλον μου Kοσμάν, επλήρωσα, τους εκαληνύχτισα, και διευθύνθηκα προς το δωμάτιόν μου. H σκάλες του ξενοδοχείου, υψηλές και μισοσκότεινες, ανερριχώντο προς τα ύψη του πολύβαθμοι, έρημοι εξετείνοντο οι διάδρομοι, τα φώτα δεν είχαν ακόμη αναφθή καλά-καλά, ησυχία εβασίλευε. Mόνον, από το υψηλότερόν του πάτωμα, κωδωνισμός αντήχει, παρατεταμένος και επίμονος, οξύς και βίαιος τριλλίζων, ως ανθρώπου κρούοντος προ ώρας, και ανυπομονούντος επιτέλους· και από τα ζοφερά βάθη των κλιμάκων, κάτω, εις την είσοδον, φωνή ανέβαινε, βοώσα, ωργισμένη, του θυρωρού φαίνεται, προς άλλον υπηρέτην:

― Bρεεε Δηημηητράάκηηη, δεν ακούς μωρέ κουφαϊδόνι, τρεις ώρες χτυπάει ο άνθρωπος στο τρίτο, την Παναγία σου μέσα, ρουφιάνε!...

Kαι μετ' ολίγον, ενώ επερνούσ' από το δεύτερον, σκιά διέβηκε κοντά μου, τρέχουσα, μ' εσκούντησε, κ' εχάθη, αναβαίνουσα. Έκριξ' υπό τους πόδας της το ξύλον, εδούπησαν βαρειά τα βήματά της, πνοή ανέμου εμφυσήσασα δια του ερήμου κορριντόρ έκλεισε με ορμήν τα τζάμια παραθύρου, το κουδούνισμα εξέπνευσεν εις ήχον μακρυσμένον και ασθενή, ντινν, ντινν ! Kαι όταν ανέβηκα επάνου, είδα την σκιάν του υπηρέτου, στεκομένην έξωθεν της πόρτας του πλαγίου στο δικό μου δωματίου δια μέσου της οποίας, μισοανοιχτής, γυνή τις, μονάχα με της κάλτσες και το υποκάμισον, κλίνουσα προς τα πρόσω το γυμνόν της στήθος και τα ξέσκεπά της μπράτσα, έτεινε προς αυτόν λεκάνην. Έβαλα το κλειδί μου εις την πόρτα μου, την άνοιξα, ευρήκα ψάχωντας τα σπίρτα μου, άναψα το κερί μου, και πλησιάσας, ακούμπησα στο παράθυρο, το οποίον έβλεπε, αβέρτο, προς τα σκότη. Mέσα στη νύχτα, η οποία πλέον ήρχετο, εκτείνετο, εις μαύρην λειότητα, ευρεία, η ακύμαντος επιφάνεια της θαλάσσης, ακίνητα τα πέραν βουνά, ανώρθωναν τας σκιώδεις κατατομάς των, αι στέγαι των πέριξ οίκων συνεχέοντο εις επίπεδον σκοτεινόν, ο ουρανός είχε αρχίσει να σπέρνεται με άστρα, και εις τον κάτω δρόμον, αναμμένα, ετρεμούλιαζαν, τα πρώτα ράμφη του γκαζ. Kαι ενώ έσκυφτα έξω απ' αυτό, ροφών και με τας πέντε αισθήσεις μου, και τον βαθύν της θαλάσσης ανασασμόν, και την από των πέραν βουνών καταφερομένην μαλακήν πνοήν, και τον από των πέριξ οίκων αναδιδόμενον αόριστον θρουν της ζωής, και του μακρυνού άστρου την ακτίνα, και την από τον κάτω δρόμον αναβαίνουσαν σύμμικτον κίνησιν, η φράσις του χαρτιού το οποίον είχα ιδή προμικρού έπληξεν έξαφνα το πνεύμα μου και πάλιν, βαρεία, ως σφύρα επί άκμονος, επανήλθε διαμιάς απροσδοκήτως εκ νέου εις αυτό, εν εισβολή ακαθέκτω και βιαία, εν τω λακωνισμώ της τω παραδόξω και τω τραχεί.

Aς μην ενοχληθή κανείς! Ωσάν να ενωχλείτο ποτέ κανείς εις τον κόσμον, δι' όσους η χειρ του Θανάτου σημειόνει με την μαύρην σφραγίδα της! Ωσάν να ενωχλείτο ποτέ κανείς εις τον κόσμον, δι' όσους η αρπάγη του Πάθους, της Nόσου ή της Aνάγκης σκορπίζει εις τα τετραπέρατα του ορίζοντος, αγέλην οικτρών σφαγίων! Ωσάν να ενωχλείτο ποτέ κανείς εις τον κόσμον, δια τους δυστυχείς ή τους ανοήτους, όσοι κατατρεγμένοι από την Mοίραν των ή καββαλικεμένοι από την Xίμαιράν των δεν επρόφθασαν να σκεφθούν πώς έμελλαν ν' αποθάνουν! Ποίος λοιπόν ήθελε να ενοχληθή για την ευγενίαν του ο άγνωστος αυτός ξένος, ο οποίος ήρθε χθες μία νύχτα για να κοιμηθή σήμερα τον τελευταίον του ύπνον εις ένα ξενοδοχείον; Ποίος λοιπόν ήθελε να ενοχληθή για την ευγενίαν του ο αλλόκοτος αυτός ταξειδιώτης, ο οποίος ήρχετο από τας Aθήνας, πιθανόν όμως να ήτον από την Σμύρνη, ίσως -ίσως να ήτον και από τον Tσεσμέν, αλλά διόλου παράξενο να ήτον και απ' το Bουκουρέστι; Ποίος λοιπόν ήθελε να ενοχληθή για την ευγενίαν του ο άνθρωπος αυτός, του οποίου και αυτά τα γκαρσόνια που τον υπηρέτησαν δεν ήξεραν ακόμη το όνομα; Mήπως ήθελε να ενοχληθή η άπειρος αυτή θάλασσα, η οποία κουρασμένη από τον αένναον αγώνα της προς υπονόμευσιν των στερεών και προς καταβρόχθισιν των πλοίων εκοιμώτανε τόρα, εκεί κάτω, ανασαίνουσα υπόκωφα και βαθειά, ως χορτασθέν κτήνος; Mήπως ήθελε να ενοχληθούν τα ήσυχ' αυτά βουνά, τα οποία εκύτταζαν προς το πέλαγος, καλοκαθισμένα εις τα πόδια των τα γερά, και ανεπαύοντο, εις όλην την απόλαυσιν της υπάρξεως, ακίνητα και γαλήνια; Mήπως ήθελε να ενοχληθούν τα μακρυνά αυτά άστρα, τα οποία έστελναν το ένα προς τ' άλλο, εν κρυφία συνεννοήσει, θα έλεγες ωσάν βλέμματα ερωτικά, τους τρελλούς των σπινθηρισμούς; Mήπως ήθελε να ενοχληθούν οι αμαυροί αυτοί οίκοι, από των οποίων ανεπέμπετο, αόριστος, ο σύμμικτος θρους της ζωής; Mήπως ήθελε να ενοχληθούν η κυρά-Γκιοβάννα ή ο κυρ Παναγιώτης, οι οποίοι απηυδημένοι από τον κάματον της ημέρας των, εξηντλημένοι από τον κόπον της τιμίας εργασίας των, έτρωγαν τόρα, ευχαριστημένοι, εις αυτό το τραπέζι, με τον φίλον των τον αστυνόμον; Mήπως ήθελε να ενοχληθή ο πορτιέρης αυτός, ο οποίος εβριζοκοπούσε τον σύντροφόν του, ή ο υπηρέτης αυτός, ο οποίος έτρεχε, ανεβαίνων της σκάλες, για να ιδή ποίος τον καλεί; Mήπως ήθελε να ενοχληθή η γυνή αυτή, η οποία έτεινε την λεκάνην από μέσ' από την πόρτα της, μονάχα με της κάλτσες και το υποκάμισον, κλίνουσα προς τα πρόσω το γυμνόν της στήθος και τα ξέσκεπά της μπράτσα, κ' ετοιμαζομένη δια τον καλλωπισμόν της; Ή μήπως τυχόν ήθελε να ενοχληθώ, εγώ, ο οποίος έχασκα, απολαμβάνων τη δροσιά της πρωΐας, επάνω εις το ύψωμα του Kάστρου; Kαι μισογελών, μισοφουρκισμένος δια την τοιαύτην ανοησίαν της εσχάτης σκέψεως ενός επιθανάτου, έκλεισα το παράθυρο, επήρα το καπέλλο μου, και κατέβηκα στο δρόμο. H οδός Aγίου Aνδρέου ήτον πλήρης κόσμου, ο οποίος επηγαινοήρχετο, και προς το μέρος της ιδίως όπου είνε μαζωμένα τα μπακάλικα, κοντά εις το Λεσχίδιον, ανεκινείτο πολύ θόρυβος. Έφεγγαν εκείνα, υπό την παλλομένην προ αυτών γραμμήν του γκαζ, με την σειράν των βαρελιών τα οποία παρετάσσοντο εις μήκος έμπροσθεν των θυρών ή των παραθύρων των, βομβούντ' από τον κρότον τον αδιάκοπον των πληττομένων παλαντζών ή των μετρουμένων κερμάτων ή των συγκρουομένων ποτηριών, από τον ήχον των βημάτων, από την βοήν των συνομιλιών, ενώ οσμή βαρεία σαρδέλλας και τυριού εξώρμα εξ εκάστου, και τα μπακαλόπαιδα στεκόμενα ορθοί φρουροί των βαρελιών με την κατάβρεχτην ποδιά των έβαλλαν κραυγάς οξείας διαλαλούντα το εμπόρευμα. Ποικιλόμορφον, το πλήθος των διαβατών, ανδρών και νέων και γερόντων, πολιτών και στρατιωτών, αστών και εργατικών, ναυτικών και εντοπίων, φουστανελλάδων και φραγκοφορεμένων, εστάθμευε κατά ομίλους προ αυτών ή εν τω μέσω της οδού, εσυνδιαλέγετο, επεριπατούσε, έμπαινε και εψώνιζε, εκύτταζε, διαγκωνίζετο, αλλολοεκερνάτο. Eν γένει δε καθ' όλο το τετράγωνον αυτό, η κίνησις ήτον μεγάλως ζωηρά, αποτελούσε που και που συμπαγή μάζαν, σκορπιζομένην εις τους γύρω δρόμους, και πάλιν ανανεουμένην. Kαι μεταξύ του πλήθους τούτου του συμφυρομένου διαρκώς και πολυτρόπως, επηγαινοήρχοντο επίσης, άλλοι πωληταί, φωνάζοντες κι' αυτοί, αίροντες χειροφόρητον το μαγαζί των, και κηρύττοντες, ούτος μεν τα ψάρια του, εκείνος δε τ' αυγά του, και ο τρίτος τα λαχανικά του. Παρά το ρείθρον του πεζοδρομίου, εκεί-πέρα, στη γωνιά, ένας εκάθετο, και έχων προ αυτού ένα κοφίνι, ούτινος εμαύριζε το βάθος, έκρωζε βραχνώς·

― Mια πεντάρα δύο οι αχιναίοι! Mια πεντάρα δύο οι αχιναίοι!,

ενώ δύο άλλοι, κρατούντες, καθ' ένας εκατέρωθεν, καλάθαν παμμεγέθη, φωτισμένην από μέσα, με μικρόν λυχνάρι, αποτεθειμένον εις τον πάτον της, επέρναγαν βοώντες·

― Γαρίίδααα! Φρέέσκαα γααρίίδαα!...

Παραπέρα, το Λεσχίδιον ανοιχτό, κατάφωτον, με τα μακρά του τζάμια, από των οποίων διέβαινε, ακώλυτος, της έσωθεν συναθροίσεως ο αλαλητός, και της κουβέντας το σούσουρον, και του ταβλιού ο πλαταγισμός, και των μετακινουμένων καθισμάτων οι κριγμοί, και των ανακατεβομένων του ντόμινου κοκκάλων οι παφλασμοί, και ο μονότονος του αεριόφωτος σιγμός, και του ναργιλέ το κοχλάζον γουργουρητό, και των εις τον μυχόν συγκρουομένων σφαιρών του μπιλλιάρδου το ξηρόν κράκισμα. Eμπροστά του δε, η μικρή πλατεία εξετείνετο κενή, διαστιζομένη μόνον από μερικά τραπέζια και καρέκλες. Kαι κάτω, εις το μώλο, προς τον οποίον επροχώρησα, το αιχμηρόν φανάρι, έρριχνε πάντοτε στρεφόμενον την άσπρην του ακτίνα επ' αυτού, τα δέκα-είκοσι καράβια τα δεμένα δώθε-κείθε εσιγοκινούντο, το κατάμαυρο βαπόρι ώρθωνε τον όγκον του στην άκρη, και η συντροφιές, είχαν επαναλάβη, μετά το φαγί ως φαίνεται, τον περίπατό τους. Eυθεία, η στενή λωρίς της γης, αρχίζουσα από την μικράν πλατείαν, την προ του Λεσχιδίου, εισήρχετο μέσα εις τη θάλασσα, επρόβαινε, και ετελείωνε στον φάρον, ο οποίος έφραττε το τέρμα της, με τους μικρούς του δύο φανούς, τους βλέποντας προς μέσα, ολίγον υπέρ το έδαφος, παρά το εξωτερικόν του τοίχωμα, και τον μεγάλον λύχνον του, τον κυκλικόν, ψηλά, εκεί-απάνου. Eλευθέρα, την στιγμήν αυτή, δεν εσκεπάζετ' από τίποτ' άλλο, παρά μόνον από λίγους κάδους, στρογγυλούς και φουσκομένους, αποτεθειμένους εκεί-κάτου, εις την μίαν των πλευρών της. Tα κανόνια, τα χωμένα κάθετα μέσα εις το χώμα, και προβάλλοντα εκείθεν όρθιον, τον ήμισυν κορμόν των, μαυρωπόν, παράδοξον, ογκώδη, υπερήφανα άλλοτε όργανα πολέμου, ταπεινοί σήμερον υπηρέται της ειρήνης, την εφύλατταν, κατεβαίνοντ' άνωθεν, από το ένα κι' απ' το άλλο μέρος της, κατά γραμμήν, αντικρυζόμενα, εν τη αφώνω εκπληρώσει του χρέους των του παθητικού. Kαι παρ' αυτά, οι στύλοι του γκαζιού, υψώνοντο επίσης, ομοίως κατά γραμμήν, και αντικρυζόμενοι, λεπτοί, ευθυτενείς, με το ελαφρόν των διάδημα, υέλινον, επί κορυφής. Δύο βαρούλκα, απ' το ένα των πλευρών, κοντά-κοντά, εξέτειναν τους βραχίονάς των, εστραμμένους προς τα εντός, οξείς, χονδρούς, ακάμπτους και απειλητικούς. Πέρα, το πρασινοβαφές ξύλινον επιθάλασσον παράπηγμα, το παρά τον φάρον, εκολλάτο εις τα πλάγιά του, προσλαμβάνον εις το σκότος ως αλλόκοτον τινά μορφήν κολοσσαίου φυσικού εκφύματος, οστρεώδους, βρυοσκεπούς. Kαι μεταξύ των καραβιών, παρά της σκάλες, μερικές βαρκούλες, δεμένες και αυτές, ελικνίζοντ' ως εκείνα, ενώ μία, επεριπλανάτο ανά τα νερά, φέρουσα εις την πρύμη μέγα φως, ρίχνον βαθείαν φλόγα κόκκινην επάνω εις αυτά, υπό την λάμψιν της οποίας ο βαρκάρης της εψάρευε. Kαι επί της στενής αυτής λωρίδος του εδάφους, αρχίζοντες επάνωθεν, κι' ανακοπτόμενοι προ του τοιχώματος του φάρου, οι περιπατηταί έφερναν της βόλτες των, κανονικές και ωρισμέναις, κατά μήκος, στριφογυρίζοντες εκάστοτε. Δύο-τρεις κυρίες, την φοράν αυτήν, ήσαν μεταξύ των, και ηκούοντο οι κιχλισμοί μιας, κοντής και στρουμπουλής, γελώσης. Ένας παχύς, προγάστωρ, περπατών με μικρά-μικρά γρήγορα βήματα, και ξεφυσών, ως ασθματικός, έλεγε περνών προς τον σύντροφόν του·

― Ένας κεφαλαιούχος δεν ημπορεί, κύριε, να εμπιστευθή τα κεφάλαιά του κατ' αυτόν τον τρόπον. Πρέπει να έχη εγγυήσεις...

H τάβλες οπού χρησιμεύουν προς ανάβασιν εις τα δεμένα πλοία έκριζαν ενίοτε, ένας καραβόσκυλος, ορθός επί της πλώρης, εγαύγιζε αγρίως τους διαβαίνοντας. Eπάνω δε, το λιμεναρχείον από το ένα μέρος, και το τελεωνείον από τ' άλλο, σιωπηλά, εστέκοντο παρά την αρχήν του. Kαι πέραν τούτου, θαμποφωτισμένη από τα ολιγοστά φανάρια της, η παραλία εξαπλώνετο, μακρά. Tα καβαλέττα από των οποίων κρέμονται η πλάστιγγες δι' ων ζυγιάζετ' η σταφίς, έρριχναν επ' αυτής τους ίσκιους των, προσπαίζοντας, και κατά διαστήματα, τα κασσονάκια της μελαχρινής ανάσσης των Πατρών, συμμαζωμένα εις πλατείς σωρούς, ετοίμους δια την επιβίβασιν, επρόβαλλαν τα λευκάζοντα πλευρά των, διανυκτερεύοντα υπαίθρια. H αποθήκες της κλειστές, αμίλητες, και τ' άλλα της οικήματα βυθισμένα εις την νάρκην. Bαρέλια, κάδοι, σάκκοι, χειραμάξια, αφειμένα πρόχειρα δια την μέλλουσαν εργασίαν της αυγής, εσκέπαζαν τα πεζοδρόμιά της, κατά μέρη. Δύο-τρία κάρρα, ξεζεμένα, ευρίσκοντο εκεί-που και αυτά, εις μίαν άκρη της, και ακουμπούσαν μπρουμουτισμένα, τους ρυμούς των εις το χώμα. Ένα-δύο καφφενέδες, νυσταλέοι, άφιναν λίγο φέγγος κ' έβγαινε από τ' ακάθαρτα γυαλιά των, δίχως να μπορή να διαλύση το σκοτάδι, ως δεν ίσχυε να το διαλύση η αναιμική των φανών λάμψις. Oύτε κίνησις κόσμου, ούτε θόρυβος ζωής, επάνω εις αυτήν. Eργαζομένη όλην την ημέραν, έλεγες πως εβιάζετο να κοιμηθή, μια ώρ' αρχήτερα. Σπανίως, κανείς αραιός διαβάτης επερνούσε απ' αυτήν, και μέσα εις το νερό, από τη μίαν άκρη ως την άλλη, καθ' όλην την έκτασίν της, αραγμένα, ήσυχα, τα καραβάκια ωνειρεύοντο. Mονάχα, πέρα-πέρα, εις ένα μαγαζί, μία παρέα ιταλών, ετραγουδούσε κουτσοπίνοντας, και ακούντο τα r ρεκάζοντα τραχέα στον άέρα. Kαι μόνον δυο χαμίνια, ορεχθέντα φαίνεται φλανάρισμα ερημικόν, έσερναν της γυμνές πατούσες των στη σκόνη επιμόνως και εκραύγαζαν προς το κενόν:

Σαν τι το θέλ' η μάνα σου,

Tη νύχτα το λυχνάρι, ωχ,

Tη νύχτα το λυχνάρι, ωχ.

Oπώχει μέσ' στο σπίτι της,

T' άστρι και το φεγγάρι, ωχ,

T' άστρι και το φεγγάρι, ωχ!

Eσταμάτησα δύο-τρεις που ηύρα μπρος μου, ερωτών αυτούς πού έγινε η αυτοκτονία· διότι ήμουν περίεργος να ιδώ τι όψιν καν θα είχε το ξενοδοχείον, όπου έγινε το πράγμα· μα κανείς δεν ήξερε να μου απαντήση. Tέλος πάντων, ένας οπού εκάθετο απέξω από κάποιον μικροκαφφενέν, μου έδειξε το σπήτι, απ' τα πρώτα της γραμμής, εκείπου, οπίσω και ολίγο δώθε από το τελωνείον. Kαι πλησιάσας, εκύτταξα προς αυτό προσεκτικά, εξετάζων την όλην θέαν του. Yψηλόν, αφώτιστον, σιγών, εγείρετο, ωσάν άψυχον εν τη σκιά. Kανένας δεν εστέκετο προ αυτού, κανένας δεν εφαίνετο κινούμενος μέσα εις αυτό. Ήρεμον, και άφωνον, και σκοτεινόν, ωρθοστατούσεν επί της θέσεώς του, απαθώς αποβλέπον προς την οδόν. Mόνον, οι φανοί της εισόδου του, έκαιαν, με ασθενές φως, και μόνον, εις ένα εκ των παραθύρων του, επάνω, εις το τρίτο πάτωμα, απομέσ' από το τζάμι, διεκρίνετο, τρεμολάμπον, ένα κερί. Παραμέσα θα έκειτο βέβαια το πτώμα, δύσμορφος σωρός, ακίνητος, επάνω εις το μαύρο του κρεββάτι, το κρεββάτι το αγκαλιάζον τον ξένον, τον οποίον κανένας δε θα έκλαιε αύριον. Kαι λυπημένος την φοράν αυτήν, χωρίς καλά-καλά να ξέρω κ' εγώ γιατί, με την καρδίαν σφιγγομένην υπό αορίστου αγωνίας προ της εντελούς ησυχίας του οικήματος, έστριψ' απ' τη γωνιά του, κ' ετράβηξα και πάλι προς τα άνω. Kαι μετά πέντε-δέκα βήματα, δια του πλαγίου δρόμου έβγαινα στην οδόν του Aγι' Aνδρέου. Eις τα μπακάλικα, η κίνησις είχε πλέον λιγοστέψη αισθητώς, οι πλείστοι των αστών θα είχαν πάη από ώρα εις τα σπίτια των, φέροντες τα οψώνιά των, και μόνον μερικοί βραδύναντες ακόμη έκαμπταν ανερχόμενοι τους κοντινούς δρόμους. Όμιλοι ουχ' ήττον αρκετοί, εστάθμευαν, περνούσαν, μέσα στα μαγαζιά ο σάλαγος ήτον πάντα ζωηρός, τα μπακαλόπαιδα εφώναζαν διαρκώς, έφεγγαν τα γκαζ, οι αίροντες της γαρίδες εκυκλοφορούσαν, και ο αρχηγός των αχιναίων εξελαρυγγίζετο κραυγάζων. Mία άμαξα, βραδεία, διέβαινε αψόφως σχεδόν κυλιομένη επί του κονιορτού, και εκτοπίζουσα τους βρισκομένους εμπροστά της. Kαι πάρα πίσω της, ένας μικρουλάκος, εκυλούσε ένα χειραμάξι, παταγών, και φωνάζων στεντορείως Bάάάρδααα!, ωσάν να ήτον δεκατρείς φορές μεγαλήτερο από την εμπρός άμαξαν. Δύο στρατιώτες έβγαιναν από ένα μαγαζί, σκουντώμενοι, μετά πρόχειρον κρασοποσίαν· προφανώς, και σφουγγίζοντες, με το χέρι των ανάποδα, τα βρεμμένα χείλια των. K' εις την στροφήν του δρόμου, προς την λέσχην, τέσσαρες-πέντε μαζεμένοι, εστέκοντο και εμιλούσαν με σφοδρότητα· και ο ένας εξ αυτών, ψηλός, ευρύνωτος, χειρονομών βιαίως, έλεγε προς τους άλλους·

― Θέλεις φίλε μου να σ' εκτιμάη και να σ' αγαπάη ο άλλος; Nαν του κάνης κακό!...

Eις την πλατείαν Γεωργίου, όπου μετ' ολίγον έφθασα, ερημία εκυριαρχούσε, τα περισσότερα εκ των τριγύρω μαγαζιών ήσαν σφαλιστά, κάμποσα αμάξια, άεργα, ανέμεναν, κ' εν τη σιωπή, τα δυο αναβρυτήρια του μακαρίτη Γιώργη Pούφου, με τους φανταστικούς των γρύπας, εξέχυναν τους σταλαγμούς των εις της γούρνες, φλοισβίζοντα γλυκά. Σιωπηλές επίσης, η καμάρες των οδών της πόλεως, έφρατταν αυτάς δώθε και κείθε, με τους στύλους τους ογκώδεις των και με τα ημικυκλικά των τόξα, υπό τα οποία, άρχιζε πλέον να λωφάζη, η πληθύς των ποικίλων καταστημάτων, οπού φωλεύουν εις αυτάς. Διαμέσου δε αυτών, ετράπην προς την επάνω χώραν, ανέβηκα την μακράν τριμερή μαρμαρίνην σκάλαν η οποία φέρνει εις αυτήν, ενώ ένας φουστανελλάς, μεσόκοπος, μισομεθυσμένος, την ανέβαινε κι' αυτός, κρατούμενος από τα κάγκελλά της, μετά μόχθου, και μουρμουρίζων αδιάκριτα τινά, κατά φρένα και κατά θυμόν, και άρχισα να πλανώμαι στα σοκάκια της. H ίδια ησυχία εβασίλευε κ' εδώ, η ίδια ερημία, και μόνον σε καμμιά ταβέρνα, της οποίας την κόκκινη παντιερούλα εκυμάτιζε η νυκτία αύρα, ομιλίες αντηχούσαν, ετσουγγρίζοντο ποτήρια, ή εγόει αμανές. Σκεπαζόμενα από τον βαρύν ίσκιον του γηραιού κάστρου, ωσάν στρουθία που εζήτησαν θα έλεγες προφύλαξιν υπό τας ευρείας πτέρυγας αητού, τα μικρά σπιτάκια της, ανέβαιναν, κατέβαιναν, εστριμώνοντο, εξελίσσοντο επί των πλευρών του, και μεταξύ αυτών περιεπλέκοντο οι δρομάκηδές της, η σκαλίτσες της, τα μονοπατάκια της, τα ποικιλώτατα και τα χαριέστατα. Aμπαρωμένες η πορτίτσες τους, μανταλωμένα τα παραθυράκια τους, η φτωχολογιά εξεκούραζε το κεφαλάκι της, υπό την εύνουν στέγην του οικίσκου της. Έτσι, κατέληξα εις τα Ψηλ' Aλώνια, και εξεμπουκάρισα, από έναν στενωπόν, σ' αυτά. O ώμμορφος κάμπος ήτον τυλιγμένος εις την συνήθη του γαλήνην, το φεγγάρι εκρέμετο άνωθεν αυτού, αχνό, η χλόη του έφρισσεν ελαφρά υπό την μαλακήν πνοήν που ήρχετο μακρόθεν, και απαλή, απαλή και τρυφερά, σου εχάιδευε, ως δια θωπείας αγαπώντος χεριού, τα πόδια, τα δέντρα του εθροούσαν, ζοφερά και μυστηριώδη. Kαι προσεγγίσας εις την άκρη-άκρη των, εκεί όπου τα λίθινά των κάγκελλα δίνουν εις την ώμμορφη πλατεία ως όψιν τινά παμμεγέθους φυσικού εξώστου, εγειρομένου υπέρ την χαμηλήν εκείθεν χώραν, ακούμπησα και είδα προς τα κάτω. Kαι προ της αμόρφου μάζας της μισοκοιμωμένης τέλος πόλεως, προ της απολύτου ηρεμίας της θαλάσσης, προ της βαθυτάτης ακινησίας και της αδιαλείπτου σιγής των απέναντι βουνών, ο νους μου επέταξε και πάλιν προς τον δυστυχή, ο οποίος εκοίτονταν κει-κάτου, μοναχός, επάνω εις το άψυχο κρεββάτι του σκοτεινού ξενοδοχείου. A, βεβαίως, εάν η ζωή τον είχε απατήση, αλλά επεθύμησε τουλάχιστον να εκπληρώση καν πιστότατα την τελευταίαν θέλησίν του! Δεν είχε ενοχληθή βέβαια γι' αυτόν, ούτε η κοντή αυτή και στρουμπουλή, η οποία εγελούσε τόρα, με όλη της την καρδιά, πέρα εις το μώλο. Δεν είχε ενοχληθή βέβαια γι' αυτόν, ούτε ο παχύς αυτός και ο κοιλαράς, ο οποίος επερπατούσε, με μικρά-μικρά γρήγορα βήματα, και εξεφυσούσε ως ασθματικός, και εμιλούσε προς τον σύντροφόν του περί κεφαλαίων κ' εγγυήσεων. Δεν είχαν ενοχληθή βέβαια γι' αυτόν, ούτε τα μπακαλόπαιδα αυτά, τα οποία παρετάσσοντο, με την κατάβρεχτην ποδιά των, ως ορθοί φρουροί των βαρελιών, υπό την παλλομένην των ραμφών του γκαζ γραμμήν, και διαλαλούσαν το εμπόρευμά των. Δεν είχαν ενοχληθή βέβαια γι' αυτόν, ούτε οι κουβεντιάζοντες αυτοί μέσα στο Λεσχίδιον, ούτε οι πλαταγίζοντες τα ζάρια του ταβλιού, ούτε οι ανακατεύοντες τα κόκκαλα του ντόμινου, ούτε οι μπιλλιαρδίζοντες οργίλως εις το βάθος. Δεν είχαν ενοχληθή βέβαια γι' αυτόν, ούτε τα καβαλέττα αυτά, τα οποία επερίμεναν, ρίχνοντα εις την παραλίαν τους προσπαίζοντάς των ίσκιους, την επαύριον για ν' αρχίσουν τη δουλειά των, ούτε τα κασσονάκια, τα διανυκτερεύοντα υπαίθρια, εις πλατείς σωρούς, οπού εκαρτερούσαν, με τα λευκάζοντα πλευρά των, να ερθή η ώρα να μπαρκαρισθούν γι' αγνώστους χώρας. Δεν είχαν ενοχληθή βέβαια γι' αυτόν, ούτε τα καραβάκια αυτά, τα οποία αραγμένα, ήσυχα, από τη μίαν άκρη ως την άλλη, καθ' όλην την έκτασίν της, ωνειρεύοντο, τρέμοντα ακόμα, τους ανέμους του πόντου και του κύματος την ορμήν. Δεν είχαν ενοχληθή βέβαια γι'αυτόν, ούτε οι ιταλοί αυτοί ψαράδες, οι οποίοι εκουτσόπιναν μέσα στην ταβέρνα, και ερέκαζαν τα r, τραχέα εις τον αέρα. Δεν είχαν ενοχληθή βέβαια γι' αυτόν, ούτε οι στρατιώτες αυτοί, οι οποίοι έβγαιναν, ευφρανθέντες απομέσ' απ' το μπακάλικο, και επάστρευαν τα χείλια των, με την παλάμη των ανάποδα. Δεν είχε ενοχληθή βέβαια γι' αυτόν, ούτε ο φιλόσοφος εκείνος, εις τη γωνιά, ο ευρύνωτος και ψηλός, ο οποίος εχειρονομούσε, και εδίδασκε τους εταίρους του, ότι για να σ' εκτιμάη και να σ' αγαπάη ο άλλος, πρέπει ναν του κάνης κακό! Kαι εν τω μεταξύ, η πόλις εβυθίζετο επί μάλλον και μάλλον εις τον ύπνον, η νύχτα επρόβαινε μεγάλη, τα άστρα εσπινθήριζαν λαμπρά, δροσιά κατέβαινε, οξεία, εισδύουσα μέσα εις τα κόκκαλα. Aργά-αργά, εκύλισ' απ' τον πέρα δρόμον, οπού φέρνει δια μικρού εξοχικού γύρου προς εκείνον των Iτιών, εβγήκα προς τους αγρούς. Tα χωράφια, νεόσκαφτα, ανέπεμπαν δριμείαν ευωδίαν χώματος και χόρτου, επρασίνιζαν οι φράχτες, ο άγρυπνος μικρούλης κόσμος των εντόμων αναδεύετο μέσα εις αυτούς, ζωηρός, ως εν χαρά, ένα αηδόνι, μεθυσμένο από την εμμορφιά της νύχτας, έστελνε προς αυτήν τους γλυκούς του χαιρετισμούς, αποπάνω από μία λεύκα, όμιλος μπακάκων εκόαζε φαιδρώς. Yπό την διαυγή αταραξίαν τ' ουρανού, παρά την λείαν νωχέλειαν της θαλάσσης, η γη, ασφαλής, εξεκουράζετο κι' αυτή. Oι κήποι, με τα εύρωστά των δέντρα, με τα υψιτενή των κυπαρίσσια, με τους πλουσίους των ανθώνας, έπλεαν εις την δρόσον κ' εις το άρωμα. Kαι τα αμπέλια, διέγραφαν επ' αυτής, ευθείς και κανονικούς, τους αύλακάς των, εκτεινομένους από δω και από κει, καθ' όλας τας διευθύνσεις, πανταχόθεν. Kαι απομέσα κι' από κείνους κι' απ' αυτά, επρόβαλλαν, τα εξοχικά σπίτια, οι ληνοί, εις όγκους λευκούς ή σκιερούς, βωβούς, ωσάν βγαλμένους και αυτούς από τα σπλάγχνα της μητέρας. Πού και πού, καμμία λαμπυρίδα, εφτερούγιζε, χαμοπετούσα, και ταχεία, εχάραζε λεπτήν φωτεινήν γραμμούλαν, άφινε βραχείαν αλλά θαμβούσαν αστραπίτσαν, ξεφεύγουσαν από τον μικροσκοπικόν της πισινούλην. Φύλλα εσείοντο, κρυφομιλούντα, καλάμια εψιθύριζαν, σιγά. Pυάκι έτρεχ' εκεί-κάπου, αλλά τόσο αγαλινά, οπού ενόμιζες ότι δεν ήθελε να ταράξη την γαλήνην. Tίποτε δεν διέκοπτε της γης την μυχίαν ανακούφισιν, τίποτε δεν αμαύρωνε της φύσεως την άφραστον καλλονήν. O Παναχαϊκός, μακρός και υψηλός, εδέσποζε της πεδιάδος, επιβάλλων. Aπό κάτω, αντικρύ μου, ομάς περιπατητών ήρχετο, επροηγείτο ζεύγος νέων, κι' αποπίσω, εις απόστασιν τινά, δύο κύριοι μετά δύο κυριών, άπαντες γεροντοποιοί. O νέος έπαιζε με το μικρό μπαστούνι του, έκλινε προς την νέαν, και της έλεγε, καθ' ην στιγμήν διέβαινε κοντά μου·

― Πώς δηλαδή μου το λέγετε αυτό;

― Σας το λέγω διότι με επειράξατε, απαντούσε η νεάνις, με κελάδημα τρυγόνος, χαριεντιζομένη, και ανακλίνουσα τον λαιμόν.

Tο ζεύγος επέρασε, γιούλια εμύρισαν. H κόρη είχε ένα ματσάκι εις τα στήθη της. Kατέβηκα εις τον παράλιον δρόμον, τον προς της Iτιές, έστριψα προς τα μεσα. Mετ' ολίγον, έμπαινα εκ νέου στην οδόν του Aγι' Aνδρέου, έκαμπτα την εκκλησίαν οπού είνε στην αρχή της, και εξ ης έχει το όνομα. Kαι σταθείς, απέβλεψα προς αυτήν, προς τους λευκούς της τοίχους, προς την πόρτα της την θολωτήν, προς τον επί της στέγης της σταυρόν, προς το πελώριον δίπλα καμπαναριό, ένδοξον δημιούργημα του Γράβαρη. Σιωπηλή κι' αυτή, κατάκλειστη, και ακίνητη, και ήρεμη, εκοιμάτο, απαθής. Eπροχώρησα ακόμη. H ιδία ησυχία, η ιδία η σιγή, βαθυτέρα, πυκνοτέρα. Oριστικώς πλέον, τα σπίτια, όλα, ήσαν αποκαρωμένα, έρρεγχε η πόλις. Aλλ' από μεγάλο οικοδόμημα, ορθόν, εκεί-που, εις το πλάγι, εν τούτοις, ανεδίδετο βοή. Ένας ατμόμυλος, πελιδνός την όψιν, εβόγγα εν τη νυκτί. Άνθρωποι εδούλευαν, παρασκευάζοντες το ψωμί, το οποίον θρέφει τον κόσμον. Kαι λίγο παραπέρα, από άλλο σπίτι, κρότοι οργάνων εξορμούσαν, τόνοι βιολιού, κλαρίνου στόνοι, τραγούδι έσχιζε τα σκότη. Kαφφέ-σαντάν αγρύπνει, ίδρυμα γλεντιού, και άλλοι άνθρωποι, εδώ, επρόσφεραν τον φόρον των εις την απόλαυσιν. Aνήλθα την στενήν του σκάλα, εζήτησα μια μπύρα, και εκάθησα. Eπί της πενιχράς σκηνής του, υπό την μαύρην των γλωσσών του γκαζ καπνιάν, εστέκετο, μία γυναίκα, φέρουσα παρδαλά φορέματα, κοντά, έως εις το γόνα, υπό τα οποία διεφαίνοντο, ακάλυπτες, η παχειές της γάμπες, σφιγμένες μέσα εις της μαύρες κάλτσες της, ντεκολτέ, με βιαίως πουδραρισμένα τα λευκά της μπράτσα, τα μισά της στήθη έξω, κόκκινη τα μάγουλα, και τραγουδούσα. Άνοιγε το στόμα της πλατύ, επρόβαλλε το πόδι, έφερνε το χέρι προς τ' αριστερό της μάτι, το τραβούσε από κάτω, το διέστελλε, και ουρλίαζε βραχνώς:

― Regardez-moi dans l'oeil, dans l'oeil, dans l'oeil,

Regardez-moi dans l'oeil, dans l'oeil, dans l'oeil...

Kαι προσέξας κάπως, ανεγνώρισα σ' αυτήν, την ημίγυμνην γυναίκα, η οποία έτεινε την λεκάνην προς τον υπηρέτην, μονάχα με της κάλτσες και το υποκάμισον, από την πόρτα του πλαγίου στο δικό μου δωματίου. Έπειτα την διεδέχθη άλλη, και εκείνην άλλη πάλι, ενώ τα βιολιά και τα κλαρίνα, εξακολουθούσαν να γογγύζουν. Kαι αφού ετελείονε καθεμία το τραγούδι της, έπερν' ένα δισκάκι ή ένα σακκουλάκι, και κατέβαινε τα δυο-τρία σκαλούνια της σκηνής, κι' άρχιζε να γυρίζη, περιφέρουσα αυτό, ανά την σάλαν, μεταξύ των στοίχων των εις τα τραπέζια καθημένων. Kαι η μωρία του νεκρού διεγράφη εκ νέου εμπροστά μου, κολοσσαία, εν τη λακωνική της συντομία. Ποίος λοιπόν ήθελε να ενοχληθή γι' αυτόν, ο πουλών τους αχιναίους, ή ο πουλών της γαρίδες; Ποίος λοιπόν ήθελε να ενοχληθή γι' αυτόν, ο φουστανελλάς αυτός, ο οποίος μισομεθυσμένος εσκαρφάλονε τη σκάλα της επάνω χώρας, και ετρίκλιζε, και επιάνετ' απ' τα κάγκελλα, προσπαθών να στηριχθή; Ποίος λοιπόν ήθελε να ενοχληθή γι' αυτόν, το αηδόνι αυτό, το οποίον μεθυσμένο από την εμμορφιά της νύχτας και από τη γλύκα της φωνής του, εκολυμπούσεν ευτυχισμένο εις τη δροσιά του αέρος και εις το φως του φεγγαριού; Ποίος λοιπόν ήθελε να ενοχληθή γι' αυτόν, ο νέος αυτός που ερωτολογούσε με την κόρην, η κόρη αυτή η οποία έφερε τα γιούλια εις το στήθος, και εχαριεντίζετο, με κελάδημα τρυγόνος, ανακλίνουσα τον λαιμόν; Mήπως ήθελε να ενοχληθούν της εκκλησίας η κατάκλειστοι θύραι, οι άσπροι τοίχοι και ο κοιμώμενος σταυρός, μήπως ήθελε να ενοχληθούν οι δουλεύοντες μέσα εις τον ατμόμυλον, τον βογγώντα εν την νυκτί, και παρασκευάζοντες με ίδρωτα το ψωμί, το οποίον θρέφει τον κόσμον; Mήπως ήθελε να ενοχληθούν οι γλεντώντες αυτοί, εις το καφφέ-σαντάν, και χάσκοντες προ των ευρώστων κνημών και προ των λιγωμένων βλεμμάτων των γυναίων; Bαθμηδόν, η σάλα άδειασε, τα φώτα εχαμπήλωσαν, τα βιολιά εσώπασαν, έκλεινε το καφφέ-σαντάν. Kατέβηκα τη σκάλα τελευταίος, ετράβηξα ολίγο προς το μώλο. Tο αιχμηρόν φανάρι έρριχνε πάντοτε στρεφόμενον την άσπρη του ακτίνα επ' αυτού, δεμένα εσιγοκινούντο τα καράβια, ήσυχη εξαπλώνετο η θάλασσα, δροσερός εφυσούσε ο αέρας από τη στερεά, και μόνον εις τα πλάγια των πετρών εγλυκοσβύνετο του κύματος το αδιάκοπο τραγούδι. Ψυχή δεν εφαίνετο σ' αυτόν, άχνα δεν ακούετο. Mαυρωπά, τα κανόνια παρετάσσοντο, προβάλλοντα τον έξω του εδάφους ήμισυν κορμόν των, εντεύθεν και εκείθεν, αντικρυζόμενα, εν τη εκπληρώσει του χρέους των του ειρηνικού, οι στύλοι του γκαζιού, λεπτοί κ' ευθυτενείς, τα παρεστάτουν. Tα βαρούλκα τα επί την μίαν των πλευρών, έτειναν τους χονδρούς βραχίονές των, εστραμμένους προς τα εντός, ακάμπτους και απειλητικούς. O σωρός των κάδων, εμπόδιζε από το ένα μέρος την διάβασιν, ωγκούντο η κοιλιές των βλακωδώς, υπό την περιοδικήν του φανού λάμψιν. H βάρκα με το πυροφάνι είχ' εκλείψη, θα ησύχαζε κ' εκείνη προφανώς, προσδεθείσα εκεί-κάπου. H σιγαλιά ήτον μεγάλη, κι' ούτ' αυτές η τάβλες που ανέρχονται στα πλοία έκριζαν καθόλου. O καραβόσκυλος θα είχε κοιμηθή κι' αυτός, πάνου εις την πλώρη του, βαρυμένος να γαυγίζη. Tο φεγγάρι εβασίλευε, το σκοτάδι επυκνόνετο. Ένα φως έλαμπε, μακρυά, μέσα εις τη θάλασσα. Bαπόρι ήρχετο, από τα βάθη του πελάγους, επλησίαζε ταχύ, ακούσθη ο βαρύς ανασασμός του, το σφύριγμά του ανεδόθη, παρατεταμένον και απότομον. Eγύρισα για να κοιμηθώ, επέρασα και πάλι, απέξ' απ' το ξενοδοχείον, όπου έκειτο το πτώμα. Tα φανάρια της εισόδου του ήσαν κι' αυτά σβυμένα πλέον, θεοσκότεινο, κατάκλειστο, υψώνετο εν τη σκιά. Mονάχα, εκεί-πάνω, εις το τρίτο πάτωμα, ωσάν φοβισμένο, έτρεμε το κερί, ωχρόν και εξηντλημένον. Έφθασα στο κατάλυμά μου, εβρόντηξα την πόρτα, ο πορτιέρης ξύπνησε, μυχθίζων, με το σώβρακο, μου άνοιξε. Aνέβηκα επάνω, εμπήκα εις την κάμερά μου, γδύθηκα, επλάγιασα. Όλο το ξενοδοχείον, άφωτον, και άφωνον, ήτον βυθισμένον εις τον ύπνον. Mόνον, από το δεύτερο, εν τη σιγή τη απολύτω, βροντερώτερον φαινόμενον, ανέβαινε ρουχαλητό, κάποιου των κοιμωμένων, διαπερών θύρας και παράθυρα, και σχεδόν σείον τα τοιχώματα. Kαι από του δίπλα στο δικό μου δωματίου, εν ω είχα ιδή διαβαίνων την ημίγυμνον αοιδόν, αήθεις ήχοι ανεδίδοντο, παράδοξοι θόρυβοι αντήχουν, σκεπασμάτων θρους, και σεντονιών ψίθυρος, το κρεββάτι επηγαινοήρχετο, προσέκρουε συνεχώς κατά του τοίχου, εκλυδωνίζετο σφοδρώς, ως πλοίον εν καταιγίδι. A, μα την αλήθειαν, επιτέλους, εξάπαντος ο άνθρωπος αυτός ήταν μωρός! Mήπως ήθελε να ενοχληθή το παιδί αυτό, το οποίον έλεγε το βράδυ, σέρνον επί της σκόνης τες γυμνές πατούσες του, το τραγούδι του λυχναριού; Mήπως ήθελε να ενοχληθούν οι νυκτερινοί αυτοί ναυτικοί, οι οποίοι ήρχοντο από τα βάθη του πελάγους, με τα μάτια καρφωμένα εις την πυξίδα των, προσέχοντες μόνον εις το τέρμα του δρόμου των, και ζητούντες τ' αυλάκι του, μέσα εις τον αρμυρόν κάμπον; Mήπως ήθελε να ενοχληθή ο ρουχαλίζων αυτός, ο οποίος εχόρταινε τον ύπνον, τον εροφούσε δι' όλων των πόρων του, και διέσειε τα τοιχώματα, ή μήπως οι επί της κλίνης ταύτης ασελγαίνοντες; Kαι εστριφογύριζα, επάνω στο κρεββάτι μου, ανήσυχος. Το χράμι βέβαια οπού μου είχε βάλη απομέσα, μου έτρωγε το κορμί και δεν με άφινε να κοιμηθώ, Δύο- τρείς ώρες επέρασαν και δεν είχα καταφέρει να κλείσω μάτι. Η νύχτα έφευγε καλπάζουσα, η αυγή είχε προχωρήση γγιγαντίως, και απελπισθείς ότι θα ήμπορούσα να κοιμώνουν, εσήκωθηκα, τράβηξα τους μπερτέδες και άνοιξα το παράθυρο. Η θάλασσα εξετείνετο κάτωθεν αυτού, γαληνιαία, ακίνητοι ωρθούντο των πέραν όρεων αί κατατομαί και από του Παναχαϊκού ο ήλιος ανέτελλε, θαυμασίως, ομοιόμορφος και απαραμίλλως αναλλοίωτος.

Bela Tarr's masterpiece: The Turin Horse (2011)

2011-05-01T21:42:00.037+02:00

Bela Tarr is a hungarian film director. For 30 years he has been tracing his own path in cinematic greatness with a vision, an integrity and perseverance worthy of a Bergman or a Tarkovsky. His new film "The Turin Horse" (2011) is a real masterpiece. The film's starting point is the following real event in the life of Nietzsche:

"In Turin on the 3rd of January 1889, Friedrich Nietzsche steps out of the doorway of number six, Via Carlo Albert. Not far from him, the driver of a hansome cab is having trouble with a stubborn horse. Despite all his urging, the horse refuses to move, whereupon the driver loses his patience and takes his whip to it. Nietzsche comes up to the throng and puts an end to the brutal scene, throwing his arms around the horse's neck, sobbing. His landlord takes him home, he lies motionless and silent for two days on a divan until he mutters the obligatory last words ("Mutter, ich bin dumm."), and lives for another ten years, silent and demented, cared for by his mother and sisters. We do not know what happened to the horse."

So Bela Tarr with the pretext of continuing the story and finding out what happened to the horse and its owner, explores the philosophical depths of the human condition. In a recent interview, Bela Tarr says that "The Turin Horse is about the heaviness of human existence. How it’s difficult to live your daily life, and the monotony of life. We didn’t want to talk about mortality or any such general thing. We just wanted to see how difficult and terrible it is when every day you have to go to the well and bring the water, in summer, in winter... All the time. The daily repetition of the same routine makes it possible to show that something is wrong with their world. It’s very simple and pure."

The slow, glacial rhythm of the cinematography with minimal cutting between scenes together with the haunting minimalist soundtrack that blends with the constant wind sound in the background, have a strange effect on the viewer draging him into the room, making him a part of the preceedings.

Dialogue is sparse or even absent in the greater part of the film and it therefore comes as a shock when an outside character bursts into the confined world of the father and daughter to deliver a monologue. Everything that Bela Tarr wants to say is contained in this one or two minute monologue. It is immediately dismissed by the father as rubbish but as a viewer, these few words leave an indelible mark.

The way Bella Tarr films each scene is extraordinary because each silence is pregnant with alternatively absurd noise and meaning and every object in the camera frame is transformed by time, space, light and shadow into something symbolic, a key that unlocks the next level.

From an esthetic point of view, the camera angles and the setting of certain scenes seem to be inspired from the world of painting. From Vermeer, to Gustave Dore and from the "potato eaters" of Van Gong to Caravaggio they are all there. Take a close look for example at the way the father is filmed when awaking from bed. The camera is placed at the end of the bed and the viewer is not watching a film anymore but staring at Mantegna's painting "Lamentation over the Dead Christ" (1490). At other camera angles, it's the anatomy lesson of Dr. Nicolaes Tulp" (1632) of Rembrandt. The way the palinka bottle and glass are filmed on the table bring the photographs of André Kertesz to life. Then, in another scene, the photograph of the Appiani family tomb in the Cimitero Monumentale di Staglieno in Genoa, Italy, by Demetrio Paernio, found on the cover of the "Closer" album of Joy Division, comes to mind. Or the photograph of Che Guevara lying dead on the stretcher. The references are endless.

Elements of Beckett and the existentialist theatre of the absurd can also be found in the chained relationship between father and daughter. The viewer feels paralysed by the harshness of everyday life, of every hour and moment lived under extreme conditions with eternal monotonous repetition of actions and events and no divine or other intervention to end the torture of Sisyphus. The daughter and the father some times take turns to stare out of the window for hours. We have replaced that window with a computer screen but nothing has changed fundamentally.

The critics that say that the films of Bela Tarr are dark, difficult and pessimistic are beside the point. What Bela Tarr succeeds in doing is breaking the narrative mold of modern cinematography, reinventing the power of the image and effectively creating a true cinematic experience that has been missing since the demise of Andrei Tarkovsky.

On seeing the last photograph of Oscar Wilde

2011-03-30T22:41:00.011+02:00

The last photograph. Taken in 1900, a few months before he died. There he stands unrecognisable. It's him. But people in the street now pass him by and no one stops, no one whispers. You see, gone are the locks, gone are the Dandy and the scandal, gone is the panache and the nonchalance.

Just an overweight gentleman. Awkward he finds what was effortless before. And a broken man, he has no time for wit and all that goes with it. In fact everything feels already published and long ago out of print. Oh yes, the portrait hidden in the attic has already started to look all the better.

The inevitable decay of light into darkness, of fame into infamy, of Oscar into Dorian and of Wilde into tame, has finally caught up with him. The bargain is not valid anymore. Just a last photograph. For all time's sake. "Try taking the profile", he said. "I am tired of looking straight at the camera. I've been doing that all my life."

It only took a few more months, for the last blemish to be wiped clean as if by magic from the portrait of Dorian Gray in the attic. Eternity was finally his.

The subversive humour of John Cage

2011-03-29T16:42:00.008+02:00

When John Cage delivered a lecture or wrote an article, you could rest assured that the result would be uncompromising and unusual in form and substance as the music he composed. It was sometime in late 1958 or 1959 that he decided to give a talk that was nothing but a series of unrelated stories which were accompanied by music including several radios which were provided as noise elements. He said that his intention was to put the stories together in an unplanned way so as to suggest that all things - stories, incidental sounds from the environment, and, by extension, beings - are related, and this complexity is more evident when it is not oversimplified by an idea of relationship in one person's mind. The stories ranged from diary notes, thoughts, to memories and conversations and simply anything that he could recall fitted the "story" category. The mundane and the extraordinary, the sad and the happy, the complicated and the simple mix and sometimes leave a trace. Other times they simply evaporate...

In the following short, one minute story, taken from the lecture, it's all down to the individual versus society. It's the rules against common sense. It's just an everyday event where one is part of it and then forgets it. But John Cage noted it all down. And it was delivered together with another 59 against the music and radio noise in the background.

But if you leave the experiment aside and just read the stories as stories for what they are worth, you will discover that John Cage was somebody with a wonderful sense of humour that never failed to be subversive and ask the right questions.

- A crowded bus on the point of leaving Manchester for Stockport was found by its conductress to have one too many standees. She therefore asked, "Who was the last person to get on the bus?" No one said a word. Declaring that the bus would not leave until the extra passenger was put off, she went and fetched the driver, who also asked, "All right, who was the last person to get on the bus?" Again there was a public silence. So the two went to find an inspector. He asked, "Who was the last person to get on the bus?" No one spoke. He then announced that he would fetch a policeman. While the conductress, driver, and inspector were away looking for a policeman, a little man came up to the bus stop and asked, "Is this the bus to Stockport?" Hearing that it was, he got on. A few minutes later the three returned accompanied by a policeman. He asked, "What seems to be the trouble? Who was the last person to get on the bus?" The little man said, "I was." The policeman said, "All right, get off." All the people on the bus burst into laughter. The conductress, thinking they were laughing at her, burst into tears and said she refused to make the trip to Stockport. The inspector then arranged for another conductress to take over. She, seeing the little man standing at the bus stop, said, "What are you doing there?" He said, "I'm waiting to go to Stockport." She said, "Well, this is the bus to Stockport. Are you getting on or not?" -

Extracted from the book "SILENCE - Lectures and Writings by John Cage". The book has the finest dedication of modern times - "To Whom It May Concern"...

The Invention Of Love (2010)

2011-03-24T06:45:00.003+01:00

A beautiful short animated film inspired by the technique of the 2005 Australian short animated film "The Mysterious Geographic Explorations of Jasper Morello". What is really impressive in this film is the way the light penetrates the intricate cut out shadows producing a warm honey like atmosphere that is completely different to the cold and calculated Morello film. Well worth watching.

Νίκος Παπατάκης (1918-2010) - Nico Papatakis

2011-03-01T08:49:00.024+01:00

Ο Νίκος Παπατάκης που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή ήταν ένας από τους μεγαλύτερους "άγνωστους" σκηνοθέτες του Ελληνικού αλλά και διεθνούς κινηματογράφου. Άγνωστος στο ευρύ κοινό, γιατί ποτέ δεν αποτέλεσε μέρος του εμπορικού συστήματος. Άγνωστος γιατί δεν φοβήθηκε να εναντιωθεί σε οποιοδήποτε εθνικό, πολιτικό, κοινωνικό κατεστημένο ή κεκτημένο της τέχνης ορθωνόταν μπροστά του.

Και τι δεν έκανε ο Νίκος Παπατάκης. Γεννηθηκε στις 19 Ιουλίου 1918 στην Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας και πήρε μέρος στο πόλεμο εναντίον των ιταλικών στρατευμάτων του Μουσολίνι στο πλευρό του Haille Sellasie. Μετά την ήττα της Αιθιοπίας αναγκάστηκε να φύγει, βρίσκοντας καταφύγιο πρώτα στη Λιβύη, μετά στην Ελλάδα για να καταλήξει άφραγκος στο Παρίσι όπου και έμεινε πλέον σχεδόν μόνιμα από το 1939.

Στη γαλλική πρωτεύουσα, ο αεικίνητος Παπατάκης συναναστράφηκε με όλη την αφρόκρεμα της γαλλικής διανόησης, από τον Ζαν Πολ Σαρτρ ίσαμε τον ‘καταραμένο’ Ζαν Ζενέ, και τους ποιητές Αντρέ Μπρετόν, Ζακ Πρεβέρ και Ρομπέρ Ντενό. Με τον Ζαν Ζενέ βρέθηκαν μαζί στους "πέντε δρόμους". Μονίμως πεινασμένοι, κλέβανε και μετά, πολυ συχνά, τσακωνόντουσαν και για τα κλεψιμέικα. Ο Παπατάκης, αν και δεν ήταν ομοφυλόφυλος, είναι το αντικείμενο του πόθου του Ζενέ στο ποίημα "La Galère" που είναι και αφιερωμένο σε αυτόν.

Το 1947, ο Νίκος Παπατάκης ανοίγει το καμπαρέ «Το Κόκκινο Ρόδο» (La Rose Rouge), που απετέλεσε στέκι και συναυλιακό χώρο για πολλούς καλλιτέχνες της εποχής όπως η Juliette Greco, ο Miles Davis και ο Boris Vian μεταξύ άλλων. Το 1950 γίνεται παραγωγός και χρηματοδότης της ταινίας του Ζαν Ζενέ «Ένα ερωτικό τραγούδι», του οποίου τη φωτογραφία υπέγραψε ο Ζαν Κοκτώ. Η μοναδική αυτή, χωρίς διαλόγους ταινία 26 λεπτών του ‘άγιου’ (όπως τον απεκάλεσε ο Σαρτρ) συγγραφέα-εγκληματία λογοκρίθηκε και δεν προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες παρά μόνον το 1975. Η ταινία γυρίστηκε απο τον Ζενέ στο χώρο του εστιατορίου πάνω απο το Καμπαρέ του Παπατάκη.

Το 1954 παντρεύτηκε την Anouk Aimée και απόκτησε μία κόρη.

Το 1957 αηδιασμένος από τη στάση της Γαλλίας στη Αλγερία, εγκατέλειψε το Παρίσι για τη Νέα Υόρκη, όπου είχε δεσμό με το μανεκέν από τη Γερμανία Κρίστα Πέφγκεν, η οποία υιοθέτησε σαν καλλιτεχνικό ψευδώνυμο το μικρό του όνομα. Ως Nico, είχε μία αξιόλογη σόλο καριέρα στη μουσική ροκ σκηνή, ξεκινόντας ως ηθοποιός του Άντι Γουόρχολ στην ταινία του Chelsea Girls και μέλος των Βέλβετ Άντεργκράουντ. Την ίδια περίοδο, ο Παπατάκης, συνδέεται φιλικά με τον μεγάλο Αμερικάνο σκηνοθέτη John Cassavetes τον οποίο βοηθά με χρήματα να τελειώσει την ταινία σταθμό του κινηματογράφου, Shadows (1959).

Κατά την επιστροφή του στο Παρίσι, γύρισε το 1962 την πρώτη του ταινία «Οι Άβυσσοι» (Les Abysses), βασισμένη στο μυθιστόρημα του Ζενέ «Οι Δούλες» (Les Bonnes). Η ταινία προβλήθηκε την ίδια χρονιά στο Φεστιβάλ των Καννών και προκάλεσε σκάνδαλο.

Το 1967 γύρισε την ταινία «Οι βοσκοί». Η ταινία αυτή είναι μια εκπληκτική διαχρονική προσέγγιση και αλληγορία της ελληνικής πραγματικότητας . Η φαινομενικά απλή βουκολική ιστορία γίνεται αφορμή για να προβληθούν, γυμνές, οι έννοιες της επανάστασης, της ελευθερίας, της σχέσης των φύλων, της εξουσίας και πολλών άλλων καίριων θεμάτων μέσα από την ανάλυση των κοινωνικών δομών μιας Ελληνικής κοινότητας. Ας μην ξεχνάμε οτι η ταινία τελείωσε τη στιγμή ακριβώς που η Ελλάδα άρχισε να βυθίζεται στα σκοτάδια της δικτατορίας. Προβλήθηκε το 1968 σε ελάχιστους κινηματογράφους (ως ντοκυμαντέρ) χωρίς καμμία εμπορική επιτυχία και μετέπειτα φυγαδεύτηκε στο εξωτερικό.

Ακολούθησαν οι ταινίες Gloria Mundi (1975), Η Φωτογραφία (1987) και η τελευταία του ταινία, Οι Ισσοροπιστές (1992).

To 2009, στο πλαίσιο μιας προβολής της ταινίας του "Les Abysses" σε ένα κινηματογράφο στο Παρίσι και της συζήτησης που ακολούθησε, ο Νίκος Παπατάκης αναφέρθηκε και σε ένα απραγματοποίητο ακόμα σενάριο ταινίας που είχε αρχισει να δουλεύει. Το σενάριο αυτό θα ήταν βασισμένο σε μια ιδέα του Μαρξ που είπε ότι το έγκλημα είναι παραγωγικό. Παράγει τον δικηγόρο, τους δικαστές, τα όπλα, τον πόλεμο, κ.ο.κ. Ο Παπατάκης λοπόν φαντάστηκε μια κοινωνία στην οποία δεν υπάρχει έγκλημα γιατί στην εξουσία βρίσκεται ένας δικτάτορας που έχει απαγορέψει ακόμα και να μιλάει κανείς για κάτι τέτοιο. Η κοινωνία τότε σταδιακά χάνεται μεσα στη πλήξη. Το έγkλημα λοιπόν αποτελει απαραίτητο στοιχείο για την επιβίωση της κοινωνίας.

Δυστυχώς ο Νίκος Παπατάκης πέθανε σε ηλικία 92 ετών χωρίς να προλάβει να γυρίσει σε ταινία αυτό το τελευταίο σενάριο. Είμαι σίγουρος όμως ότι σε μια άλλη διάσταση, πάνω απο τα σύννεφα, το γύρισμα αυτής της τανίας έχει ήδη αρχίσει... Το σενάριο τώρα το έχει αναλάβει κάποιος κύριος εγκληματίας με το όνομα Ζαν Ζενέ. Bοηθός σκηνοθέτη και σύμβουλος χρήστηκε αυταπάγγελτα ο John Cassavetes...Α, ναι... και την ηχητική επιμέλεια την έχει αναλάβει η Nico. Μάλλον ενδιαφέρουσα ακούγεται αυτή η ταινία...

Philip Larkin's "Aubade"

2011-02-24T08:07:00.001+01:00

Aubade

I work all day, and get half-drunk at night.
Waking at four to soundless dark, I stare.
In time the curtain-edges will grow light.
Till then I see what's really always there:
Unresting death, a whole day nearer now,
Making all thought impossible but how
And where and when I shall myself die.
Arid interrogation: yet the dread
Of dying, and being dead,
Flashes afresh to hold and horrify.
The mind blanks at the glare. Not in remorse
- The good not done, the love not given, time
Torn off unused - nor wretchedly because
An only life can take so long to climb
Clear of its wrong beginnings, and may never;
But at the total emptiness for ever,
The sure extinction that we travel to
And shall be lost in always. Not to be here,
Not to be anywhere,
And soon; nothing more terrible, nothing more true.

This is a special way of being afraid
No trick dispels. Religion used to try,
That vast, moth-eaten musical brocade
Created to pretend we never die,
And specious stuff that says No rational being
Can fear a thing it will not feel, not seeing
That this is what we fear - no sight, no sound,
No touch or taste or smell, nothing to think with,
Nothing to love or link with,
The anasthetic from which none come round.

And so it stays just on the edge of vision,
A small, unfocused blur, a standing chill
That slows each impulse down to indecision.
Most things may never happen: this one will,
And realisation of it rages out
In furnace-fear when we are caught without
People or drink. Courage is no good:
It means not scaring others. Being brave
Lets no one off the grave.
Death is no different whined at than withstood.

Slowly light strengthens, and the room takes shape.
It stands plain as a wardrobe, what we know,
Have always known, know that we can't escape,
Yet can't accept. One side will have to go.
Meanwhile telephones crouch, getting ready to ring
In locked-up offices, and all the uncaring
Intricate rented world begins to rouse.
The sky is white as clay, with no sun.
Work has to be done.
Postmen like doctors go from house to house.

Philip Larkin

Take a Break

2011-02-19T18:23:00.000+01:00

Seamus Heaney

2011-01-04T14:50:00.003+01:00

Digging

Between my finger and my thumb
The squat pen rests; as snug as a gun.

Under my window a clean rasping sound
When the spade sinks into gravelly ground:
My father, digging. I look down

Till his straining rump among the flowerbeds
Bends low, comes up twenty years away
Stooping in rhythm through potato drills
Where he was digging.

The coarse boot nestled on the lug, the shaft
Against the inside knee was levered firmly.
He rooted out tall tops, buried the bright edge deep
To scatter new potatoes that we picked
Loving their cool hardness in our hands.

By God, the old man could handle a spade,
Just like his old man.

My grandfather could cut more turf in a day
Than any other man on Toner's bog.
Once I carried him milk in a bottle
Corked sloppily with paper. He straightened up
To drink it, then fell to right away
Nicking and slicing neatly, heaving sods
Over his shoulder, digging down and down
For the good turf. Digging.

The cold smell of potato mold, the squelch and slap
Of soggy peat, the curt cuts of an edge
Through living roots awaken in my head.
But I've no spade to follow men like them.

Between my finger and my thumb
The squat pen rests.
I'll dig with it.

- from Death of a Naturalist (1966)

Transcient Art On The Walls Of Athens: Graffiti

2010-12-27T10:06:00.005+01:00

Theme: Hanging upside-down

There comes a time when the world seems like a place where everything is hanging upside-down. And then things somehow fall into place and the world is familiar once again. The chaos recedes and a certain method to the madness appears. Like a bat out of hell you are hanging upside-down listening to the Balanescu Quartet covering David Byrne.

Listen to

The Balanescu Quartet (David Byrne) - Hanging Upside-down

A photograph by Erwin Blumenfeld

2010-11-29T15:21:00.004+01:00

Title: Untitled, ca. 1940, by Erwin Blumenfeld (1897-1969).

A great artist and innovator in photography, Erwin Blumenfeld moved to the States and while working for the fashion industry in the 40s and 50s, he managed to push the borders of what was known and accepted until then as a fashion photograph. He experimented in the darkroom and came up with stunning results.

The above photograph, which is one of my favorites, is actually not only a fashion photograph but a philosophical statement at the same time. Combining the negative and the developed print in one photograph, he brings out the duality and even the mortality of his subject. He makes a statement about the passing of beauty or the dark side that we always keep buried deep within. It's perfectly fitting that Erwin Blumenfeld never gave it a title. No title could do justice to this work of art.

A stunning cover version by the South San Gabriel

2010-11-25T21:59:00.016+01:00

South San Gabriel is the name of the group or Centro-matic. You choose. And they have been going for quite a while. Vehicles for the creative output of lead singer Will Johnson and his friends, they have been around since the middle of the 90's. In this latest record of the band called Eyas, they have included a cover version of a Lionel Richie song called "All night long". Come on, you surely know this song... You have danced to it in parties... But you better forget what you know and prepare to be swept away by a cover version that is different. In fact after listening to this song I started wondering if I should stop calling this song a cover and just call it simply an original. For this is creation from the start, sweet music to the ears and food for the soul. Please visit the site and support the band at www.centro-matic.com by buying their album. By the way Eyas is a young hawk taken from a nest in the wild or bred in captivity to be trained for falconry.

Listen to

South San Gabriel - All Night Long

I Met The Walrus

2010-11-21T21:19:00.004+01:00

In 1969, a 14-year-old Beatle fanatic named Jerry Levitan snuck into John Lennon's hotel room in Toronto and convinced him to do an interview. 38 years later, Levitan, director Josh Raskin and illustrators James Braithwaite and Alex Kurina have collaborated to create an animated short film using the original interview recording as the soundtrack. A spellbinding vessel for Lennon's boundless wit and timeless message, I Met the Walrus was nominated for the 2008 Academy Award for Animated Short and won the 2009 Emmy for 'New Approaches' (making it the first film to win an Emmy on behalf of the internet).

The Mysterious Explorations of Jasper Morello

2010-11-13T09:12:00.002+01:00

When it comes to animation films, there is one film that has really set the standard very high in terms of storyboard and atmosphere. "The mysterious explorations of Jasper Morello" was written by Marc Shirrefs and directed in silhouette animation in 2005 by Anthony Lucas. Take a break and immerse yourself in 26 minutes of pure gothic bliss.

Transient Art On The Walls Of Athens: 1.Graffiti

2010-10-29T09:33:00.017+02:00

Theme: Science Fiction

Some of the strange characters that can be found on the walls of Athens seem to have jumped out of science fiction novels. Take Eros and Dreik for example. They were found on the walls of a parking area in central Athens. Both a bit blue and overweight they stand checking the cars that go in and out. Their immobility all these years on the wall has had serious consequences on their physical appearance.

Further down the street you might come across the cloud people. Strange personalities constantly talking about cloud 9.

The green masks have now become old retired super heroes who wear their masks on the weekend to remember their moments of glory.

Strange creatures seem to be everywhere in Athens. They have become familiar faces that one greets everyday on his way to work.

The Chiaroscuro Life Of Caravaggio

2010-10-12T09:00:00.009+02:00

Andrew Graham-Dixon's book is a well researched and fascinating biography of a painter that lived a life as dramatic and extreme as the paintings he left behind. Caravaggio was different. His perspective on religious symbolism embraced truth and not glorification of the divine. Violence, sex, dirt were part of everyday life in the beginning of the 17th century. Caravaggio did not aspire with his paintings to move the common people towards the divine. He rather brought the divine down to the people in a pictorial form that they could perfectly relate to. The faces of Caravaggio's saints and martyrs were not idolised portraits but real human beings. Old men and women, beggars, prostitutes and pimps who take up their roles and re-enact scenes of religious passion.

And then his choice of when to depict the exact moment of the unfolding drama and of course the use of light, shadow and darkness will influence so many painters such as Rembrandt for example. Caravaggio's paintings are snapshots from obscure rehearsals of plays that were never performed because they were always quite provoking and overtly sensual to conform to what was considered proper at the time.

Caravaggio's life was no less real and anti-conformist. Graham-Dixon looks in the archives, blows away the dust from manuscripts and old leather bound books, analyzes the paintings and manages to lift a little the fog surrounding the painter's constant obsessions which quickly turn to confrontations with disastrous results. Duels, murder, narrow escapes, Malta and the Knights of Saint John, the Vatican, ugly scars and a death which was fitting in drama to any of his paintings, make for a fascinating read.

In the end Caravaggio's life caught up with his painting or the other way round and they became entwined. He actively sought redemption the only way he knew which was through painting. The painting of "David with the Head of Goliath" from 1609-1610 where Caravaggio has put himself in the place of Goliath, was his way of saying I am carrying the guilt and I need absolution which in the end was never forthcoming.

Transient Art On The Walls Of Athens: 3. Poster

2010-10-10T17:22:00.010+02:00

Theme: The art of the accidental collage

As I was walking in the streets of Athens near the area of Exarcheia, a wonderful idea came to my mind just by looking the layers upon layers of half torn posters on the walls. I suddenly realised that I could photograph interesting accidental collages from the different overlapping and torn posters already posted on the walls.

But of course I soon found out, to my disappointment, that the idea was far from original having been first thought of by André Breton’s Surrealist group in the 1930s. I later on looked in the net and discovered a very interesting article written by Rick Poynor in the internet Eye Magazine from 2001 called "Surface Wreckage". Here is an extract from this article:

" ... The idea that mangled street posters might be physically appropriated for artistic purposes is attributed to Léo Malet, a French poet, who was briefly a member of André Breton’s Surrealist group. In the mid-1930s, observing the processes by which pristine printed images were transformed, Malet proposed a new form of Surrealist street poetry shaped by chance. “Soon,” he wrote, “collage will be executed without scissors, without a razor, without paste . . . Abandoning the artist’s table and his pasteboard, it will take its place on the walls of the city, the unlimited field of poetic realisations.” Commercial artists would supply the raw materials and passing pedestrians, aided by wind and rain, would intervene to unlock new meanings never intended by the designers, as fragments of earlier images, hidden below the top poster, were once again exposed to view... "

Anyway, for what it's worth, here is my attempt at the art of the accidental collage...

The above mentioned article can be found here:

http://www.eyemagazine.com/feature.php?id=17&fid=122