The Invention Of Love (2010)

A beautiful short animated film inspired by the technique of the 2005 Australian short animated film "The Mysterious Geographic Explorations of Jasper Morello". What is really impressive in this film is the way the light penetrates the intricate cut out shadows producing a warm honey like atmosphere that is completely different to the cold and calculated Morello film. Well worth watching.

Νίκος Παπατάκης (1918-2010) - Nico Papatakis

Ο Νίκος Παπατάκης που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή ήταν ένας από τους μεγαλύτερους "άγνωστους" σκηνοθέτες του Ελληνικού αλλά και διεθνούς κινηματογράφου. Άγνωστος στο ευρύ κοινό, γιατί ποτέ δεν αποτέλεσε μέρος του εμπορικού συστήματος. Άγνωστος γιατί δεν φοβήθηκε να εναντιωθεί σε οποιοδήποτε εθνικό, πολιτικό, κοινωνικό κατεστημένο ή κεκτημένο της τέχνης ορθωνόταν μπροστά του.

Και τι δεν έκανε ο Νίκος Παπατάκης. Γεννηθηκε στις 19 Ιουλίου 1918 στην Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας και πήρε μέρος στο πόλεμο εναντίον των ιταλικών στρατευμάτων του Μουσολίνι στο πλευρό του Haille Sellasie. Μετά την ήττα της Αιθιοπίας αναγκάστηκε να φύγει, βρίσκοντας καταφύγιο πρώτα στη Λιβύη, μετά στην Ελλάδα για να καταλήξει άφραγκος στο Παρίσι όπου και έμεινε πλέον σχεδόν μόνιμα από το 1939.

Στη γαλλική πρωτεύουσα, ο αεικίνητος Παπατάκης συναναστράφηκε με όλη την αφρόκρεμα της γαλλικής διανόησης, από τον Ζαν Πολ Σαρτρ ίσαμε τον ‘καταραμένο’ Ζαν Ζενέ, και τους ποιητές Αντρέ Μπρετόν, Ζακ Πρεβέρ και Ρομπέρ Ντενό. Με τον Ζαν Ζενέ βρέθηκαν μαζί στους "πέντε δρόμους". Μονίμως πεινασμένοι, κλέβανε και μετά, πολυ συχνά, τσακωνόντουσαν και για τα κλεψιμέικα. Ο Παπατάκης, αν και δεν ήταν ομοφυλόφυλος, είναι το αντικείμενο του πόθου του Ζενέ στο ποίημα "La Galère" που είναι και αφιερωμένο σε αυτόν.

Το 1947, ο Νίκος Παπατάκης ανοίγει το καμπαρέ «Το Κόκκινο Ρόδο» (La Rose Rouge), που απετέλεσε στέκι και συναυλιακό χώρο για πολλούς καλλιτέχνες της εποχής όπως η Juliette Greco, ο Miles Davis και ο Boris Vian μεταξύ άλλων. Το 1950 γίνεται παραγωγός και χρηματοδότης της ταινίας του Ζαν Ζενέ «Ένα ερωτικό τραγούδι», του οποίου τη φωτογραφία υπέγραψε ο Ζαν Κοκτώ. Η μοναδική αυτή, χωρίς διαλόγους ταινία 26 λεπτών του ‘άγιου’ (όπως τον απεκάλεσε ο Σαρτρ) συγγραφέα-εγκληματία λογοκρίθηκε και δεν προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες παρά μόνον το 1975. Η ταινία γυρίστηκε απο τον Ζενέ στο χώρο του εστιατορίου πάνω απο το Καμπαρέ του Παπατάκη.

Το 1954 παντρεύτηκε την Anouk Aimée και απόκτησε μία κόρη.

Το 1957 αηδιασμένος από τη στάση της Γαλλίας στη Αλγερία, εγκατέλειψε το Παρίσι για τη Νέα Υόρκη, όπου είχε δεσμό με το μανεκέν από τη Γερμανία Κρίστα Πέφγκεν, η οποία υιοθέτησε σαν καλλιτεχνικό ψευδώνυμο το μικρό του όνομα. Ως Nico, είχε μία αξιόλογη σόλο καριέρα στη μουσική ροκ σκηνή, ξεκινόντας ως ηθοποιός του Άντι Γουόρχολ στην ταινία του Chelsea Girls και μέλος των Βέλβετ Άντεργκράουντ. Την ίδια περίοδο, ο Παπατάκης, συνδέεται φιλικά με τον μεγάλο Αμερικάνο σκηνοθέτη John Cassavetes τον οποίο βοηθά με χρήματα να τελειώσει την ταινία σταθμό του κινηματογράφου, Shadows (1959).

Κατά την επιστροφή του στο Παρίσι, γύρισε το 1962 την πρώτη του ταινία «Οι Άβυσσοι» (Les Abysses), βασισμένη στο μυθιστόρημα του Ζενέ «Οι Δούλες» (Les Bonnes). Η ταινία προβλήθηκε την ίδια χρονιά στο Φεστιβάλ των Καννών και προκάλεσε σκάνδαλο.

Το 1967 γύρισε την ταινία «Οι βοσκοί». Η ταινία αυτή είναι μια εκπληκτική διαχρονική προσέγγιση και αλληγορία της ελληνικής πραγματικότητας . Η φαινομενικά απλή βουκολική ιστορία γίνεται αφορμή για να προβληθούν, γυμνές, οι έννοιες της επανάστασης, της ελευθερίας, της σχέσης των φύλων, της εξουσίας και πολλών άλλων καίριων θεμάτων μέσα από την ανάλυση των κοινωνικών δομών μιας Ελληνικής κοινότητας. Ας μην ξεχνάμε οτι η ταινία τελείωσε τη στιγμή ακριβώς που η Ελλάδα άρχισε να βυθίζεται στα σκοτάδια της δικτατορίας. Προβλήθηκε το 1968 σε ελάχιστους κινηματογράφους (ως ντοκυμαντέρ) χωρίς καμμία εμπορική επιτυχία και μετέπειτα φυγαδεύτηκε στο εξωτερικό.

Ακολούθησαν οι ταινίες Gloria Mundi (1975), Η Φωτογραφία (1987) και η τελευταία του ταινία, Οι Ισσοροπιστές (1992).

To 2009, στο πλαίσιο μιας προβολής της ταινίας του "Les Abysses" σε ένα κινηματογράφο στο Παρίσι και της συζήτησης που ακολούθησε, ο Νίκος Παπατάκης αναφέρθηκε και σε ένα απραγματοποίητο ακόμα σενάριο ταινίας που είχε αρχισει να δουλεύει. Το σενάριο αυτό θα ήταν βασισμένο σε μια ιδέα του Μαρξ που είπε ότι το έγκλημα είναι παραγωγικό. Παράγει τον δικηγόρο, τους δικαστές, τα όπλα, τον πόλεμο, κ.ο.κ. Ο Παπατάκης λοπόν φαντάστηκε μια κοινωνία στην οποία δεν υπάρχει έγκλημα γιατί στην εξουσία βρίσκεται ένας δικτάτορας που έχει απαγορέψει ακόμα και να μιλάει κανείς για κάτι τέτοιο. Η κοινωνία τότε σταδιακά χάνεται μεσα στη πλήξη. Το έγkλημα λοιπόν αποτελει απαραίτητο στοιχείο για την επιβίωση της κοινωνίας.

Δυστυχώς ο Νίκος Παπατάκης πέθανε σε ηλικία 92 ετών χωρίς να προλάβει να γυρίσει σε ταινία αυτό το τελευταίο σενάριο. Είμαι σίγουρος όμως ότι σε μια άλλη διάσταση, πάνω απο τα σύννεφα, το γύρισμα αυτής της τανίας έχει ήδη αρχίσει... Το σενάριο τώρα το έχει αναλάβει κάποιος κύριος εγκληματίας με το όνομα Ζαν Ζενέ. Bοηθός σκηνοθέτη και σύμβουλος χρήστηκε αυταπάγγελτα ο John Cassavetes...Α, ναι... και την ηχητική επιμέλεια την έχει αναλάβει η Nico. Μάλλον ενδιαφέρουσα ακούγεται αυτή η ταινία...

Philip Larkin's "Aubade"

Aubade

I work all day, and get half-drunk at night.
Waking at four to soundless dark, I stare.
In time the curtain-edges will grow light.
Till then I see what's really always there:
Unresting death, a whole day nearer now,
Making all thought impossible but how
And where and when I shall myself die.
Arid interrogation: yet the dread
Of dying, and being dead,
Flashes afresh to hold and horrify.
The mind blanks at the glare. Not in remorse
- The good not done, the love not given, time
Torn off unused - nor wretchedly because
An only life can take so long to climb
Clear of its wrong beginnings, and may never;
But at the total emptiness for ever,
The sure extinction that we travel to
And shall be lost in always. Not to be here,
Not to be anywhere,
And soon; nothing more terrible, nothing more true.

This is a special way of being afraid
No trick dispels. Religion used to try,
That vast, moth-eaten musical brocade
Created to pretend we never die,
And specious stuff that says No rational being
Can fear a thing it will not feel, not seeing
That this is what we fear - no sight, no sound,
No touch or taste or smell, nothing to think with,
Nothing to love or link with,
The anasthetic from which none come round.

And so it stays just on the edge of vision,
A small, unfocused blur, a standing chill
That slows each impulse down to indecision.
Most things may never happen: this one will,
And realisation of it rages out
In furnace-fear when we are caught without
People or drink. Courage is no good:
It means not scaring others. Being brave
Lets no one off the grave.
Death is no different whined at than withstood.

Slowly light strengthens, and the room takes shape.
It stands plain as a wardrobe, what we know,
Have always known, know that we can't escape,
Yet can't accept. One side will have to go.
Meanwhile telephones crouch, getting ready to ring
In locked-up offices, and all the uncaring
Intricate rented world begins to rouse.
The sky is white as clay, with no sun.
Work has to be done.
Postmen like doctors go from house to house.

Philip Larkin

Take a Break

Seamus Heaney

Digging

Between my finger and my thumb
The squat pen rests; as snug as a gun.

Under my window a clean rasping sound
When the spade sinks into gravelly ground:
My father, digging. I look down

Till his straining rump among the flowerbeds
Bends low, comes up twenty years away
Stooping in rhythm through potato drills
Where he was digging.

The coarse boot nestled on the lug, the shaft
Against the inside knee was levered firmly.
He rooted out tall tops, buried the bright edge deep
To scatter new potatoes that we picked
Loving their cool hardness in our hands.

By God, the old man could handle a spade,
Just like his old man.

My grandfather could cut more turf in a day
Than any other man on Toner's bog.
Once I carried him milk in a bottle
Corked sloppily with paper. He straightened up
To drink it, then fell to right away
Nicking and slicing neatly, heaving sods
Over his shoulder, digging down and down
For the good turf. Digging.

The cold smell of potato mold, the squelch and slap
Of soggy peat, the curt cuts of an edge
Through living roots awaken in my head.
But I've no spade to follow men like them.

Between my finger and my thumb
The squat pen rests.
I'll dig with it.


- from Death of a Naturalist (1966)

Transcient Art On The Walls Of Athens: Graffiti

Theme: Hanging upside-down

There comes a time when the world seems like a place where everything is hanging upside-down. And then things somehow fall into place and the world is familiar once again. The chaos recedes and a certain method to the madness appears. Like a bat out of hell you are hanging upside-down listening to the Balanescu Quartet covering David Byrne.

Listen to

The Balanescu Quartet (David Byrne) - Hanging Upside-down

A photograph by Erwin Blumenfeld

Title: Untitled, ca. 1940, by Erwin Blumenfeld (1897-1969).

A great artist and innovator in photography, Erwin Blumenfeld moved to the States and while working for the fashion industry in the 40s and 50s, he managed to push the borders of what was known and accepted until then as a fashion photograph. He experimented in the darkroom and came up with stunning results.

The above photograph, which is one of my favorites, is actually not only a fashion photograph but a philosophical statement at the same time. Combining the negative and the developed print in one photograph, he brings out the duality and even the mortality of his subject. He makes a statement about the passing of beauty or the dark side that we always keep buried deep within. It's perfectly fitting that Erwin Blumenfeld never gave it a title. No title could do justice to this work of art.

A stunning cover version by the South San Gabriel

South San Gabriel is the name of the group or Centro-matic. You choose. And they have been going for quite a while. Vehicles for the creative output of lead singer Will Johnson and his friends, they have been around since the middle of the 90's. In this latest record of the band called Eyas, they have included a cover version of a Lionel Richie song called "All night long". Come on, you surely know this song... You have danced to it in parties... But you better forget what you know and prepare to be swept away by a cover version that is different. In fact after listening to this song I started wondering if I should stop calling this song a cover and just call it simply an original. For this is creation from the start, sweet music to the ears and food for the soul. Please visit the site and support the band at www.centro-matic.com by buying their album. By the way Eyas is a young hawk taken from a nest in the wild or bred in captivity to be trained for falconry.

Listen to

South San Gabriel - All Night Long

I Met The Walrus

In 1969, a 14-year-old Beatle fanatic named Jerry Levitan snuck into John Lennon's hotel room in Toronto and convinced him to do an interview. 38 years later, Levitan, director Josh Raskin and illustrators James Braithwaite and Alex Kurina have collaborated to create an animated short film using the original interview recording as the soundtrack. A spellbinding vessel for Lennon's boundless wit and timeless message, I Met the Walrus was nominated for the 2008 Academy Award for Animated Short and won the 2009 Emmy for 'New Approaches' (making it the first film to win an Emmy on behalf of the internet).

The Mysterious Explorations of Jasper Morello

When it comes to animation films, there is one film that has really set the standard very high in terms of storyboard and atmosphere. "The mysterious explorations of Jasper Morello" was written by Marc Shirrefs and directed in silhouette animation in 2005 by Anthony Lucas. Take a break and immerse yourself in 26 minutes of pure gothic bliss.