"Black Maps" - A poem by Mark Strand

Black Maps

Not the attendance of stones,
nor the applauding wind,
shall let you know
you have arrived,

nor the sea that celebrates
only departures,
nor the mountains,
nor the dying cities.

Nothing will tell you
where you are.
Each moment is a place
you’ve never been.

You can walk
believing you cast
a light around you.
But how will you know?

The present is always dark.
Its maps are black,
rising from nothing,
describing,

in their slow ascent
into themselves,
their own voyage,
its emptiness,
the bleak temperate
necessity of its completion.
As they rise into being
they are like breath.

And if they are studied at all
it is only to find,
too late, what you thought
were concerns of yours

do not exist.
Your house is not marked
on any of them,
nor are your friends,

waiting for you to appear,
nor are your enemies,
listing your faults.
Only you are there,

saying hello
to what you will be,
and the black grass
is holding up the black stars.

Bry Webb' s second solo album "Free Will"

Constantines' frontman Bry Webb, has released his second solo album last month. It's called "Free Will". The album was recorded at Toronto's 6 Nassau Recording Studio, with Webb producing alongside Jeff McMurrich (Constantines, Jennifer Castle, Owen Pallett). It finds Webb backed by his band the Providers, which includes Nathan Lawr of Minotaurs on drums, Anna Ruddick of Ladies of the Canyon on bass, Aaron Goldstein of Lee Harvey Osmond on pedal steel, and Rich Burnett on guitar and lap steel. Guests include Jennifer Castle, Will Kidman of Constantines and others.

According to the record company Idée Fixe Records, this is a record about responsibility, love, work, desire, art and above all, will. Webb possesses a beautiful voice and this record contains some fine and subtle song making. In "Fletcher", Bry Webb states "What I need I carry with me" and it's in this sparse and organic way that this record has been recorded. 

"The Last Question" (1956) A Science Fiction short story by Isaac Asimov

"Canoe" A poem by Keith Douglas

Probably no other poem conveys the feeling of forthcoming loss, in this subtle, beautiful and immobile way, as this poem written by Keith Douglas in the summer of 1940. In Oxford, where Douglas was studying, the harrowing sounds of the drums of impending war were starting to pound on the hearts and minds of the students. They all knew that their lives would soon be changed forever. Douglas presumably wrote this poem while idling near the Thames on a beautiful summer day. He tries with all of his senses to capture this magical, shared moment which, he is very well aware, may never return. But memory can elevate a fleeting moment's experience into something almost sacred, reproducing it into eternity. And this moment will live on, even when the voice is silenced, even when what remains is but a shadow or a shade. Keith Douglas was killed, at the age of 24 on the 09/06/1944, four years after the writing of this, alas, eerily prophetic poem. But the beauty and the poise of these words, scribbled on a sheet of paper, will always evoke that precious stillness of a moment locked in a cycle of eternal return.  

Canoe by Keith Douglas (1940)

Well, I am thinking this may be my last
summer, but cannot lose even a part
of pleasure in the old-fashioned art
of idleness. I cannot stand aghast

at whatever doom hovers in the background:
while grass and buildings and the somnolent river,
who know they are allowed to last forever,
exchange between them the whole subdued sound

of this hot time. What sudden fearful fate
can deter my shade wandering next year
from a return? Whistle and I will hear
and come again another evening, when this boat

travels with you alone toward Iffley:
as you lie looking up for thunder again,
this cool touch does not betoken rain;
it is my spirit that kisses your mouth lightly.

 

The Young Watchmaker and the Center of the Universe

 

He must have been at the age of five or six. He could remember vividly the first time he actually, consciously, saw this strange “thing”. It was a shiny, round shaped object at the end of a gold chain which fitted nicely in the palm of his father’s hand. His father would take it out from time to time, press a secret little button which would flip the cover. He would look at it and instantly pronounce “The Time”. Then it would quickly disappear in the pocket of his waistcoat. It was certainly a magical object. After all, it gave its owner the authority to know and to tell “The Time". And everybody knew that everything you did had to be understood in terms of time. Late for school, not enough time for that, too early for this, it was all a question of time. And time and again he thought that he should get to the bottom of this, find this object and examine it carefully. By now he knew that this object was called “the watch”. And in his young mind this “watch” became an obsession and took mythical proportions. 

Evidently, it had eyes because watch meant also "to see”. That made sense to him because time seemed to be everywhere. Nothing could escape time. You could not hide from time. Time would find you and when it did, you realised that time knew all along where you were because it had not stopped. It had seen you. The un-blinking eye of "the watch” was terrifying and fascinating at the same time. 

And then one day, he found an old watch lying in a drawer, among dusty papers and old envelopes. He decided to open it up, to operate. He had to see what made this un-blinking eye work. What was the force that moved the hands of time transforming caterpillar into butterfly, seconds into minutes, hours into days, days into months and years. 

 

With a fairly blunt breadknife, he prised open the back of the watch and saw for the first time “the center of the universe inside”.

Douglas (2011)

Ξαναδιαβάζοντας Γιώργο Σεφέρη

"Πότε θα ξαναμιλήσεις;
Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας.
Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη
ριζώνουν θρέφουνται με το αίμα.
Όπως τα πεύκα
κρατούνε τη μορφή του αγέρα
ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί
το ίδιο τα λόγια
φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου
κι ο άνθρωπος έφυγε, δεν είναι εκεί." 

«Επί σκηνής», ΣΤ΄, 1-10. Τρία κρυφά ποιήματα, 1966. Ποιήματα. Ίκαρος, 1974. 

Carpe Diem in the form of a poem

"Happy The Man" by John Dryden (1631-1700)

Happy the man, and happy he alone,
He who can call today his own:
He who, secure within, can say,
Tomorrow do thy worst, for I have lived today.
Be fair or foul or rain or shine
The joys I have possessed, in spite of fate, are mine.
Not Heaven itself upon the past has power,
But what has been, has been, and I have had my hour. 

"Sonny Boy" by Mick Harvey (based on a demo by Jeffrey Lee Pierce)

A forgotten cassette found in an attic. Nascent musical sketches, demos and ideas recorded on the go by Jeffrey Lee Pierce of Gun Club fame. Enter Nick Cave, Mick Harvey, Debbie Harry & Chris Stein, Lydia Lunch, The Jim Jones Revue, Kid Congo Powers, Tav Falco’s Panther Burns, Mark Lanegan and Isobel Campbell, Youth’s Vertical Smile, Steve Wynn (Dream Syndicate), Warren Ellis, Barry Adamson, Bertrand Cantat & Pascal Humbert, Thalia Zedek & Chris Brokaw, Hugo Race, Dom Beken and Kris & Michelle Needs who take these fragments and turn them into songs. Songs that fit in a tribute album to the man himself, Jeffrey Lee Pierce. Mick Harvey's "Sonny Boy" is certainly a standout track in the album. It brings to mind timeless classic rock songs sung by either Patti Smith or Marianne Faithfull in their prime. The sparse arrangement of the song is all that is needed to bring out the haunting melody. It's as if someone (certainly Jeffrey Lee Pierce) has tapped the very soul of America and extracted only the best and essential ingredients that are needed to make a classic song.

A pinch of rock n' roll, a little blues, a few grams of punk and there you have it. Jeffrey Lee Pierce would certainly be proud of this one.

Listen to:

Mick Harvey - Sonny Boy

The song can be found in the album "The Journey is Long: The Jeffrey Lee Pierce Sessions Project" under the Glitterhouse Label.

Rino Stefano Tagliafierro's subtle animation of classic paintings

B E A U T Y - dir. Rino Stefano Tagliafierro from Rino Stefano Tagliafierro on Vimeo.

Το κείμενο της Ειρήνης

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε, λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση, από μια κοπέλα 18 χρονών τότε, την Ειρήνη Τριανταφύλλου. Πέντε χρόνια αργότερα η κοπέλα αυτή δυστυχώς έχασε τη ζωή της σε ένα τραγικό δυστύχημα. Οι σκέψεις της όμως, όπως είχαν γραφτεί στο χαρτί τότε, θα συνεχίσουν να διαβάζονται και να ακούγονται καίριες όσα χρόνια και αν περάσουν... 

"Τα όνειρά μου είναι η προϋπόθεση ή η βάση - αν θέλετε – της επανάστασής μου. Αφήστε με λοιπόν, να ονειρεύομαι.. Εξάλλου η πραγματικότητα που μου προτείνετε δεν είναι και τόσο δελεαστική.

Όλοι μας, αλλά κυρίως όλοι σας, παγιδευμένοι στις υπερβολικές απαιτήσεις των καιρών, στις υπέρμετρες φιλοδοξίες, στον υπερκαταναλωτισμό, έχουμε ξεχάσει την αξία και την δύναμη που κρύβει μέσα του το χάδι, ο ζεστός λόγος, η κουβεντούλα με το φίλο. Πότε επικοινωνήσατε τελευταία φορά με ένα φίλο σας; Πότε ήταν η τελευταία φορά που μιλήσατε χωρίς ενδοιασμούς για όσα σας απασχολούν; Ανθρώπους που νοιάζονται για σας δεν μπορεί παρά να έχετε, όμως επιστήθιους φίλους που μπορείτε να τους εκμυστηρευτείτε τις ανησυχίες σας, τα προβλήματά σας, δεν έχετε. Πολλές φορές - και έχετε δίκιο σ' αυτό - η διάθεση να μοιραστείτε μυστικά έχει αποβεί εις βάρος σας. Οι σύγχρονοι ρυθμοί δεν επιτρέπουν τέτοιου είδους ανοίγματα, όχι μόνο λόγω έλλειψης χρόνου αλλά κυρίως γιατί η εμπιστοσύνη "επερίσσευσε".

Γίνατε εσωστρεφείς, θέλοντας να προφυλαχθείτε από τα προβλήματα τρίτων, γιατί είναι τόσα τα δικά σας, που δεν μπορείτε να σηκώστε κι άλλο βάρος. Γίνατε ένα μοναχικό άτομο που ψάχνετε φιλίες μέσω ηλεκτρονικών δρόμων. Η φιλία απόκτησε το δικό της e-mail στο ίντερνετ!

Εργασία και εγκλεισμός στο σπίτι κατά τις εργάσιμες ημέρες και διασκέδαση με φορτσαρισμένη ιλαρότητα το Σαββατόβραδο, αυτό είναι το πρόγραμμά σας. Α, ξέχασα, θέλετε να βελτιώσετε την εξωτερική σας εμφάνιση και καταφεύγετε σε γυμναστήρια και ινστιτούτα αδυνατίσματος, αυτοαναιρώντας την προσπάθειά σας με υπερκατανάλωση φαγητού και οινοπνευματωδών ποτών.

Δεν χαρακτηρίζεστε από συνέπεια και αλληλεγγύη απέναντι σε φίλους και συγγενείς. Παγιδεύεστε στον απομονωτισμό του προσωπικού σας συμφέροντος, ζώντας μόνοι ακόμα και μέσα στις συντροφιές. Έχετε περιορίσει τις πολιτικές και συνδικαλιστικές σας δραστηριότητες, στις αναγκαίες και ωφελιμιστικές.

Και μέσα σ' όλη αυτή τη σύγχυση, βρίσκετε χρόνο και διάθεση παίρνοντας και το κατάλληλο ύφος να μας κριτικάρετε, με την «αγωνία» και το «ενδιαφέρον» ζωγραφισμένο στο πρόσωπό σας.

Για σας είμαστε οι καλοπερασάκηδες, οι οκνηροί, οι χωρίς προβληματισμούς νέοι, το δυσοίωνο αύριο στα χέρια του οποίου δεν θέλετε να παραδώστε τον κόσμο (από πότε γίνεται παράδοση και παραλαβή του χάους;).

Για σας αγνοούμε την ιστορία μας, δεν έχουμε ιδανικά αλλά έχουμε βαπτίσει ιδανικό τον υλικό ευδαιμονισμό μας. Για σας δεν αντιμετωπίζουμε με τον δέοντα σεβασμό τις εθνικές επετείους, δε γνωρίζουμε τα ιδανικά της γενιάς του Πολυτεχνείου ή τα γνωρίζουμε τυπικά και θεωρητικά, για να γράψουμε καλή έκθεση, αν και όταν μας ζητηθεί από σας.

Μέσα σ' αυτό το κλίμα και τις λιβελογραφικές κορόνες σας, επιτρέψτε μου να ονειρεύομαι.

Ονειρεύομαι μια γειτονιά, στενό δρομάκι και ζεστοί άνθρωποι. Χαμόγελα και πίκρες και χέρια που σ' αγκαλιάζουν και κάνουν περισσότερα τα πρώτα και λιγότερες τις δεύτερες.

Ονειρεύομαι να «μάθω γράμματα, να γίνω άνθρωπος» όπως λέει και η γιαγιά μου. Να μάθω γράμματα, για να ανοίξει το μυαλό μου και τα μάτια της ψυχής μου και μ' αυτά να αντικρίζω τον κόσμο και τον άνθρωπο.

Ονειρεύομαι να ασκήσω το επάγγελμα που μ' αρέσει, χωρίς να χρειαστεί να «φιλήσω κατουρημένες ποδιές» ή να περάσω από γραφεία πολιτικών, πολιτευόμενων, γραμματέων και γραμματικών.

Ονειρεύομαι να φτιάξω τη δική μου οικογένεια και να μεγαλώσω τα παιδιά μου με τις αρχές και τις αξίες που οι δικοί μου γονείς έδωσαν σε μένα, για να στηρίξω πάνω σ' αυτές την ψυχή μου, το μυαλό και τη ζωή μου.

Ονειρεύομαι να έχω δίπλα μου ανθρώπους αληθινούς, που θα μ' αγαπάνε και θα τους αγαπώ ελεύθερα και κατ' επιλογήν μου.

Ονειρεύομαι να μην ντρέπομαι ως πολίτης, να μη σκύβω το κεφάλι, αλλά να φιλοκαλώ μετ' ευτελείας και να ζω άνευ καχυποψίας.

Ονειρεύομαι να χρησιμοποιώ τη γλώσσα για να λέω «τα σύκα - σύκα και τη σκάφη - σκάφη» και όχι να «κρύβω λόγια».

Ονειρεύομαι μ' αυτές τις συντεταγμένες να δημιουργήσω το δικό μου κόσμο, τον μικρό και μέγα.

Έχω κλείσει τα αυτιά μου στα κατηγορώ, στη δήθεν συμπάθεια, στη δήθεν επαναστατική διάθεση και ειλικρίνεια και ανιδιοτέλεια και δουλεύω - δουλεύω, για να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα.

Η επανάστασή μου έχει αρχίσει...Την ακούτε;;"

The article in the Guardian newspaper