Ο Καιόμενος του Τάκη Σινόπουλου

Ο Καιόμενος
Το ποίημα ανήκει στη συλλογή Μεταίχμιο Β (1957)

Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά! είπε ένας από το πλήθος.

Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν
στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του
μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.


Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.
Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.


Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;
Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;


Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.
Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.


Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.
Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.


Γινόταν ήλιος.


Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές
άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.


Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.

“ We are all fools. Let’s all go home."

Philip Gibbs was dispatched to the Western front during the First World war as an official war correspondent and in the process he became a novelist. He consciously decided to report the truth about the great war and not shy behind cheap patriotic articles and newspaper propaganda sensationalism. Soon enough, he found out that this was not acceptable by the establishment. The War Office in London decided to intervene and 'manage' popular reporting of the war. Censorship became widespread and Gibbs was denied permission to remain on the Western Front. Stubbornly refusing to return, Gibbs was duly arrested and sent home. This small excerpt from his book “The Realities of War”, published after the armistice, could have the title “The Devil’s trap”:       

“... That thought of war's futility inspired an episode which was narrated throughout the army in that winter of '15, and led to curious conversations in dugouts and billets. Above a German front-line trench appeared a plank on which, in big letters, was scrawled these words:


"The English are fools."


"Not such bloody fools as all that!" said a sergeant, and in a few minutes the plank was smashed to splinters by rifle-fire.


Another plank appeared, with other words:


"The French are fools."


Loyalty to our allies caused the destruction of that board.


A third plank was put up:


"We're all fools. Let's all go home."


That board was also shot to pieces, but the message caused some laughter, and men repeating it said: "There's a deal of truth in those words. Why should this go on? What's it all about? Let the old men who made this war come and fight it out among themselves, at Hooge. The fighting-men have no real quarrel with one another. We all want to go home to our wives and our work."


But neither side was prepared to "go home" first. Each side was in a trap--a devil's trap from which there was no escape. Loyalty to their own side, discipline, with the death penalty behind it, spell words of old tradition, obedience to the laws of war or to the caste which ruled them, all the moral and spiritual propaganda handed out by pastors, newspapers, generals, staff-officers, old men at home, exalted women, female furies, a deep and simple love for England and Germany, pride of manhood, fear of cowardice--a thousand complexities of thought and sentiment prevented men, on both sides, from breaking the net of fate in which they were entangled, and revolting against that mutual, unceasing massacre, by a rising from the trenches with a shout of, "We're all fools! . . . Let's all go home!”..."

Polly Jean Harvey has come up with a stunning album inspired by the above folly of armed conflict from the First world war to Afghanistan and Iraq. Taking a huge risk and changing musical direction, she even changed her vocal style to suit the material. What a far cry this is from all the “censored” music being produced these days. Maybe she should also be arrested... 

Listen to:

P.J.Harvey - Let England shake

The extended exposure times of Eugène Atget

It was in the mid 1890s that Eugène Atget settled in Paris and bought himself a camera. He would get up in the first light of dawn, anticipating by a few hours the invasion of the madding crowds of the awakening metropolis and the hustle and bustle of everyday traffic. His idea was to capture Paris unaware, still asleep if possible, to be able to get a clean frame with only the subject and no interference. He had decided to document the Paris of his time, a city that was rapidly changing as the 19th century was coming to an end. He would photograph the buildings and the cobbled streets, the workers, the tradesmen and the professions  that slowly disappeared as the industrial revolution turned individual and manual labour into standardised and impersonal, mass produced commodity. The old shops were closing down one after the other replaced by “les grandes surfaces”. Atget decided that these “façades”, these shops, these tradesmen selling their wares and services in the street, were worth saving.

But at that hour of the day, the city of light, ironically, did not do justice to its name. To compensate for the absence of light, Atget used extended exposure times. A photograph became almost a short film. And there, when the photographs were developed, appeared the blurred ghost figures of the owners, the waiters, the customers or the odd passer-by who would move or pass through the frame as the photograph was being taken. They appear in the picture as if to reclaim their way of life, their way of making business, to defend their world as they knew it. Eugène Atget was more than pleased for that interference. Under the dark cloth, he absorbed the passing of time and his long exposure times extended the magical sepia world of this haunting, dream-like Paris into the present and beyond.

The Curriculum Vitae of Samuel Menashe

Curriculum Vitae by Samuel Menashe (1925-2011)

1

Scribe out of work

At a loss for words

Not his to begin with,

The man life passed by

Stands at the window

Biding his time

2

Time and again

And now once more

I climb these stairs

Unlock this door—

No name where I live

Alone in my lair

With one bone to pick

And no time to spare

An invitation for tea

Not Waving but Drowning (1957) by Stevie Smith

Nobody heard him, the dead man,

But still he lay moaning:

I was much further out than you thought

And not waving but drowning.

Poor chap, he always loved larking

And now he's dead

It must have been too cold for him his heart gave way,

They said.

Oh, no no no, it was too cold always

(Still the dead one lay moaning)

I was much too far out all my life

And not waving but drowning.

In November 1962, Sylvia Plath wrote a letter to Mrs Stevie Smith. "I better say straight out that I am an addict of your poetry, a desperate Smith addict.” The letter went on to say that she was planning to move to London and as soon as she would settle in, she wanted to invite Smith to come over for a cup of tea. Stevie Smith was not familiar with the work of Plath but accepted the invitation. The days passed, became months and still Mrs Smith was waiting for that invitation that never materialised. In fact this young new poet from the other side of the world had waved for the last time in February 1963. If only Stevie had known that she was not waving but drowning...
  

Cet espace gris de 2:06 dans “Le Samouraï" de Jean-Pierre Melville

« Il n’y a pas de plus profonde solitude que celle du Samouraï si ce n’est celle d’un tigre dans la jungle... peut-être… »

"Le Samouraï" de Jean-Pierre Melville est sorti dans les salles de Paris le 25 Octobre 1967. En pleine période psychédélique, voici un film sorti de la grisaille, de l’austérité et du minimalisme d’une autre époque. Les seules couleurs qu’on souvient du film ce n’est que le regard bleu glacial d’Alain Delon et le gris de la chambre qui loue. L’incarnation parfaite de Jef Costello. Un tueur professionnel, une gabardine au col relevé, un visage comme une masque sans aucune expression sous un beau chapeau. La solitude n’était jamais stylistiquement si parfaite.

Mais ce surtout la scène du début du film qui nous marquent pour toujours. La scène contient déjà les deux principaux protagonistes du film: Jef et le bouvreuil. Dans cette chambre figée dans le temps, pas un mot est prononcé. Les seules épreuves de vie sont le gazouillement de l’oiseau et la fumée d’une cigarette qui monte vers le plafond. “... Fumée... ne pas penser... Je ne veux pas penser... Je pense que je ne veux pas penser. Il ne faut pas que je pense que je ne veux pas penser. Parce que c’est encore une pensée. On n'en finira donc jamais?...” (extrait de la “Nausée” de Sartre) 

Delon va se lever et il était une fois un samedi 4 avril, 6 heures du soir... Le visage de Delon dans le miroir, sans expression, moitié caché dans l’ombre me rappelle un extrait du livre de Yukio Mishima "Les Bruits des vagues" de 1954: “ ... Chiyoko était certaine des avantages d’avoir un visage si laid comme elle pensé que c’était le sienne: si un tel visage pourrais s’endurcir d’avantage dans son moule, il cacherais des sentiments beaucoup plus efficacement qu’un beau visage...”. 


C’est ainsi que la beauté et la froideur de Jef ne suffisent pas à cacher la pesanteur de la nausée. Quand il ferme la porte derrière lui à la fin de cette magnifique séquence, la musique de François De Roubaix s’éteint et le film commence. Mais tout a déjà était dit dans cet espace gris de 2 minutes et 6 secondes.     

The Invocation of Satan (1909) by Josef Váchal

Josef Váchal (1884-1969) was a multi-talented Czech artist, writer, graphic designer and printer.  In this incredible painting which he finished in 1909, he assimilates the influence and takes the decadence of the Vienna Secession to another more sinister level. This is a symphony of evil, a celebration of everything pagan, dark and haunting. The gold sky contrasts sharply with the darkness of the earth from which figures emerge, lost in a sinister wilderness where trees bare heads and skulls instead of fruit. Strange fruit indeed (only to reappear in the words sung in 1939 by Billie Holiday in another, all too real, context). But these desperate figures here, are attracted by the striking blood red silhouette that stands on higher ground. As the essence of its red color permeates and spoils the purity of the gold sky, they are hypnotized and stare with empty, black eyes towards the viewer. The subject is too powerful and unsettling to be confined on canvas. It spills over and poisons also the frame which seems to have been made from the trunks of these ghastly trees that carry a remembrance of forbidden rituals and a symbolism dominated by sin and orchestrated by the demon himself. Josef Váchal's "Invocation of Satan" seems to be stuck in time and we suddenly become alert to the fact that our viewing may in fact be stirring up something that has been frozen for centuries. 


The last owner of this painting didn’t fail to notice the change when he hanged the painting on the wall for the first time. At first there was a strange shadow visible at all hours of the day. A kind of extension of the frame. With time, the frame no longer contained the picture. It was all one. And at certain hours of the day, the wall would reflect, as if in liquid, the painted scenes. In fact, the owner insisted that very soon after, he was under the impression that the whole wall was covered with a strange kind of moving tapestry. Watching the painting became as absorbing as watching a film. When the neighbours called the police because of the sounds coming from the house on that fateful night of December, the owner was nowhere to be found. The painting was hanging on the wall. It would take a really observant viewer, who knew the original painting well, to notice that the dark figures between the cursed trees had increased by one.

Άραγε διαβάζει κανείς αυτό το μπλογκ;

                               Κλέος πενιχρόν του Ρεϊμόν Κενό

                                                   Απόδοση: Γιάννης Στρίγκος

Το διήγημα αυτό, στην παρούσα μετάφραση, δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό « Το Δέντρο », τεύχος 173-174, Χειμώνας 2009-2010. Αποτελεί μέρος μιας συλλογής διάσπαρτων, «ήσσονος σημασίας», κειμένων του Κενό, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1981 υπό τον τίτλο Ιστορίες και λεγόμενα (Contes et propos).

Για τον Μι Γάμα στάθηκε αρκετά δύσκολο να αποκτήσει κάρτα εισόδου για την Εθνική Βιβλιοθήκη, εφόσον δεν είχε καμία ιδιότητα που να δικαιολογεί το αίτημά του, ούτε διεξήγε κάποια έρευνα που να του το επιτρέπει. Ήταν, όμως, πραγματικά το μοναδικό μέρος απ’όπου μπορούσε να πετύχει το στόχο του. Οποιοδήποτε άλλο εγχείρημα θα απέβαινε μάταιο και αναποτελεσματικό, εξαρτώμενο από μεγάλο αριθμό τυχαίων πιθανοτήτων. Έτσι ο Μι Γάμα πέρασε ένα ολόκληρο καλοκαίρι  χωρίς να μπορέσει να εκπληρώσει το ζητούμενό του, όταν μια φθινοπωρινή μέρα, περνώντας μπροστά από ένα χώρο επίσημων αφισοκολλήσεων, το μάτι του έπεσε πάνω σε μια ανακοίνωση για τη Σχολή του Λούβρου. Κατάλαβε, έγινε μαθητής της σχολής, αν κι ως τότε δεν είχε δείξει ποτέ κανένα ενδιαφέρον γι’ αυτό το είδος σπουδών, μελέτησε την τέχνη τού Μεσαίωνα και την επιγραφική και, τέλος, ως διπλωματούχος, μπόρεσε να αποκτήσει κάρτα αναγνώστη, η οποία θα του επέτρεπε την πρόσβαση στην Αίθουσα Εργασίας.

Την πρώτη μέρα που μπήκε εκεί, κάθισε κάπου τυχαία· ήταν πριν απ’τον πόλεμο, σε μια εποχή όπου μπορούσε ακόμη κανείς να διαλέξει τη θέση του. Κι έπειτα, κοίταξε γύρω του, προσανατολίστηκε κι έμαθε τον τρόπο λειτουργίας ετούτης της μεγάλης μηχανής. Πιο συγκεκριμένα, υπήρχαν οι κατάλογοι, που έπρεπε να ξέρει κανείς πώς να τους χειριστεί, πολυάριθμοι κατάλογοι, άλλοι τυπωμένοι, άλλοι γραμμένοι στο χέρι, άλλοι πάλι φωτογραφικοί, οι μεν εγγεγραμμένοι σε καρτέλες, οι δε όχι, με αλφαβητική σειρά ή ταξινομημένοι ανάλογα με το περιεχόμενο: εν ολίγοις, μια ολόκληρη μαθητεία. Όταν ο Μι Γάμα κατανόησε, λοιπόν, λίγο τη λειτουργία, το πρώτο του μέλημα υπήρξε το να αναζητήσει το όνομά του στο γενικό κατάλογο· το βρήκε, κι αυτό του προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση και έντονη χαρά. Με το χέρι του να κρατά ανοιχτό τον τόμο 48 στη συγκεκριμένη σελίδα και τα μάτια ανασηκωμένα στο ταβάνι, ονειρεύτηκε για λίγο, χαμογελώντας. Συμπεριλαμβάνονταν και τα τρία έργα που είχε εκδώσει, με πλήρη αναφορά των στοιχείων τους: Η αναγέννησις της γης διά της απαγορευτικής αρχής του Νεύτωνος, Λιόν, Λανγκλιμέ, 1841, in-8o VIII-246 σελ., R.24111, Το έσχατον σημείον των ουρανών αναχθέν εις την ακριβήν του μορφήν, Λιόν, Λανγκλιμέ, in-8o IX-351 σελ., R.24112 και Η νύχτα του Νεύτωνος καλύπτουσα έως τώρα την Γην και από τούδε διαψευσθείσα εκ της λάμψεως της Αληθείας, Καν, Λεντουαγιέν, 1859, in-8o XL-674 σελ., R.26700.

Ο Μι Γάμα δεν χόρταινε να διαβάζει και να ξαναδιαβάζει ετούτες τις λιγοστές βιβλιογραφικές γραμμές – ό,τι δόξα είχε απομείνει όλη κι όλη από 'κείνον πάνω σε τούτη τη Γη, αφού σε όποιο λεξικό ή κατάλογο ταξινόμησης κι αν είχε ανατρέξει δεν είχε βρει κανένα ίχνος ούτε του ονόματός του ούτε του έργου του, όπως άλλωστε και σε κανένα εγχειρίδιο, σε κανένα ιστορικό κείμενο.

Το δεύτερο μέρος τού προγράμματος του εκτελέστηκε με τον ακόλουθο τρόπο: συμπλήρωσε τις τρείς απαραίτητες καρτέλες και ζήτησε να του φέρουν τα τρία αυτά βιβλία προς ανάγνωση. Μετά από μια ώρα περίπου, ήρθε πράγματι κάποιος υπάλληλος και του τα έφερε. Τα βιβλία ήσαν κατάμαυρα απ’τη σκόνη. Ο Μι Γάμα τα τίναξε και στη συνέχεια διαπίστωσε πως κανείς ως τώρα δεν τα είχε ανοίξει ποτέ: οι σελίδες τους ήταν ακόμα άκοπες. Ο Μι Γάμα κατέβασε βαριά το κεφάλι ξεφυλλίζοντας αφηρημένα τα βιβλία του. Ώστε, λοιπόν κανείς δεν τον είχε διαβάσει ποτέ – τουλάχιστον εδώ. Αλλά πόσες ελπίδες είχε να τον έχει διαβάσει κάποιος άλλος κάπου αλλού; Κανείς δεν είχε ενδιαφερθεί ποτέ για τα παραληρηματικά του πονήματα – κι όμως, θυμόταν τις ιδιοφυείς στιγμές που είχαν λαμπρύνει τις ημέρες τής διαμονής του  στη Λιόν και στην Καν, το πάθος με το οποίο έγραφε, το φλογερό του ενθουσιασμό. Κι έπειτα, μετά τη δημοσίευση, η πλήρης αποτυχία, η σιωπή. Τότε ο Μι Γάμα είχε πεθάνει, ελπίζοντας τουλάχιστον σε κάποια μετά θάνατον αναγνώριση για την αιωνιότητα. Αλλά τώρα έβλεπε πως και η αιωνιότητα δεν είχε δώσει ποτέ δεκάρα για ΄κείνον.

Εκείνη τη μέρα, βγήκε απ’την Εθνική Βιβλιοθήκη γεμάτος απογοήτευση και απελπισία. Περιπλανήθηκε όλη τη νύχτα, σκεπτόμενος τι έπρεπε να κάνει. Τα σκοτάδια των Παρισίων τον είδαν σε διάφορες συνοικίες να μονολογεί αναζητώντας λύση στο πρόβλημα του. Το πρωί, την ώρα που άνοιγε η Βιβλιοθήκη, βρισκόταν κιόλας εκεί. Μπήκε και άρχισε να παρατηρεί. Η παρατήρησή του υπήρξε μεθοδική και διήρκεσε κάμποσες ημέρες, εβδομάδες, μήνες. Ήταν τόσο διακριτικός, που κανείς δεν αντιλήφθηκε το τι έψαχνε. Για ποιο θέμα, άραγε, να ενδιαφερόταν ετούτος ο γηραιός κύριος με τη γενειάδα; Για το θάνατο του Λουδοβίκου του 16^ου. Κι ετούτη η ξανθιά κοπέλα; Για τον Ιανσενισμό. Κι ετούτος; Κι εκείνος; Κι ο άλλος; Ουδείς λόγιος και ουδεμία λογία δεν έδειχναν να έχουν κατά νου κάτι, στο οποίο θα μπορούσε να συναφθεί ή να παρεισφρήσει η μιγαμική φιλολογία. Πέρασαν μήνες. Ο Μι Γάμα εξακολουθούσε να επιτηρεί με μάτι άγρυπνο την πνευματική ζωή τής Αίθουσας Εργασίας.

Ένας θαμώνας τής Βιβλιοθήκης τού κίνησε, εντούτοις, την περιέργεια, επειδή ο Μι Γάμα δεν έβρισκε καμία σχέση ανάμεσα στους διαφορετικούς συγγραφείς που τον έβλεπε να ψάχνει στους καταλόγους. Δεν μπορούσε, όμως, και να τον περάσει για κάποιον που διάλεγε στην τύχη, ανάμεσα στη πληθώρα τής βιβλιογραφίας, διότι έδειχνε πως όντως η έρευνα, που διεξήγε, ήταν απόλυτα συγκεκριμένη. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, ο Μι Γάμα διαπίστωσε πως οι συγγραφείς αυτοί ήσαν όλοι Γάλλοι τού 19^ου αιώνα και πως, απ΄όσο του επέτρεπαν οι ικανότητες του να κρίνει, ήσαν κι αυτοί παντελώς άγνωστοι. Δίστασε για λίγο καιρό ακόμα, συνέχισε να τον παρακολουθεί και κατέληξε στο συμπέρασμα πως ο ίδιος είχε πιθανότητες να προκαλέσει τον ενδιαφέρον τού άγνωστου αναγνώστη, καθότι Γάλλος, αεροφουσκοφυσικολόγος και – αλίμονο! – άγνωστος. Όσο για το θέμα των βιβλίων του, ήταν εξίσου αξιοπρεπές με τα θέματα των άλλων. Το άτομο έδειχνε να ενδιαφέρεται για όλες τις επιστήμες.

Έπρεπε, λοιπόν, τώρα να τον γνωρίσει. Και για να το πετύχει, σκαρφίστηκε τα ακόλουθα.

Ακολούθησε το άτομο, παρατήρησε τη συμπεριφορά του, κατέγραψε τις συνήθειες του, αξιολόγησε τον τρόπο σκέψης του, έβγαλε συμπεράσματα για τις προτιμήσεις του. Τον παρακολούθησε στενά. Ο άλλος δεν είχε καθόλου φίλους και είχε ελάχιστους γνωστούς. Ο Μι Γάμα προσκολλήθηκε σ’ έναν απ’ αυτούς, ο οποίος κάποια μέρα τους γνώρισε. Κουβέντιασαν. Ο Μι Γάμα, έχοντας πάρει τα πάνω του που έφτασε στο στόχο του, οδήγησε τη συζήτηση και μετά από λίγο ο άλλος τού αποκάλυψε τη φύση τής μελέτης του: ένα σύγγραμμα εξακοσίων περίπου σελίδων, μαζί με τη βιβλιογραφία και όλα τα σχετικά, που θα ασχολείτο απεραντολογικά με τους αφανείς Γάλλους του 19^ου αιώνα, θέμα ανεξάντλητο. Και τότε ο Μι Γάμα τού είπε συγκινημένος:

-       - Γνωρίζετε τον Μι Γάμα;

Ο άλλος δεν τον γνώριζε.

-       - Συνέγραψε το τάδε και το τάδε βιβλίο, του είπε ο Μι Γάμα, αναφέροντας τους τίτλους.

-       - Όχι, δεν τον γνωρίζω, είπε ο άλλος, δεν τον γνωρίζω. Πολύ ενδιαφέρον, ψιθύρισε.

Και έβγαλε απ’ την τσέπη του ένα μπλοκάκι, για να κρατήσει σημειώσεις. Έγραψε το όνομα και τους τίτλους των βιβλίων.

Ο Μι Γάμα, τις μέρες που ακολούθησαν, ένιωσε ευτυχής. Αλλά την επόμενη φορά που συνάντησε τον λόγιο, εκείνος του είπε:

-       - Πώς είπατε ότι τον έλεγαν εκείνον τον τύπο που έγραψε τα βιβλία; Έχασα τις σημειώσεις μου, να φανταστείτε.

Ο Μι Γάμα, δυσαρεστημένος, του ξανάδωσε τις πληροφορίες.

Την επόμενη φορά που συνάντησε τον λόγιο, εκείνος του είπε:

-       - Ενδιαφέρων ο τύπος, ενδιαφέρων. Θα του αφιερώσω περίπου τέσσερις με πέντε σελίδες τού βιβλίου μου.

Και ο Μι Γάμα ένιωσε και πάλι ευτυχής. Έτσι λοιπόν, δεν θα πέθαινε εντελώς! Το όνομα του θα έμενε ανάμεσα στους ανθρώπους όχι μονάχα ως μια απλή εγγραφή στον κατάλογο της Εθνικής Βιβλιοθήκης, αλλά και υπό τη μορφή μιας απόλυτα τιμητικής αναφοράς, ειδικά σ’ εκείνον, από ένα αξιότιμο λόγιο σε κάποιο σημαντικότατο σύγγραμμα. Ένιωσε ευτυχής. Θα ζούσε για πάντα, ή τουλάχιστον για πάρα πολύ καιρό – πάρα, μα πάρα πολύ καιρό. Δεν ήθελε να σκέφτεται τόσο μακροπρόθεσμα. Αλλά παρ’ όλα αυτά, η υστεροφημία του θα μπορούσε να διαρκέσει εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες χρόνια. Άλλωστε, μήπως δεν βρίσκει κανείς τυχαία στους καταλόγους, ανάμεσα σε άλλα ονόματα, και διάφορους έλληνες συγγραφείς, απ’ τους οποίους δεν έχει διασωθεί ούτε μία γραμμή; Γιατί όχι κι αυτός, λοιπόν! Ας υποθέσουμε πως όλος αυτός ο πολιτισμός εξαφανίζεται και πως, ολότελα μοιραία, δεν σώζεται παρά μονάχα το κομμάτι μιας σχισμένης σελίδας απ’ τον όγκο τού βιβλίου τού επιστήμονα και πως το κομμάτι αυτό είναι εκείνο που αναφέρεται στον Μι Γάμα. Στην περίπτωση αυτή, θα είναι ο μόνος που θα επιβιώσει. Γιατί όχι! Ένιωσε ευτυχής.

Έκτοτε, κάθε φορά που συναντιόταν με τον λόγιο, τον ρωτούσε πώς πήγαινε το βιβλίο του. Το σύγγραμμα προχωρούσε, σε λίγο καιρό θα τελείωνε. Σύντομα, δεν έμειναν παρά μονάχα μερικά σημεία, που έπρεπε να λάβουν την τελική τους μορφή. Ήταν έτοιμο για το τυπογραφείο, όταν ο συγγραφέας του έχασε το χειρόγραφο. Αποκαρδιωμένος, εγκατέλειψε τις έρευνες και αποσύρθηκε σε κάποιο εξοχικό που είχε κάπου έξω απ’ το Παρίσι.

Ο Μι Γάμα τον επισκέφθηκε κάμποσες φορές, για να τον ενθαρρύνει να συνεχίσει. Εξακολουθούσε να ελπίζει πως ο άλλος θα ξανάρχιζε. Όμως όχι, ο άλλος δεν ήθελε, δεν ήθελε ούτε να το ακούει. Ο Μι Γάμα, βλέποντας να εξαφανίζεται κάθε πιθανότητα να επιβιώσει στο πνεύμα των ανθρώπων, άρχισε να εξασθενεί λίγο-λίγο και να αποσυντίθεται. Μέσα στην ύψιστη οργή για τον επικείμενο ολοκληρωτικό του θάνατο, μάζεψε τις λιγοστές δυνάμεις που του είχαν απομείνει και έπνιξε τον λόγιο, ο οποίος και πέθανε. Όσο για τον Μι Γάμα, διαλύθηκε σιγά-σιγά, εξανεμίστηκε, δεν έμεινε τίποτα από ΄κείνον, ένα φάντασμα, άλλωστε, δεν μπορεί να γίνει φάντασμα. (Είναι βέβαιο αυτό;)
                             

“In Praise Of Cities” A poem by Thom Gunn

I
Indifferent to the indifference that conceived her,
Grown buxom in disorder now, she accepts
- Like dirt, strangers, or moss upon her churches -
Your tribute to the wharf of circumstance,
Rejected sidestreet, formal monument…
And, irresistible, the thoroughfare.


You welcome in her what remains of you;
And what is strange and what is incomplete
Compels a passion without understanding,
For all you cannot be.


II
                            Only at dawn
You might escape, she sleeps then for an hour:
Watch where she hardly breathes, spread out and cool,
Her pavements desolate in the dim dry air.


III
You stay. Yet she is occupied, apart.
Out of a mist the river turns to see
Whether you follow still. You stay. At evening
Your blood gains pace even as her blood does.


IV
Casual yet urgent in her love making,
She constantly asserts her independence:
Suddenly turning moist pale walls upon you
- Your own designs, peeling and unachieved -
Or her whole darkness hunching in an alley.
And all at once you enter the embrace
Withheld by day while you solicited.
She wanders lewdly, whispering her given name,
Charing Cross Road, or Forty Second Street:
The longest streets, desire that never ends,
Familiar and inexplicable, wearing
Cosmetic light a fool could penetrate.
She presses you with her hard ornaments,
Arcades, late movie shows, the piled lit windows
Of surplus stores. Here she is loveliest;
Extreme, material, the work of man.

Waiting for the night to fall in Arles

It’s September. September 1888. The night is falling in Arles. Vincent Van Gogh takes a small walk from the Hôtel-Restaurant Carrel towards the banks of the Rhône river. There he sets up his easel, the box with the brushes and the paints he lays on the grass. One by one the gas lamps lighten and in Van Gogh's mind the new emerging colors that he will need start to reveal themselves: "...The sky is aquamarine, the water is royal blue, the ground is mauve. The town is blue and purple. The gas is yellow and the reflections are russet gold descending down to green-bronze. On the aquamarine field of the sky the Great Bear is a sparkling green and pink, whose discreet paleness contrasts with the brutal gold of the gas."

When darkness descends, the canvas absorbs the wet paint, layer upon layer. Colors mix, transform, then change again. A part is left to rest, another continues this seemingly endless process of transformation. And gradually as the hours pass, the night and the canvas of Van Gogh begin to share. This is no pictorial love affair, no pre-arranged marriage. It's an essential exchange, a violent take over and in the small hours of the morning when the night withdraws defeated, the canvas of Vincent Van Gogh remains victorious having captured for eternity that specific moment in time when the night had fallen in Arles.  

Listen to
Depeche Mode - Waiting for the night to fall