Yuri Pavlovich Annenkov: A Russian Modernist

A russian artist of the early 20th century, Yuri Pavlovich Annenkov (1889-1974) left his mark in the world of modern painting by experimenting with different mediums and techniques and by combining at times various influences from Cubism to Impressionism, to Expressionism, to Dadaism to the art of caricature. He collaborated with magazines and worked for theatre and cinema as a graphic artist. His portraits are of exceptional quality and his graphic work bears the whole-mark of movements such as the Russian Avant Garde and Futurism.

But the balanced blend of Cubism, Realism and Expressionism are especially striking in some of his portraits. Not everything is deconstructed. The straight lines and cut up world of Cubism covers only the background and a realistic portrait with expressionistic traits is placed in front of this background as if sitting in front of a painting. Then the shadows, the colors and the lines which know no boundaries, overlap and come together as a whole.

Annenkov later on experimented with abstract paintings and collages as well as sculptures of mixed materials. Carrying his Russian Avant Garde credentials, he managed to bring together diverse movements and styles. This was always the basis for a quest that would take him to the edge of modernity.

A Gainsbourg demo

The song is called "Comme un Boomerang". I first heard it covered by Etienne Daho and Dani in a live version which was not so bad. And then one day, I came across a demo version that all mighty Serge had briefly put together in a studio. It's clear from the recording that he intended to re-work the song at a later stage. But I think, this version, the original unfinished one, is the best. The guitar sound like a forgotten mantra from the seventies, resonates in a repetitive fashion similar to the song "Give me some truth" by John Lennon. And then the voice of the French chameleon of pop and rock music carries it through to the end. In fact Serge can be heard at the end of the song saying I have to listen to this again. I propose that we do the same...

Listen to

"Comme un Boomerang" by Serge Gainsbourg

The vintage modernity of Ed Askew

Acid folk at its best. Ed Askew is a somewhat obscure American artist of the late 60's and 70's. He is still around experimenting and producing music, but in "Ask the Unicorn", his 1968 debut album and the follow-up tapes of "Little Eyes" (released only in 2003 as a "reissue" that was never issued in the first place) he produced a work that has stood the test of time. He played an instrument called tiple with 10 chords resembling in sound something between a banjo or ukelele, a guitar and a harp. There is a certain urgency in Askew's playing and singing (every song was recorded in one take) and then there is also the shadow of the Bob Dylan emphasis on the lyrics and the delivery. But the songs of Askew have also a certain magical transparency and timelessness in them. The voice is wavering and fragile. David Shirley mentions in his article "The ageless poetry of Ed Askew", that Askew shares with Robert Wyatt "... an incremental, chord based approach to composition and arrangement, layering swelling triads, looped arpegios and the occasional whimsically Monkish flight to build simple keyboard progressions into rich, emotionally compelling soundscapes...". His music is actually simple and complex at the same time. In fact everybody seems to agree nowdays that this is just another case of an artist (see also Dalton, Drake and so many others) making music that could only be appreciated long after its creation.

Once upon a time there was an artist called S. Salz...

Who was the artist S. Salz? Was it a man or a woman? Sarah or Salomon? What was he or she doing in Berlin in 1921? How old was he or she at the time? Was he or she an established artist or just an artist struggling to break through? Who's portraits were these? Were they drawn with the subjects modeling in front of the artist? Or were they the elaboration of a quick sketch from a fleeting moment? An observation of a character, of an expression, of the face of an acquaintance or of a complete stranger to the artist?

Any information concerning the mystery of S. Salz would be greatly appreciated...

Me and the Devil by Gil Scott-Heron

Ονειροπόλος του Κώστα Καρυωτάκη

Δεν ήξερε αν ήταν μικρόβιο ή αόρατος κακοποιός, ή ακόμη τίποτε άλλο. Επίστευε όμως ότι ο Χρόνος υπήρχε στο διάστημα. Είχε αρκετές αποδείξεις.

Κάποτε, σ' ένα μακρινό ταξίδι του, το βαπόρι πέρασε από το λιμάνι μιας επαρχιακής πόλεως όπου είχε ζήσει μικρός. Εβγήκε έξω, θέλοντας να θυμηθεί την παιδική του ζωή. Ήταν Κυριακή. Στην πλατεία η μπάντα έπαιζε κάποια ιταλική όπερα. Ο κόσμος έκανε βόλτες ή καθόταν στο καφενείο. Τα παιδιά, όσα δεν έτρεχαν, παρακολουθούσαν τις κινήσεις του αρχιμουσικού. Μια μακαριότης επλανάτο πάνω σ' όλα.

Είδε το πατρικό του σπίτι. Τον κήπο. Την ταράτσα, που ανέβαινε για να απλώσει τους αετούς, ή για να κηρύξει πετροπόλεμο, δένοντας βιαστικά βιαστικά χάρτινες σημαιούλες.
Τίποτε δεν άλλαξε. Οι καρέκλες του ζαχαροπλαστείου σε τρεις σειρές, όπως και τότε. Ακόμα και η πλάκα που πατούσε ήταν ίδια. Όλα ήταν τα ίδια. Μόνο που είχαν μικρύνει. Είχαν απελπιστικά μικρύνει. Είχαν χάσει το ένα τρίτο του όγκου τους. Αλλά αυτό έγινε συμμετρικά, κ' έτσι οι άνθρωποι που κάθονταν ακίνητοι και σιωπηλοί, σαν απόντες, γύρω στα μαρμάρινα τραπέζια, και τα κορίτσια, πιο πέρα, με τις φωτεινές γραμμές της σιλουέτας τους, υψωμένες παράλληλα προς το νερό του αναβρυτηρίου, και οι δυο γέροι, σ' ένα μπαλκόνι, με τις θαμπές, αμφίβολες γραμμές, των χαρακτηριστικών τους, και οι μουσικοί, και ο αρχιμουσικός ακόμα, που ενόμιζε ότι κρατούσε με τη μπαγκέτα του το Χρόνο, δεν είχαν τίποτε αντιληφθεί. Ο Χρόνος όμως εδούλευε ελεύθερα ανάμεσα τους, τρώγοντας κάθε στιγμή κάτι από τη φτωχή τους ύπαρξη.

Έμεινε εκεί αρκετή ώρα, αφηρημένος, σα να περίμενε τους μικρούς του φίλους. Για να συνέλθει χρειάστηκε ένα στριγγό σφύριγμα. Το καράβι έφευγε,

ΙΙ

Ύστερα θυμόταν έναν χορό μεταμφιεσμένων. Υποχρεωτικό ένδυμα ορισμένης εποχής. Κυρίες, με μεταξωτά ροζ ή ουρανιά κρινολίνα, με πουδραρισμένα μαλλιά, με πράσινες και χρυσές περούκες, έπεφταν ημίγυμνες, γεμάτες εμπιστοσύνη, στα χέρια των δουκών - χρηματομεσιτών και μαρκησίων - καπνεμπόρων. Εσφίγγονταν τόσο, που τα μέτωπά τους ακουμπούσαν κάποτε στα χείλη των καβαλιέρων και η στεφάνη του κρινολίνου ανασηκωνόταν.
Παραμερίζοντας όλοι, εσχημάτιζαν ένα κύκλο στο κέντρο της αιθούσης, και τέσσερα ζεύγη, τα πιο εξαϋλωμένα, άρχισαν να χορεύουν μενουέτο. Η παραίσθησις ήταν πλήρης. Το κομμάτι θα περιείχε βέβαια δυο τριες μαγικές νότες, που επαναλαμβάνονταν σε κάθε φράση, και οι νότες αυτές δημιουργούσαν την ατμόσφαιρα της περασμένης εποχής, συνεχή, κρυστάλλινη. Τα μικρά, γρήγορα βήματα, οι κομψές υποκλίσεις, τα νοσταλγικά βλέμματα, τα γεμάτα συγκρατημένο ερωτισμό χαμόγελα, περίεργες εστάμπες που είχαν διατηρηθεί άθικτες στην προθήκη ενός μουσείου.

Έπειτα έγινε το πιο απροσδόκητο. Οι χορευτές έχασαν το λογαριασμό τους. Ενώ έπρεπε να υπολογίσουν ακριβώς πόσα χρόνια είχαν υποχωρήσει προς το παρελθόν, για να μπορέσουν να ξαναγυρίσουν και να βρούν την προσωπικότητά τους, έβλεπε κανείς πως είχαν γελαστεί. Ανεπανόρθωτα γελαστεί. Εκατό ολόκληρα χρόνια επροχώρησαν, χωρίς βέβαια να το υποπτευθούνε. Παρακολουθούσε τώρα τις κινήσεις τους. Οι τέσσερις γυναίκες σκελετοί, θανάσιμα κομψοί, επήγαιναν προς τους αντρικούς, κ' έπειτα επέστρεφαν με μελαγχολική χάρη, σα ν' αναγνώριζαν το λάθος τους. Οι καβαλιέροι σταματούσαν, και το κρανίο τους εβάραινε τη γη, ενώ ψηλά, με ηλεκτρικά γράμματα που άναβαν κι έσβηναν, ήταν γραμμένο: ΑΠΟΚΡΕΩ 2027.

ΙΙΙ

Αλλοτε συνέβαινε κάτι περίεργο.Ακούγοντας μια φράση ή παρακολουθώντας ένα ασήμαντο γεγονός, είχε την εντύπωση ότι το πράγμα αυτό έγινε ή ελέχθηκε προηγουμένως, άγνωστο σε ποιο μέρος και πότε ακριβώς, και ότι τώρα επαναλαμβάνεται κατά τον ίδιο τρόπο. Του φαινόταν πολύ παράξενο. Μπορεί την πρώτη φορά να ήταν όνειρο. Ολοφάνερο όμως ότι τώρα ή τότε κάποιος ήθελε να παίξει μαζί του.

Συνήθως αυτό γινόταν με την ομιλία πάνω στα κοινότερα θέματα. Ζητούσε λ.χ. να πληροφορηθεί για ένα δρόμο που δεν ήξερε. Ο άνθρωπος τον οποίον είχε ρωτήσει τον κοίταζε για μια στιγμή χωρίς ν' απαντήσει, κ' έπειτα έβγαζε το καπέλο του κ' εσκούπιζε το μέτωπότου. Τον ρωτούσε πάλι, αλλά συγχρόνως σαν αστραπή περνούσε από το νου του η σκέψις ότι αυτή η μικρή ιστορία είχε ξαναγίνει. Η πληροφορία που ζήτησε, η σιωπή του άλλου, η δεύτερη ερώτησή του, όλα, όλα απαράλλαχτα. Έπειτα, συνεχίζοντας τη σκέψη του, έλεγε μέσα του: «Να ιδείς που τώρα θ' ακούσω: "Δεν ξέρω, αλλά νομίζω μετά τις γραμμές του τραμ που θα συναντήσετε"». «Δεν ξέρω, αλλά μετά τις γραμμές που θα συναντήσετε», απαντούσε ο άγνωστος σαν ηχώ της σκέψεώς του, κ' έφευγε βιαστικά, σκυμμένος, πνίγοντας ένα γέλιο.

IV

Εμελέτησε. Επούλησε κάποιο σπίτι που είχε, και αγόρασε χημικά όργανα. Κλεισμένος ολημέρα σ' ένα υπόγειο, έκανε σειρές πειραμάτων, αρχίζοντας από τα πιο απλά και τολμώντας τα αδύνατα. Ανέλυε τις ουσίες, ήλεγχε τους τύπους που παραδέχτηκε η επιστήμη. Προσπαθούσε να βρει ένα λάθος στα δεδομένα της, κι από το λάθος αυτό να βγάλει το νέο στοιχείο. Μέσα στο υδρογόνο ή το οξυγόνο, μπορούσε να υπάρχει, σε μικρή βέβαια αναλογία, ο Χρόνος. Δεν αποθαρρυνόταν. Γεμάτος χαρά επανελάμβανε το πείραμα που απέτυχε.

Παρακολουθούσε τη ζωή από την εφημερίδα. Χαμογελούσε πονηρά στη σκέψη ότι κανένας δεν τον παρακολουθεί τον ίδιο. Όλοι, σκυμμένοι στις δουλίτσες τους, συλλογιζόταν μόνο πώς να τα βολέψουν. Όταν όμως θα τελειοποιούσε την εφεύρεσή του και θα περιόριζε το Χρόνο μέσα σ' ένα γυαλί του εργαστηρίου του, να ιδούμε τους μεγαλόσχημους κυρίους που γέμισαν τον κόσμο με σαπουνόφουσκες. Να ιδούμε τι θα γίνουν οι τόκοι και τα επιτόκια τού απέναντι τοκογλύφου. Να ιδούμε με ποια ημερομηνία θα βγάζουν τις εφημερίδες τους.

V

Τώρα η ιστορία αυτή έχει τελειώσει. Στο απομονωτήριο του ασύλου που βρίσκεται, η νύχτα και η μέρα τού είναι το ίδιο αδιάφορες. Αν μπαίνει από το φεγγίτη λίγο φως, το κοιτάζει για μια στιγμή κ' έπειτα το επιστρέφει με όλη του την καρδιά. Βλέπει το φωτεινό εκείνο τετραγωνάκι, δειγματολόγιο σε σχήμα βιβλίου, ν' αλλάζει χρώματα, σα να το φυλλομετρά το αόρατο χέρι του Θεού. Ροζ, μπλε, πράσινο, μωβ... Αυτός όμως προτιμά το βελούδινο μαύρο που προεκτείνεται στο δωμάτιο όταν νυχτώσει.Έτσι περνούνε οι ώρες, έτσι περνούνε οι μέρες κάθε ευτυχισμένου ονειροπόλου. Μένει ολομόναχος, ακίνητος μέσα στους τέσσερες τοίχους, σαν παλιά λιθογραφία στην κορνίζα της. Έχει το συναίσθημα ότι επραγματοποίησε το μεγάλο σκοπό της ζωής του. Τίποτε δεν αλλάζει από όσα τον περιστοιχίζουν. Και ο Χρόνος δεν υπάρχει.

Tim Buckley and the Siren song

Let me tell you how it all happened…Jason and the Argonauts after having succesfully carried out their quest to find the fabled Golden Fleece of Colchis, boarded once again “Argo”, their boat, and headed home. But their journey back home would be filled with further challenges and adventures. One of these challenges was to pass the boat through a narrow strait between three rocky islands where the Sirens lived. The Sirens were strange winged-women creatures who sang beautiful songs that enticed sailors to come to them. This would result in the crashing of their ship into the islands and the sailors would be heard no more.

Chiron had told Jason that without the aid of Orpheus, the Argonauts would never be able to pass the Sirens — the same Sirens encountered by Odysseus in Homer's epic poem the Odyssey. So Jason looked far and wide for Orpheus. Unfortunately, Orpheus had already descended in the dark lands of the Underworld to search for Euridice and could not be found. Jason was exasperated. He even thought of trying earplugs. But one day he came upon a lonesome busking musician called Tim Buckley who was playing his guitar and sung on the cobblestone streets of a small town. He was startled by the beauty of Buckley’s voice. Immediately he recruited him on the spot and off they sailed towards the Sirens' islands.

When Tim Buckley heard the Sirens’ voices, he drew his 12 string guitar and played his “Song to the Siren” which he had composed for the occassion. The beauty of the haunting melody and the poetry of the lyrics managed to drown out the Sirens' bewitching songs…

Song to the Siren

Long afloat on shipless oceans
I did all my best to smile
til your singing eyes and fingers
Drew me loving to your isle
And you sang
Sail to me
Sail to me
Let me enfold you
Here I am
Here I am
Waiting to hold you

Did I dream you dreamed about me?
Were you hare when I was fox?
Now my foolish boat is leaning
Broken lovelorn on your rocks,
For you sing, touch me not, touch me not, come back tomorrow:
O my heart, o my heart shies from the sorrow

I am puzzled as the oyster
I am troubled at the tide:
Should I stand amid the breakers?
Should I lie with death my bride?
Hear me sing, swim to me, swim to me, let me enfold you:
Here I am, here I am, waiting to hold you

Jason and the Argonauts passed safely through the Sirens' islands and eventually returned home. The Sirens abandoned their music careers and lived on royalties for the rest of their lives. Tim Buckley turned to stone at the age of 28.

Eugène Carrière - The Monochrome Master

"Le theatre de Belleville", 1895

Eugène Carrière's (1849 - 1906) paintings emerge out of the mist, out of the shadows and the subtle transfromation of light into darkness. The sublime smudge of truth is in every brush stroke and it's the result of a life dedicated to artistic development.


"Le contemplateur", 1901

Even his portraits, for he was an amazing portraitist, emerge as if seen through water or at a certain hour at dusk when surface and volume merge in a sublime blur. Carrière strived to make the model "confess". And in Verlaine's portrait the painter travels through the shadowplay in the obscure corners of Verlaine's soul. The torment, the fatigue, the obstinancy, the remains of childhood, the contradiction, the passion, the excess, the deception... it's all there. In this gaze, in the suggestive vagueness of the features.

The painting was completed based on only one sitting as the following extract recalls:

"The poet was sick, and was in the hospital on the far side of the city. Everything had been prepared, and Carrière was expecting him. But crossing the city was no easy task, despite hiring several cars, because of the poet's excitement at this one day leave of absence. - Verlaine did not pose for a single moment. During this only session which lasted several hours , he incessantly paced the studio, speaking loudly, with that effervescent verve he had [...] - Carrière didn't stop working for a second. Verlaine left, I think, without having noticed him. But Carrière knew the poet intimately; he had read his work, meditated on it , guessed many things; he knew what gifts the divine poet possesed, what an immense intelligence and infinite sensibilty were concealed beneath his childish laughter, and what his persona was in a society that imagines it can do without beauty. Carière did not reproach him for breaking down at times under the sorrow imposed by the crushing role he played. The painter saw the poet's inner truth and knew how to express it." (Charles Morice " Eugène Carrière, L'homme et sa pensée..., Paris 1906)

Verlaine on seeing the portrait must have liked it for he composed the following sonnet:

Running through my gutter wit
And the harsh flow of dreadful jibes
While your brush travels
On the canvas turned to velvet by your art

Imperceptibly on the trail
-one might say- of nasty schoolboys,
There rises a forehead full of lumps,
The lump of crime is not alone,

And small eyes sharp with malice
Shining under the rough arch
Of brows whose line is botched,

Shining, it seems, as wet
With tears, sincere in fact, of a fellow
Who was once, an imperfect Socrates.

(Extracted from the book of Valérie Bajou "Eugène Carrière"- sonnet translated by Michael Gibson)

If the monochrome simplification of Carrière was enough to convince the imperfect Socrates who are we to argue?

Don Paterson, a poet from Scotland

The Swing

The swing was picked up for the boys,

for the here-and-here-to-stay

and only she knew why it was

I dug so solemnly

I spread the feet two yards apart

and hammered down the pegs

filled up the holes and stamped the dirt

around its skinny legs

I hung the rope up in the air

and fixed the yellow seat

then stood back that I might admire

my handiwork complete

and saw within its frail trapeze

the child that would not come

of what we knew had two more days

before we sent it home

I know that there is nothing here

no venue and no host

but the honest fulcrum of the hour

that engineers our ghost

the bright sweep of its radar-arc

is all the human dream

handing us from dark to dark

like a rope over a stream

But for all the coldness of my creed

and for all those I denied

for all the others she had freed

like arrows from her side

for all the child was barely here

and for all that we were over

I could not square the ghosts we are

with those that we deliver

I gave the empty seat a push

and nothing made a sound

and swung between two skies to brush

her feet upon the ground

This poem was taken from Don Paterson's new poem collection entitled "Rain".

See the sounds

A manuscript musical score of Ludwig van Beethoven was discovered in some obscure second hand shop. The composition was dated from the last years of Beethoven's life when he was stone deaf. The notes, scribbled furiously with ink on the yellowish paper, would grow in size when the music reached a crescendo and become small in the slow, softer passages.